Niet op alle stappen kan je terugkomen.

Comment

Niet op alle stappen kan je terugkomen.

Het begon allemaal heel klein met een telefoontje vroeg in de ochtend: "Nans, ge moet komen, er zit een geit bij de buren!!!". Grote paniek te horen uit het hijgende stemgeluid en voetstappen die zich snel verplaatsen op de achtergrond. "Bij welke buren bedoel je?" En dan:"Ja nee niet bij de buren, maar langs de andere kant van de draad op het veld. Die geraakt niet terug naar hier." Dat klinkt al minder erg in mijn oren. Een ontsnapte geit die niet terug door het ontsnappingsgat naar binnen geraakt, blijft vlakbij en wil zelf ook terug. Ze kan geen schade aanrichten aan andermans eigendom, da's cool. Ik stap uit bed en trek kledij aan geschikt voor de gelegenheid, ondertussen loopt een tweede paniektelefoontje binnen. "Ik heb een touw gepakt en ik ga al naar ginder," hoor ik buiten adem en vol adrenaline. "Wat ga je met een touw doen? Is dat een geit die een halsband aanheeft? Welke geit is het eigenlijk?" De antwoorden getuigen van weinig doordachtheid en wilde heldhaftigheid die… de zaak enkel ingewikkelder gaat maken. Van belang is nu dat iedereen kalm blijft en al zeker de geit, no worries, relax, alles is oké, alles komt goed man, this is Africa voor even. "Je doet niks, je gaat niet naar ginder, ik ben zo bij je."


Hoe vreemd is het toch iedere keer weer, om de zoveel tijd gebeurt dat een keertje zo’n ontsnapping, niet eens om de zoveel maanden eerder per jaren. Dan ontsnapt er een dier door die schapendraad omdat het niet kan weerstaan aan … vul maar in … in ieder geval er iets interessant is dat ze willen hebben. En die ontsnapping dat is een heel karwei met wringen, vernielen en vechten en vast wel met een extase van overwinning als het lukt. Maar eens door het gat en aan de andere kant van de draad begint er vaak een onwennig gevoel op te treden. De groep, de veiligheid staat aan de andere kant, en de vrijheid voelt niet meer zo bevredigend aan hoe langer ze daar "alleen" zijn. Want als groepsdier besef je instinctief dat je kansen van overleving veel groter zijn zolang je onder de bescherming van de groep leeft. Plots zien ze de situatie vanuit een totaal ander perspectief. Ze zien en horen dezelfde dingen, maar vanuit een ander vertrekpunt en vergroten het uit tot onbekenden en gevaren. En dan willen ze weer terug, maar ze geraken niet terug door dat zelfde ontsnappingsgat, het werkt niet meer. Ergens door geraken met een positieve motivatie in het achterhoofd werkt duidelijk beter dan uit angst.


Dus, laat ons de hulpverlening ook positief houden en rustig een ochtendwandeling maken via de straat achter een rij van huizen door en achter hun tuinen naar de plek geraken waar de geit terug naar binnen wil. "Ik denk dat het een goed idee is als ik voorop stap," zeg ik. "Hoe? Denkt ge dat die schrik van mij heeft?" hoor ik half beledigend terugkaatsen. "Nee nee, maar ze kent mij denk ik iets beter," antwoord ik geruststellend. "Maar die komen ook bij mij hoor als ik water geef, ik kan die aaien." Het lukt niet het testosteron niet te beledigen, dus neem ik gewoon de leiding. "Laat mij nu maar gewoon voorop, ik denk dat dat beter gaat lukken in deze situatie omdat ze mij kennen van het melken." Met een gekrenkte knorpot achter mij die duidelijk zin had in een moedig avontuur als ridder op het witte paard, stap ik als een natuurverkenner de geit tegemoet. Het is Jasmientje! Ik zie meteen welke kant ze best niet op mag beginnen rennen, weet waar ze zeker niet naartoe zal gaan en met een paar danspassen zet ik ze schaakmat en sta tactisch in een goeie positie. Ze kan nog twee keuzes maken, oftewel probeert ze terug naar de groep te geraken en daar sta ik klaar om haar bij de halsband te nemen, oftewel loopt ze weg richting de wannabe-held die teleurgesteld staat te kijken. En wat doet ze… ze geeft zich over aan mij, blijft staan en bukt zich om te plassen. Dat is pas lichaamstaal. Het is-gelukt-gevoel in de ochtendzon spuit het gelukshormoon als een champagnefles die geopend wordt. Hoe leuk was dit? Er golft een zachte gelukzalige adrenaline door me heen omdat het zo natuurlijk werkte, natural goatmanship LOL. Dier en ik spraken even dezelfde taal en er was een connectie, een begin en een einde, de cirkel was rond met de vijf elementen. Er heerste lucht over mijn denken, vuur in mijn acties, water bij mijn communicatie en aarde onder mijn leiding en uit de ether streelde de zachte gloed van de zonnegod.


Zou het gelukt zijn met een wilde jacht en achtervolging en in alle richtingen rennen en vangen? Eu ja, op den duur ook wel zeker, maar daar had ik nu echt geen zin in. Gunde ik de andere niet het zelf op de eigen manier te mogen doen? Maar jawel, natuurlijk wel, maar het dier haar welzijn ging voor op het verlangen naar de mens die zelf nood had om te kunnen helpen of iets goed te kunnen doen. De sfeer werd er niet beter op toen ik moest vragen om alsjeblieft al wat verder voorop te lopen weg van ons, omdat ze anders niet wou vooruitgaan met mij. En iedere stap die hij zette weg van ons, was er eentje die zij vooruit zette. Oeps, pijnlijk…. Maar hoe sterk was het om dan toch het ego te laten varen en een fotootje van mij te maken met de geit aan de leiband. Goed zo, dat was pas een stapje in de goeie richting en een overwinning voor ons als team. Een beetje Goofy-droopy-achtig bleef hij toen meer interesse hebben voor de GSM dan de reddingsactie, de betrokkenheid was duidelijk verdwenen door het niet krijgen van de hoofdrol. En het moeilijkste stuk moest nog komen, waarbij mijn sidekick hét verschil kon maken. Deze geit was nog nooit van haar leven op een voetpad geweest en al zeker niet met auto's erbij. Oh ja en die rijden hier al vroeg in de ochtend, maar gelukkig niet zoveel. Dus, "maak een boog om ons heen en ga achter ons lopen, dan zal ze vooruit gaan," riep ik. "Maar nu nog niet, we wachten tot er geen auto's meer zijn. Wacht even …. ja: NU!!!" En toen HUP MET DE GEIT! In plaats van te stappen begon de geit te RENNEN netjes op het voetpad naast de straat voorbij alle huizen en vlug linksom de oprit op en de poort binnen. Dat was lachen zo met een geit aan de leiband rennen in de ochtend op het straat. Het is dan ook bewezen dat als je je hersenen een uitdaging geeft door iets nieuw te doen dat je nog nooit gedaan hebt, dit een mens gelukkig maakt. Wel das helemaal waar! Maar we zetten zelf niet makkelijk een stap uit onze comfort-zone, wat goed dat ik dieren heb die dit steeds weer in mijn plaats doen ;-)


Eens dat alles goed is afgelopen komen vaak de grote gedachten in mijn hoofd, dan begin ik te filosoferen, alsof mijn brein en lichaam dan in turbo-power geactiveerd worden. Deze keer over het mysterie van de gaten waardoor je jezelf wringt voor één keer en nooit meer, zoals je geboorte een enkele rit is en geen retour. Ik herinnerde me ook nog dat ik in een grot vroeger mezelf door gaten heb moeten wringen 'omdat het moest' om met de groep mee terug naar buiten te geraken. Teambuilding noemen ze dat, terwijl dat je het toch alleen moet zien te verwezenlijken. Als bevallende moeder heb je ook niet het gevoel dat die baby meehelpt, maar dat je het helemaal zelf aan het doen bent. Ik zal er maar van uitgaan dat de baby het zelf ook zo ervaart??? Van een letterlijk ander standpunt gesproken! En dat het altijd dezelfde zijn die weglopen en keer op keer er spijt van hebben, herinneren ze zich dan niet de angst en de spijt of is de drang naar genot soms te groot? Lust is dierlijk en natuurlijk, smaakt lekker op korte termijn, maar gevaarlijk en weinig verlichtend voor de geest op langere termijn.


Comment

Geprikt door een wesp, maar niet gestoken. Hoe kan dat?

Comment

Geprikt door een wesp, maar niet gestoken. Hoe kan dat?

Is dat nu niet erg?! Ik installeer mij in een idyllisch kader onder de walnotenboom met zicht op een prachtig stukje ongerepte natuur. Paarden grazen, kippen scharrelen, vogels fluiten, honden spelen, enz… maar schrijven "no way". Wat is dit nu weer? Misschien max. een 8-tal meter terug richting huis onder het afdak lukt dit me wel heel goed. En nu ik in de ochtendzon "all the way perfectie" wil gaan: noppes!


Als ik zo even terugdenk, maar mannekes toch, hoe vaak ben ik niet vertrokken met mijn rugzak en laptop; naar de zee, naar de bergen en andere prachtige natuurlocaties met de bedoeling om te schrijven en me enkel hierop te focussen. En nooit maar dan ook nooit is het me gelukt of ben ik teruggekeerd met een verhaal. LOL. Eens ik in de natuur ben, dan ben ik weg in another state of mind. En eens ik aan het schrijven ben, dan ga ik diep op pad in mijn binnen-wereld. Maar dat lukt me dus enkel vanuit een "huisjes-gevoel", vermoedelijk opdat ik me in mezelf kan keren en door niets anders afgeleid kan worden. Contact met de natuurlijke buitenwereld is super belangrijk voor mij om te kunnen groeien en bloeien. Dus een overkapping aan mijn huis vast met zicht op… & contact met…  is dan ook essentieel om beiden te kunnen combineren en op mijn best te functioneren.


Hoe gek en opvallend is het toch dat mensen instinctief kleine keuzes maken of dingen doen die goed voor hun zijn zonder het zich te beseffen. Op een dag houdt het helemaal steek als een puzzelstukje in het complete verhaal over jezelf. Haha, steek, grappig dat ik dit woord nu gebruik, jij kan nog niet weten waarom, maar lees verder dan zal het duidelijker worden. Neem nu de citroengeranium, ik neem per ongeluk dat plantje vast op de markt in plaats van de citroentijm die ik aan het zoeken was. De marktkramer zegt me dat die plant op een verkeerde plek gezet werd en neemt hem weg, vertelt me nog de naam en waarvoor hij dient. Toen ik thuiskwam met een volgeladen fiets boodschappen ben ik toch weer helemaal als een gek teruggereden om die ene citroengeranium die de meneer nog had te kopen. Want die plant verjaagt muggen en vliegen en andere insecten, ideaal voor bij mij. En daarna ben ik er nog acht van gaan bijkopen bij Aveve en daardoor kan ik eindelijk hier onder mijn overkapping rustig zonder vliegenbeten "schrijven". Op een dag kwam ik deze woonlocatie tegen en de plek trok me meteen aan, maar ik had ook twijfels omdat er evengoed zoveel nadelen aan waren. De voordelen worden me nu stukje bij beetje duidelijker. En binnenkort gaan we investeren in een nieuw dak, het lekke ding inruilen voor een authentiek nieuw dak dat past bij een huis anno 1825. En de overkapping waar ik zo graag en goed kan schrijven zal er enkel beter op worden als het niet meer binnenregent. Met zicht op puurheid, ongereptheid, schoonheid, eerlijkheid, me myself and I.


In een rollercoaster van afleiding, waarbij mijn scherm constant zwart uitvalt, van lachen naar de witte pony tot koekeloeren naar een waggelende eend, luisteren naar een kuiken dat om eten schreeuwt voor z'n leven, een fotootje voor op Instagram… voel ik plots een prik; "een wesp verdomme," ik spring recht en de wesp steekt niet door. Hoe is dat mogelijk? Heb ik het me maar ingebeeld?? Ik zet me schrap voor de vreselijke pijn die nog moet gaan komen. Maar… neen, meneer of mevrouw wesp heeft werkelijk niet verder gestoken. Even mijn boek erbij halen: "Luisteren naar dieren" van Ted Andrews, eu.. alsjemenou, de wesp staat er niet in. Dan maar mijn vriend Google raadplegen, wat kan ik daar terugvinden?

Wesp: productiviteit, constructie, communicatief, doelgericht, ijverig, houdt de dingen in orde, gids voor spirituele vooruitgang, houdt je gegrond, gebruik van vrouwelijke energie om te strijden, leeft in commune, bescherming, dromen worden vervuld door praktische inspanningen.

Wat betekent het dan als een wesp je even prikt en activeert? Dat ik aan het werk moet gaan en ophoepelen onder de notenboom, terug naar mijn schrijvershol onder de overkapping met zicht op… thuis. En dat iedereen me nu maar gerust laat, schrijfster in actie. Do not disturb.

Comment

Zomer na de storm.

Comment

Zomer na de storm.

Geen genot zonder de zoete tegenstelling van het onverwachte drama dat voorafging. De weergoden… ik weet niet wie er allemaal in dat groepje zit en kan ze dus ook geen naam geven. Maar dat het daar plezant moet zijn geweest drie weken geleden, daar twijfel ik niet aan.

Nieuwpoort, "wat een geluk heb jij," zei mijn echtgenoot, mijn weer-app vertelt me dat je prachtig weer gaat hebben vandaag. Het toeval wou dat ik nog maar 2 dagen op het strand mocht komen met hond voor het toeristisch seizoen zou beginnen, aan de lijn weliswaar. Wat een overvloed aan geluk ;-) De zee, het strand, mijn hond, dat is voor mij genieten en met de gulle glimlach stapte ik richting eb of vloed. Mijn glimlach bleef en mijn goede wil met positieve vibes ook, maar de realiteit was dat het strand een marteling was. Een Tervuerense herder die niet mag rennen achter haar bal om braaf terug te komen brengen, dat werkt niet. Mijn hart brak en ze werd zo hyper en hysterisch van niet te mogen rennen en pleasen, dus probeerde ik het toch om de bal te gooien en te mikken op de enkele meters dat mijn uitrollende leiband aankon. Mensen doe dat nooit! Hoe zielig je hond je ooit aankijkt, doe dat nooit! De bal botste en stuiterde en de hond sprong als een reflex erachter, maar zo hard dat ik niet meer kon volgen en door mijn knieën zakte. Met mijn kont achteruit en omdat mijn voeten twee meter achterop mijn hoofd volgden denk ik, stortte ik met één knie zwaar op de grond te pletter. En opeens hoorde ik een ijselijke schreeuw van mijn hond die in haar "run" gestopt werd door de halsband en de leiband die ten einde lengte was. Wat voelde ik me vreselijk schuldig en alles deed me pijn alsof ik een verschot in mijn rug ter hoogte van mijn heupen had en in mijn nek voelde dat ook niet goed aan. Dus missie impossible begon: "uitzoeken waar ik in dit dieronvriendelijke landje mijn hond mocht laten loslopen aan het strand". Ik had de bestemming Nieuwpoort niet zelf uitgekozen maar was meegelift met mijn echtgenoot naar zijn werk in verband met mijn cursus voor de dag nadien. Zelf ga ik, als ik een auto heb, vaak naar Nederland waar hondwaardige stranden zijn. Ergens in Middelkerke tussen twee golfbrekers in zou het toegelaten zijn, las ik op een website, dus vatte ik vol moed mijn wandeling aan op zoek naar golfbreker 5 en 6 aan Sint-Laureins strand.


Het geluk dat mij voorafging kreeg een onverwachte wending met regendruppels, ik was nog maar een paar honderd meter met wandelen gestart. Fier deed ik mijn voorzienige rugzak open en haalde er een regenjas uit plus een regenhoes voor mijn rugzak zelf. Ik ben nog jong en sportief "go girl" en een smile op mijn face, als uitdaging regende het steeds meer en steeds harder. Op het strand kon ik technisch gezien niet wandelen richting Middelkerke en ik zocht een strandzone tussen Middelkerke en Nieuwpoort, hoe moest ik daar geraken? Ik moest eerst de hele haven en centrum van Nieuwpoort voorbij zien te geraken. Positief blijven … ik kwam een overdekte uitkijkpost tegen om zeehonden te spotten en liet me opbeuren door een opmerking over mijn mooie en flinke hond. Steeds opnieuw zette ik me krap als die stevige regenbuien zich hard op ons neerstortten en ik zag mensen in auto’s of vrachtwagens onbegrijpend kijken. Alsof het mijn keuze was door dit weer te wandelen? Waar moest ik naartoe? Ik geraakte tot mijn grote ellende meer en meer verwijderd van het strand, mijn plannetje begon letterlijk in het water te vallen. Ik had geen idee hoe ik aan die specifieke golfbrekers moest geraken en nog iets… in mijn rugzak stak een goedkoop flesje schuimwijn uit de supermarkt met de bedoeling onderweg rauwe zalm of oesters te kopen en dan mezelf culinair lief te hebben op het strand. Dat doe ik af en toe, maar in de regen ZITTEN op het strand en zo’n kostelijk eten nat laten worden, dat is verspilling :-(. Bovendien begon het verschrikkelijk ver en laat te worden, tijd voor een aangepast plan, ik neem de tram. Er zou vast wel een halte bestaan die Sint-Laureins noemt… en zo was het ook. Ik vergat in alle commotie dat mijn hond nog nooit in haar leven een tram genomen had, maar misschien net daarom deed ze het uitstekend! Sint-Laureins strand, de golfbrekers lagen richting Nieuwpoort hadden ze geschreven, maar ik vond echt geen nummers op die golfbrekers?!?! Ik hoopte maar dat het goed was, geen bewaakte zone en geen kat te zien, ook geen hond. Het was ons gelukt "freedom" en "privacy", we waren volledig lonely en konden niemand storen.

En plots zag ik voor mij een mooie foto in wording… laat mij dat flesje schuimwijn in de kolkende golven zetten … Er was veel wind, mijn regenhoes waaide weg, mijn rugzak stond nog open, op de sukkel, maar dan zag ik een prachtig fotobeeld verschijnen. Dat mocht ik niet missen, schuim op de golven en drama in de wolken. Op het ogenblik dat ik wou klikken begonnen ijzig koude dikke vette regendruppels te vallen en werd de hemel donker, "oh dat was nog mooier op de foto". Ik moest snel keuzes maken; mijn rugzak dichtdoen voor de regen, de foto missen, mijn fles nemen voor het water te diep komt aan mijn schoenen…? En vanaf keuze één begon het mis te lopen, de foto prioriteit geven. Het begon me daar te stormen, te kletteren, te gieten en te hagelen, mijn hond betrouwde de zaak niet meer en was gaan lopen. Ik kreeg die regenhoes nauwelijks nog over mijn kletsnatte rugzak. Het werd zo onheilspellend donker dat ik nauwelijks nog kon zien en gelukkig reageerde mijn hond wel op haar naam en kwam terug. Ik klikte ze vast en ze wou er constant vandoor, maar waar naartoe; "People where are we?". Alles was opeens water rondom mij, enkel water zag ik nog, het strand was verdwenen. Ik stapte in water, mijn neus volgend die nog in de goeie richting stond toen ik nog strand zag? Want door het dikke regengordijn en het duister waren we ons zicht volledig kwijt… Mijn hond was echt wel in paniek en wou daar zo snel mogelijk weg. Ik kon niet bevatten dat ik plots midden in de zee zelve aan het stappen was. Ik kon niet inschatten wat er in de volgende meters ging gebeuren, hoe diep zou het verderop worden? Mijn sportschoenen sleurden iedere stap twee oceanen mee. Mijn jeansbroek begon naar beneden te trekken door liters opgeslorpt water. Ik had in heel mijn leven nog nooit met een kletsnatte onderbroek gestapt, dat voelde zo vernederend en onprettig aan. Ik sleepte mezelf helemaal overdonderd kletsnat van kop tot teen terug het strand op, "oh God" en "oké, alles is oké," was een zinnetje dat ik vaak luidop herhaalde. Ik heb de goden zonder naam vaak aangeroepen, het was niet te geloven.


Ik wou niet meteen opgeven, maar waarschuwende radars in mijn hoofd zeiden "run run keer zo snel mogelijk naar je hotelkamer terug want het gaat enkel erger worden". Ik leek meer op een afgeslagen hond dan mijn hond en mijn hond leek meer op een wandelende dwijl. De glimlach was volledig "gone", het sarcasme won terrein en samen kropen we terug naar de tramhalte. Het was toen dat het mopje in mijn hoofd ontstond om naar mijn man te sturen "Ik heb een natte onderbroek en het was niet van een leuk moment." De blikken van de mensen op de tram waren vol medeleven, mijn lijnkaartje was cappuccino van de regen, maar werkte nog steeds en ik durfde niet te gaan zitten. "Ze durft niet te gaan zitten," echode het enkele zetels verder door. Een oudere dame ontfermde zich over mij en moedigde mij aan tot ik toch op mijn kletsnatte billen durfde neer te zitten en ik begon stilaan terug te lachen. De mensen waren lief tegen mij, stelden mij gerust, zochten samen met mij uit waar ik moest uitstappen als ik zo dicht mogelijk bij het hotel wou kunnen afstappen. Die steun deed deugd en de zetel waar ik  gezeten had voelde miraculeus droog aan toen ik rechtstond, topkwaliteit. Ik werd er zo terug door opgeladen dat ik vastberaden was om eerst een viswinkel te zoeken en zodoende op mijn hotelkamer alsnog mij te verwennen. Maar mannekes toch … toen ik uitstapte… koud koud koud. Die tram had mijn natte lijf terug opgewarmd, maar eens terug buiten begon ik te rillen en erger als voor ik erop gestapt was. "Dit loopt niet goed af," dacht ik toen "ik moet zo snel mogelijk die natte kleren uit en in een warm bad". Ik stapte in Nordic walking style zo snel mogelijk rillend mijn hotel binnen en zwierde meteen die zeiknatte kleren uit, er was niets niet nat. Heilig stromend water voor een heet bad en mijn flesje schuimwijn binnen handbereik. Probeer je even in mij te verplaatsen hoe dat warme water mij rillingen gaf van genot, liet wegdoezelen in een mentaal troostende warmte. Wat was dat geweest? Why? Nu achteraf gezien omdat het goed is afgelopen ben ik wel dankbaar voor de schitterende foto aan het strand die het me opleverde. Dat zou nooit gelukt zijn zonder dramatische weerstoestanden, maar niet dat ik ervoor zou kiezen.


Die avond kondigde het avondrood in de zonsondergang beterschap aan en ik had niet de nood een app te raadplegen. De dag die erop volgde was effectief zalig warm wandelweer in het bos van omgeving Hulst, het was niet te geloven. Kinderen reden er rond op hun pony, plots verscheen uit een bosweg een man voor mij 100% volbloed testosteron en bereed een prachtige hengst in grote cirkels en dan reed hij weg doorheen de lange bosdreef. De magische beleving contrasteerde van het ene uiterste dag 1 in het andere uiterste dag 2 en ook nu lieten de weergoden me versteld staan, deze keer van hoe zalig warm en deugddoend het weer aanvoelde op en in mijn lijf.  De zonnestralen streelden liefdevol over mijn wangen, andere soort rillingen, zo dankbaar was ik in het moment voor de warmte en voor de zon. En ik denk dat het kwam doordat mijn lijf nog intens kon herinneren wat het de dag voordien van ellende had moeten doorstaan, maar die dag werd het zomer diep in mij. Zomer na de storm…

Comment

These are the days, mijn eisprong komt eraan :-)

Comment

These are the days, mijn eisprong komt eraan :-)

Ik hou van mijn hormonen, ik ben vandaag verliefd. En het is allemaal dankzij de hormonen, Godin zij gezegend de vrouw, want volgens mij hebben de mannen toch geen zaadcellen-sprong voor zover ik weet… Dus Godin zij gezegend de vrouw, want iedere maand is het weer zover. Dan kan ik zwemmen en dansen in een kolkende rivier van opgewonden blijdschap. Oeps, nu waag ik me op glad ijs, want ik schrijf in het Vlaams en ik ben een Belg. Zo preuts dat Belgen zijn in vergelijking met het op seksualiteit verder geëvolueerde Rwanda waar over Kunyaza, het heilige water als een traditioneel sprookje in de dorpen trots verteld wordt.

Maar dus, Godin zij gezegend de vrouw en haar hormonen. Als er geen cyclus zou bestaan in mijn lijf van opbouw en afbraak van eitjes, dan zou ik niet weten hoe het is om langzaam maar zeker meer en meer opgewonden te worden, zin te krijgen in meer en meer affectie, gelukshormoon-high en happy te worden, passioneel te genieten van wat mijn lichaam te bieden heeft. En oh wat valt er veel te genieten als vrouw, ook weer zoveel meer mogelijkheden dan het lichaam van een man te bieden heeft.

Dus, Godin zij gezegend de vrouw! Bent u ondertussen geshockeerd van wat ik schrijf? Goed zo! Mijn dochters zullen het alvast wel zijn (LOL) als u het nog niet was… Maar ik besef me vandaag plots het grote contrast met 10 dagen geleden, toen mijn hormonen de depressieve shutdown fase lieten toeslaan. En altijd zagen en zeuren en klagen wij vrouwen over dat menstrueren en onze hormonen en ik lees over koffietjes en pillekes voor de menopauze, niks dan slecht over onze hormonen. Ja, maar het is wel een cirkel hé mannekes, die rond is, met een minder leuke kant, maar ook een hele periode party-time, uitschieters die mannen geen van beiden kennen. Waarom appreciëren we die topdagen niet waarop we op ons mooist zijn, sensueel uitdagend en in topvorm ons helemaal goed voelen? Het zijn die dagen dat alle puzzelstukjes mentaal, emotioneel, fysiek op hun plaats vallen als vrouw, enkele dagen superwoman.

Zelfs tijdens de afschuwelijke pijnen van een bevalling kunnen we die superhormonen van ons danken dat ze de pijn doen verdoven eens we ze omarmen. Laat ons eens met wat meer liefde naar onze hormonen kijken en ook hoeveel goed werk ze verrichten. Wanneer "het nodig is" zijn ze er om ons datgene te laten voelen wat we het beste uit dat moment of die periode kunnen halen, geen high zonder low. We zijn efficiënt als vrouw, we laden ons op en laten ons helemaal leeglopen, zo moet dat toch als je een lange levensduur voor je batterij wenst? Het is ons door de natuur meegegeven, die cyclus, die zelfregulerende liefdesstroom om je op mee te laten drijven in al haar facetten en je keert steeds terug naar de oorsprong. Maar de meeste vrouwen ervaren ze als een last in een maatschappij waar we zelf de controle willen nemen over wat we wanneer in ons leven willen voelen of ervaren en altijd op ons mooist en altijd super willen zijn. De natuur moet "ons" nu volgen, hormonen inclusief en we zijn boos als ze zich niet willen laten temmen.

Geen bovenaards genot in al mijn vrouwelijke facetten en verliefdheid zonder eisprong, geen eisprong zonder hormonale cyclus, geen hormonale cyclus zonder menstruatie, geen menstruatie zonder pijn en depressie. Goeie dagen, kwade dagen, een zelfregulerend systeem van moeder natuur dat ons als vrouw in alle glorie laat stralen enkele dagen lang. Laat mij daarom vandaag nu toch eens mijn dankbaarheid daarover durven uiten. Ik hou van mijn eisprong, zolang het nog duren mag!!! En als die periode in mijn leven op een dag niet meer zal zijn, dan komt het ook wel weer goed. Want Godin-zij-dank ben ik een vrouw, steeds anders, complex, nooit te begrijpen.

Comment

Stiekem adviseur tijdens het World Championships Seefeld 2019.

Comment

Stiekem adviseur tijdens het World Championships Seefeld 2019.

Wie had dat gedacht dat ik het ooit zover zou schoppen? Moet mij weer overkomen… overkomen? Jaja overkomen, want ik heb het niet gezocht. Eerlijk waar, met mijn mini-budget en een echtgenoot die zijn werkbonus 2018 integraal aan mij geschonken heeft om 3 dagen te kunnen gaan skiën, was ik niet van plan om in die speed-ski-trip ook maar 1 uur te gaan werken. Grrrr, maar de aard van het beestje zocht mij gewoon op.

Dag 2 in de kleine sauna van het hotel na het skiën, vragen twee mannen of ze erbij mogen komen. Eu ja, de sauna is voor iedereen van het hotel, dus ik ga wel zitten in plaats van liggen om meer plaats te maken. Wat ze niet vroegen was mijn mening over babbelen… en ik haat babbelen in de sauna. Ik ga naar de sauna voor de rust, niet om te praten, niet te denken, enkel even in mezelf alles op orde brengen. En om niet te vergeten te genieten van de zintuiglijke ervaring, mijn ademhaling bewust te vertragen, mediteren. Maar zij, nou ja, de oudste, wou persé socializen: “Van waar ben je? Ben je hier op vakantie of voor werk?” Ik dacht enkel “hou je kop dicht”. Maar zij waren daar dus voor werk en het had iets te maken met dat WK in Seefeld vlakbij Innsbruck, waardoor ik tussen haakjes (grom) meer had moeten betalen voor mijn hotel wegens de drukte. Fijn voor hen, ik merkte nog sarcastisch op dat in de sauna zitten wel een leuke job was, maar ik heb ze met deze steek niet genoeg gekwetst om hem te laten zwijgen.  Ik suck werkelijk in aardrijkskunde, als kind al, en later pas zie ik op mijn hotelkamer dat de luchthaven in Bratislava die ik vernoemde werkelijk niks te maken heeft met Slovenië waarvan hij afkomstig is. Het was een verdienstelijke poging, maar toch een blunder LOL.


Ken jezelf! Toch eens even opzoeken waar Slovenië ligt. Ik heb deze korte ski-trip bijgeleerd dat Tjechië met hoofdstad Praag boven Slowakijje ligt rechts van Oostenrijk en daar is Bratislava vlieghaven dus ook. En dat Slovenië naast Italië ligt meer naar onderen van Oostenrijk. Ziezo, hoelang ga ik dat onthouden?


Ik ga na de sauna naar het zwembad en daar ben ik werkelijk de énige… zalig! Ze vroegen ook nog waar ik ging eten en ik bracht hen vakkundig op een dwaalspoor over de vijf mogelijke restaurants in het dorpje = not interested. Blijkbaar kenden ze de pizzeria beneden aan het straatje, daar ga ik al zeker niet naartoe! Rust en no talking!


De volgende ochtend, no no no help!!! Blijken zij een ontbijttafeltje te hebben naast mij. Ik doe eerst nog alsof ik hen niet zie zitten, maar algauw hoor ik “Hi” of “Goodmorning”, ik weet het niet meer. Lichaamstaal gebruiken, GSM obsessief betokkelen, mijn lichaam lichtjes afbuigen naar de andere kant toe = nogmaals geen interesse.


Voor het eerst bedenk ik me: een trouwring zou handig zijn na 25 jaar huwelijk. Maar neen verdorie, not interested is toch not interested  en soms hebben vrouwen binnen een huwelijk met hun man een afspraak om wel te daten of sex te hebben buiten het huwelijk. Dus die ring maakt niks uit!  Communication! Ik vind dit moeilijk, ik promoot sociale mensen en inter-menselijk contact, maar niet als ik alleen op skiverlof ga. Man man man, als ik enige tijd terug ben van deze trip en dit schrijf, moet ik verdomd veel om mezelf lachen en dat is wel meegenomen. Ik heb toch ook nog elke dag weer bij te leren!


Ik ga strategisch te werk en doe een afleidingsmanoeuvre dag 3 om later in de sauna toe te komen na het skiën. Gelukt! Ze zijn er niet. :-( Niet gelukt, plots komt die binnen in het stuk waar ik zit te wachten op mijn beurt om binnen te gaan… word ik achtervolgd? Ik kom te weten dat hij coach is en een atleet begeleidt op die belangrijke wedstrijd in Seefeld, de enige van zijn land in die discipline. Blijkbaar heeft hij zelf vroeger zilver gewonnen, heeft al verschillende ploegen begeleid zoals een voetbalcoach die ook eerst zelf voetballer was. Zijn collega die er nu niet bij is, is de kinesist/masseur van de atleet en hijzelf is de coach zowel op technisch sportief als psychologisch vlak. Ik vertel niks over mij en wat ik doe. Maar dus, blijkbaar doen ze mee om te winnen en zijn ze geen technische mensen zoals ik eerst dacht. We zijn niet alleen in de sauna, invasie van hotelgasten in de minisauna waar twee mensen kunnen liggen en eentje beneden kan zitten. Er gaan er twee uit de houten cabine, er blijft er nog ene in liggen en samen met de achtervolger duik ik in het saunahokje. De reeds aanwezige man vraagt of hij mag water gieten op de hete kolen om het in de sauna warmer te maken: “no problem” zeg ik hè. Ook de achtervolger geeft een “go”, maar algauw moet deze opgeven en de sauna verlaten en ook de initiatiefnemer haakt af. Ik zit eindelijk alleen: “you are stronger than us” krijg ik achteraf te horen als mijn fan buiten zit te wachten. “Tell me something” new denk ik in mijn eigen hihihi. Omdat hij vraagt of ik die avond naar de pizzeria in het dorp ga, besluit ik daarop om ja te zeggen: want ik wil echt niet nog eens Aziatisch duur gaan eten en de rest is dicht in mini-town waar ik verblijf.


Als ik binnenga in de pizzeria schrik ik me een ongeluk, gisteren zat daar niemand binnen en nu is alles volzet. Coach zit me al toe te wuiven aan de bar, deze keer met zijn atleet erbij die ik in de ochtend aan de ontbijttafel voor het eerst gezien heb. Even associaal was hij als ik op zijn gsm bezig, zalig, wou totaal niet met mij praten, maar wel niet exact zoals ik, de gast had totaal geen verbinding met zijn ontbijt noch omgeving what so ever. Hij at nauwelijks, terwijl ik mega hard geniet van een ontbijt. Ik zeg tegen de gastvrouw van de pizzeria dat ik bij de meneer aan de bar mag aan zijn tafeltje komen zitten, zij kijkt even om en zag dat het goed was. De TV staat aan in het Italiaanse restaurant, de openingsshow van de “FIS WK 2019 Seefeld”, ik wist al dat hij niet graag naar die officiële gelegenheden ging, vroeger wel. En dan gebeurt het onvermijdelijke, ik stel mijn oprechte vragen zoals ik altijd doe betrokken en geïnteresseerd in interessante mensen en verhalen. En voor hij het zichzelf beseft vertelt hij het hele persoonlijke verhaal van zijn atleet en hemzelf en ben ik actief aan het luisteren met therapie als gevolg. Hij is duidelijk “aangenaam” verrast door mijn input en weet met zichzelf geen blijf. Wat wil ik “de therapeut” of “ het lijf” moet hij gestruggeld hebben? Na een Willy Schnaps - initiatief van mij wil hij met mij meedrinken en raakt mij plots “net iets too friendly aan” voor onbekenden te zijn, waarop ik mijn zelfverdediging-move maak. Hij schrikt en vraagt wat het probleem is. Niks zeg ik, zolang het vriendschappelijk is, maar meer ook niet = not interested. Toch besluit hij op het einde om persé mijn rekening te willen betalen. Ja zeg ik, eigenlijk heb ik je wel therapie gegeven en hoeveel uur zit ik al niet bij je? 2 uur zegt hij en regelt met de bazin hoe ze het eet- en drinkgedeelte moet vermelden op de rekening. Ok, het land van de deelnemende atleet betaalt dus mijn eten vanavond hahaha. Na die ene schnaps zegt de aangeschoten man enkel nog waar het hart van overstroomt, over niet goed kunnen slapen en dat kussen daarvoor helpt. Fijn voor hem dat hij afhankelijk is van iemand die hem wil kussen om te kunnen slapen hahaha, ik heb dat niet nodig. We stappen naar huis (oeps ik bedoel hotel) en of ik nog gezelschap wil op de kamer? Eu neen. Een knuffel? Bah ja, een vriendschappelijke zoals iedereen er eentje van mij kan krijgen die lief is. De beroemde coach bedankt mij, maar goed ook , er zijn verdomd waardevolle dingen door mij gezegd geweest in die pizzeria. “Waarom heb jij aan je deur 2 geborduurde zakjes met een ster op?”, vraagt hij me nog. Dat is toch evident: “Because I am a star!” :-) LOL Ik heb nooit geweten waarom die twee zakjes daar stonden, enkel mijn deur had die…


Eens in mijn kamer zoek ik de man op met mijn best friend M. Google in mijn bedje en hij heeft een verdomd uitgebreide Wikipedia pagina met foto en al, yep this is the man, waarvan het verhaal dat hij vertelde klopt en die mijn pizza betaalde en die ik therapie gaf en die mij dankbaar was maar die ook samenwoont met een vrouw … vrouw mag mij dankbaar zijn. Tja, zo te zien heel wat knappe vrouwelijke atleten in dat wereldje van hem…  De volgende ochtend ga ik later eten dan normaal, om een ambetante situatie te ontlopen. We kruisen elkaars pad als hij het ontbijt verlaat, “niet goed geslapen” antwoordt hij. De atleet komt weer als laatste toe aan het ontbijtbuffet, hij zegt me dag met een grote glimlach, maar zakt dan weer onzichtbaar onder zijn petje weg. Voor het eerst valt mij zijn uniform / tenue op met de officiële kleuren en de naam van zijn land dat hij vertegenwoordigt. Het zou me anders nooit zijn opgevallen terwijl het voor hem vast een erezaak is om deze outfit te mogen dragen. Als ik naar buiten ga om de skibus te nemen beland ik plots in een officiële training en zie het kleine lichaampje klaarstaan op een houten plankje met wielen. Ik steek beide handen masculin in mijn zij, ga erbij staan en zeg “vandaag ben ik je coach”. Er volgt een explosieve jump tot hoog in de armen van zijn kinesist. Het lijkt een pose uit klassiek ballet met de atleet in de rol van de ballerina. De coach zegt me “zie je dat hij explosief kan zijn” en vraagt hem dan plots op een toon die mij niet aanstaat “waarom wil je winnen?”. Hij gebruikt mijn woorden, maar niet op de goeie manier en niet zoals ik ze bedoeld heb. Zo zou ik het niet doen, hij verpest de vraag. Hij zegt me dat ik veel te warm gekleed ben om te gaan skiën en wijst me op de andere twee mannen hoe weinig zij aanhebben vandaag. Ik bedank hem, maar zij staan wel op een terras te oefenen en ik moet nog de hele dag de hoge bergen in.  Ik wil hem nog snel tonen wie ik ben omdat ik de volgende ochtend al weg zal zijn en wat ik doe via mijn fb pagina, maar de man heeft geen fb. Wat doe je dan? vraagt hij voor het eerst en ik antwoord: ik ben ook coach zoals jij, maar ik doe het op een andere manier. LAP, ik zie plots mijn skibus voorbij rijden. Te laat! Dan maar als opwarming te voet naar de skilift :-( … ik trek algauw 1 jas uit.


Ik stop die laatste en derde skidag wat vroeger om mijn koffer te maken en om op mijn hoogtepunt in schoonheid van de berg te skiën. Weinig kans dat ik coach vandaag nog tegenkom in de sauna, ze moesten in Seefeld gaan werken in de namiddag. Ik ga op een geheime traditionele plek eten, er is geen contact meer, ook geen klop op mijn deur. Ik weet waar de atleet slaapt, de deur tegenover mij en er begint iets te knagen. Wat als er nu toch nog een zaadje kan gestrooid worden voor een eventueel toekomstig avontuur? Dus ik besluit een brief te schrijven met mijn contactgegevens naar de atleet over wat ik hem kan bieden als ze ooit vast komen te zitten. En voor alle zekerheid dat hij zijn coach mag laten weten dat ik geen interesse heb in romantische voorstellen want huwelijk, kinderen, monogaam, blabla. Via Google probeer ik de naam te achterhalen van een Bulgaarse atleet die meedoet, omdat coach had gezegd had dat hij de enige was. Ik plooi de brief over zo een zakje met een ster op onderaan mijn deur en zet het zakje strategisch aan zijn deur. Ik verzet het zakje nog een aantal keren want dat is niet simpel hè, hij moet de brief wel zien natuurlijk, maar iemand anders mag hem niet nemen en last but not least: hij mag er niet over struikelen. Er schieten allemaal rampscenario’s door mijn hoofd waarbij de beroemde atleet in het nieuws komt. Uitgeschakeld wegens onbekende saboteur die zandzakje met brief in de deuropening gezet heeft. Vast iemand die connecties heeft met de Belgische concurrentie… ik meen niks gehoord te hebben van dergelijke nieuwsfeiten dus ik ga ervan uit dat alles goed is afgelopen. Of dit ooit tot een nieuw avontuur gaat leiden? Geen idee. Waarschijnlijk niet, want ik heb inderdaad “een” Bulgaarse atleten naam op de brief geschreven, maar niet de juiste hahaha. Ondertussen heb ik in de scorelijst al meer Bulgaraarse atleten teruggevonden. Hij zal de enige in zijn discipline geweest zijn en de jongen die ik zocht was rond de 25 jaar en de naam die ik gebruikt heb, blijkt nu maar 17 te zijn ai ai ai. Maar of ik iets gedaan heb om een nieuw avontuur mogelijk te maken: yep! :-)  Word misschien ooit toch nog vervolgd LOL.

Comment

Wil jij een onpopulaire ouder zijn?

Comment

Wil jij een onpopulaire ouder zijn?

Helemaal akkoord, als moeder en vader is het belangrijk om waarden uit je hart na te streven in het leven die voor jou belangrijk zijn. Ik denk hierbij aan dagelijkse principes of gedachtengangen of regels die overeenstemmen met wat volgens jou nodig is om gelukkig te kunnen worden. Makkelijker gezegd dan ook gedaan om keuzes of besluiten consequent toe te passen in alles wat je doet. En dingen niet meer doen of verbieden om in overeenstemming te zijn met een overtuiging is ook niet makkelijk. 


Je kan niet verwachten van je kinderen dat ze naar jouw waarden gaan trachten te leven als je het zelf niet doet. Gelukkig zijn heel jonge kinderen vaak nog fanatieker dan volwassenen in het opvolgen van goed onderbouwde regels en tradities of gewoonten. En dat zijn dan ook precies de jaren waarin een kind kan leren en ervaren waarom je net die waarden gekozen hebt. Een waardevolle leerschool om zelf later eigen levenskeuzes te kunnen maken die misschien helemaal niet of net wel in de lijn zullen liggen van wat hun ervaring bij jou hen geleerd heeft.


Een kleuter heeft die sturing en begrenzing nodig vermits dit jonge kind tot dan het merendeel van de tijd gedreven werd door het bevredigen van zijn noden, behoeften en genot. Die jaren voorheen was het de bedoeling om te huilen, te roepen en te lachen om te communiceren over levensnoodzakelijke behoeften als eten, slaap, verzorging of aandacht. Het was een noodzaak en oké om zeer primitief zichzelf met primaire behoeften te bevredigen. Met een liefdevolle glimlach geef je het krijsende kind zijn knuffel of borst enz…


En dan komt er een moment dat een kind moet leren om zich te beheersen, niet omdat het kind daar zelf behoefte aan heeft of dit wilt, maar omdat de omgeving dat van hen vraagt. Dat zijn de ouders, andere familieleden, vrienden, school enz. die meer en meer zullen vragen aan het kind om zich te beheersen. Er zal gevraagd worden om op een andere manier noden te gaan communiceren, zoals het krijgen van eten. Maar er zal ook gevraagd worden om geduld uit te oefenen om op een bepaald moment pas te gaan eten. En een stapje verder is het rekening houden met andere omstandigheden of personen waarbij een inspanning gaat gevraagd worden om de eigen noden aan te passen naar die van een ander.


Naar gelang de intrinsieke persoonlijkheid en will to please van het kind zal er weinig of superveel weerstand ontstaan om plots niet meer z’n goesting te krijgen of de eigen wil door te drijven. Bepaalde aangeboren aandoeningen waarbij het ontbreken van of een onderontwikkeld empatisch vermogen meespelen, zullen op dit moment de manier waarop ouders hun kinderen dit moeten aanleren grondig kleuren. Het ene kind heeft meer uitleg en meer structuur of begrenzing nodig dan het andere. Als een kind met weinig empatisch vermogen terecht komt in een gezin waar men lacht om de guitigheid van een “Witte van Zichem” komt dit niet goed!!! Het kind is dan geen belhamel of schattig, het kind heeft dan geen eigen intrinsiek aangeboren gevoel voor morele waarden en heeft net extra sturing nodig. Er is een verschil tussen mijn zussen die volgens mijn moeder spinnenkoppen hun pootjes zaten uit te trekken toen ze nog piepjong waren of zussen van middelbare school leeftijd die dan bv een stuk schors van een boom zouden nemen en met een sadistische smile zouden zeggen “ik ga die insecten eens allemaal verzuipen” en in de beek gooien of “ik ga ze verbranden” en in een vuur gooien. Sturing in de vorm van duidelijk afkeuren wat moreel niet oké is en extra belonen van wat menslievend gedrag is, wordt dan een opvoedkundige noodzaak.


Sommige ouders zijn zelf niet in staat door de grote liefde voor hun kind om in te schatten wat het verschil is tussen een schattige belhamel en een kind zonder morele feeling. Ik noem dat een ongelukkige combinatie omdat deze kinderen nog maar zeer moeizaam op eigen krachten bijleren over zelfdiscipline. Ze zien hun ouders liefdevol naar hen lachen als communicatie (in fysieke vorm) en vertalen dit in goedkeuring. Terwijl het kind niet door heeft dat de ouder niet kan geloven dat het kind werkelijk zo sadistisch zou kunnen denken of niets voelen. En dit in combinatie met een ontoereikend empatisch vermogen maakt dit hen tot kleine monstertjes die ter hoogte van de middelbare school op een radicale afwijzing kunnen stuiten van de leerkracht die zijn/haar gezag probeert te bewaren in grote klassen van energieke pubers. Waarbij ik me in de situatie van de leerkrachten ook maar al te goed kan inleven.


Leerkrachten in de middelbare school hebben echt geen ideale mogelijkheden om daar een puber die out-of-control is te beginnen motiveren om zich te houden aan regels en zich in te spannen voor dingen die niet leuk zijn. Zelfdiscipline voor alles wat we niet leuk vinden, maar wat wel goed voor ons is of wat we leuk vinden maar niet goed voor ons is. Dit is een leerproces dat van thuis uit moet opgestart worden en ondersteund worden door de hele entourage die het kind omringen. Er zijn ook jonge kinderen die meer tijd doorbrengen bij andere volwassenen dan hun eigen ouders.


Soms moet een kind gewoon leren luisteren “zonder uitleg”, omdat je de baas bent, die vaardigheid moet ook aangeleerd worden en zal het kind later nog kunnen gebruiken. En in het gezinsleven kan dit heel wat situaties vermijden waar nu heel veel energie aan verloren gaat. Als we kinderen iets willen bijbrengen van morele waarden in het leven, dan is het essentieel om hier de nodige onderbouwing aan te geven. En last but not least door de waarden ook echt voor te leven, hoe kan je anders respect, vertrouwen, geloofwaardigheid krijgen van je kind. Hoe komt het dat je een bepaalde visie hebt en zo belangrijk vindt om daar als gezin naar te streven? Hoe heb je die waarde gekozen en waarom? Hoe stemt die overeen met je hart en je verstand en hoe kan je die in praktijk waarmaken?


Liefde geven aan een kind wat is dat? Hoe doe je dat? En hoe kan ik nu oordelen over wat goed of niet goed is? Onmogelijk!!! Dat is ook niet aan mij om te doen. Maar de praktijk wijst wel uit dat heel de tijd goed willen doen voor je kind en lief zijn en begripvol zijn en steeds uitgaan van goede bedoelingen … dat dat niet zo goed werkt. Soms hebben kinderen namelijk nodig dat je in hun plaats “nee” zegt of in hun plaats de grenzen trekt en bestraft als ze erover gaan. Handelen in functie van hun goed functioneren in de maatschappij of individueel op langere termijn is een nobele keuze. Maar ze wordt vaak niet in dankbaarheid afgenomen door de kids zelf. Regelmatig krijg ik van een ouder een zeer bekend zinnetje te horen: “volgens mijn dochter of zoon mogen alle kinderen van de klas… alleen zij niet”. Ik heb dat altijd grappig gevonden dat ikzelf dan ook één van die ouders was die dat moest te horen krijgen. En waarschijnlijk zijn we raar maar waar met een hele groep ouders die gebukt gaan onder dat argument, waaronder we niet mogen zwichten. Tja … de stempel van de ouder die hun  jeugd verpest.


Gelukkig ben ik gezegend met een moeder met onvoorstelbaar wijze uitspraken en zij heeft me vaak gerustgesteld. Eens dat je kinderen ouder worden en zeker als ze zelf kinderen krijgen of kleinkinderen, dan pas beginnen ze je echt te waarderen voor wat je voor hen gedaan hebt. Zolang ze zelf nog kind zijn, kijken ze door een andere bril naar jou. En meer en meer zie ik haar woorden waarheid worden, het kan dus enkel beter worden. Maar tegenwoordig zijn we zo gebrainwasht door “instant gratification” dat we NU willen geliefd worden door een kind dat wij ondersteunen in een leerproces, waarbij wij als een leraar figuurlijk met stenen gooien naar het kind om zich aan vast te klampen. En dat is uiteraard een onmogelijke verwachting van ons, het kind is boos voor de pijn van de stenen waarmee we gooien. Maar wel een maar al te goed begrijpbaar verlangen van iedere ouder, die dag komt nog, geduld dus… voor lange termijn verwezenlijkingen :-) 

Comment

Pijn lijden…

Comment

Pijn lijden…

Ik besef me maar al te goed hoe dankbaar we moeten zijn voor iedere dag zonder pijn. De ene mens is al stoerder dan de andere, maar vanaf een bepaalde grens kan pijn zo ondraaglijk worden dat je smeekt om verlossing. Op dat moment kent ook de machtigste persoon op aarde terug zijn plaats in de kringloop van het leven. Pijn dwingt nederigheid af, want je kan enkel nog hopen … hopen dat het stopt. Menig ongelovig mens heeft al gebeden om verlost te worden van de pijn als geen enkel medicijn of remedie nog helpt. Het kruipt in iedere porie en cel van je lichaam en domineert je "zijn", je doen en laten.

Pijn is een krachtige communicatie met je lichaam, je lichaam of je geest die je zeggen dat er gevaar op komst is of dat het al te laat is. Eigenlijk is het een ingenieuze boodschapper die je de weg toont waar je naartoe aan het gaan bent. Als je het louter als een informatiekanaal zou kunnen bekijken, dan zou pijn best goeie recensies krijgen wat performance betreft. Ik herinner me nog de voorlichting over preventief kankeronderzoek bij jezelf, destijds werd me verteld dat vreemde knobbels of vlekken die geen pijn doen als erg onrustwekkend mogen beschouwd worden en als ze pijn doen … hoopgevend. Vaak kan je belangrijke transformaties of veranderingen tot stand brengen dankzij pijn, zolang er hoop is en een toekomst… kan je met pijn metamorfoses naar een hoger niveau verwezenlijken. Al is het wel een "gedwongen" noodzaak, eerder dan een eigen keuze. Pijn die het einde aankondigt van een periode of een leven, geeft de kans om afscheid te nemen. Het is een natuurlijke pijn die je radeloos en bang kan maken, maar wel oprecht is en recht in je gezicht.

Lichamelijke pijnen maken je bang als ze onnatuurlijk zijn. De weeën tijdens een bevalling vond ik ook angstaanjagend, omdat de pijn jou ongecontroleerd aangedaan wordt en onmenselijk is. Maar je weet wel met zekerheid dat het niet gaat blijven duren, de pijn gaat stoppen en ondertussen kan er wel jouw baby geboren worden dankzij die pijn. Een natuurlijke pijn is iets waarmee je moet leren omgaan, want toen kindje nummer 4 bij mij eraan kwam ontwaakte er een oervrouw in mij. Ik zal nooit meer vergeten hoe ik mijn mindset veranderde en op de golven van pijn besloot om er korte metten mee te maken en mijn angst had geen ruimte meer. Want de visualisatie van mijn baby die zo snel mogelijk van mij een opening moest krijgen om geboren te worden bij iedere wee, was zoveel wilskrachtiger aanwezig dan mijn angst. Mijn wil was krachtiger dan mijn angst, maar daar heb je ervaring en kennis voor nodig!

Maar wat met al die pijnen tussenin? Je gaat er niet aan dood, maar ze gaan nooit meer weg. Je kan niet alles veralgemenen, maar bepaalde pijnen zorgen ervoor dat je niet meer volledig kan functioneren en sommige dingen niet meer kan doen. En dat is iets waar je eventueel mee kan leren leven, maar vaak een gemis of verdriet met zich meebrengt. Zeker als je hierdoor niet meer de persoon kan zijn wie je eigenlijk was of als hierdoor dromen stuk gaan. Om nog te zwijgen over de gevolgen voor andere familieleden….

Wat met alle pijnen waar je niet naar luistert? Er bestaan pijnen die jou toefluisteren dat je niet goed bezig bent en dat je mentaal en (of) fysiek veranderingen moet realiseren. Toch ken ik een heleboel mensen die vakkundig geniaal zijn geworden doorheen hun leven in het maskeren van de waarheid en blind voor de pijn die hen de waarheid over zichzelf vertelt. De ene is oostindisch doof en de andere blijft de schuld of verantwoordelijkheid bij anderen leggen. Hoelang en hoe ver moet pijn gaan om je heldere gedachten te bezorgen en inzichten?

Op dit moment zijn er personen en dieren (ik ga ze gemakshalve allemaal "personen" noemen) in mijn leven die pijn lijden en dat is makkelijker dan zelf pijn lijden. Omdat ik er rationeler mee kan omgaan als het mijn eigen leven niet betreft en als ik de pijn niet voel. Maar ik vind het verschrikkelijk als het goeie zielen zijn en hoop iedere dag op een mirakel of beterschap. Voor iemand zorgen die pijn lijdt is een belangrijke verantwoordelijkheid waarbij je ware kleuren zich onthullen. Hoeveel kan je meeleven? Hoeveel hulp bied je spontaan aan? Hoeveel begrip heb je voor het gedrag van de pijn-lijdende persoon? Hoeveel kan je troosten? Hoeveel ben je bereid om van je eigen leven op te geven om te zorgen voor die persoon? Hoe ver ben je bereid te gaan om die persoon beter te laten voelen of te laten genezen? Hoe intelligent ben je om zelf om iets te bedenken dat de pijn kan laten weggaan? En toch merk ik hierin een gigantisch verschil tussen mens en dier. Menselijk lijden is algemeen aanvaard en kan je op niet veel praktisch medeleven rekenen, je mag er al zeker niet herhaaldelijk over klagen. Je moet de klassieke hulp-organen consulteren, want je eigen hersenen gebruiken betekent regelmatig het einde van de hulp die je familie of vrienden aanbieden. Maar dierlijk lijden, ohlalala, dat is totally undone en dan zal de maatschappij meteen eisen van de autoriteiten dat die ervoor zorgen dat het dier euthanasie krijgt in geval van teveel pijn. Bij de dierenarts is dat ook de focus van de wederzijdse communicatie: het dier mag geen pijn lijden. Dit, terwijl pijn-lijdende mensen regelmatig bevestigd worden in hun pijn. Ja, het is normaal dat dat pijn doet, je zal er mee moeten leren leven. En wanneer het mentaal is zal je ook nog te horen krijgen dat je uit je slachtoffer-rol moet stappen.

En zo komt een mens die al wat gezien heeft bij anderen of zichzelf tot aardende stellingen als, het is niet erg als ik, hij, zij moeten doodgaan, als we maar niet moet lijden.

Weet dat alles wat ik nu schreef zowel fysieke als mentale pijnen omvat, je zou de tekst eigenlijk twee keer kunnen lezen; één keer met in het achterhoofd fysische pijn en één keer met in het achterhoofd mentale pijn. Waarbij je voor mentale pijn nog minder hulp gaat krijgen in het vinden van de oorzaak en oplossingen. En waar je nog meer op jezelf zal aangewezen zijn in verzorgen van je wonden en verwerken van je trauma. Maar waarbij je iedere dag de kans zal krijgen keuzes te maken en te leven.

Moraal van het verhaal, doe zo snel mogelijk iets spectaculair met je pijn… wat is anders het nut van te leven?

Comment

EUREKA!

Comment

EUREKA!

Dankzij de rijkelijke zomertemperaturen en gratis zomervakantie thuis, zal je mij niet snel horen klagen over regen of koude deze winter. Maar door de vele herfst-regenvlagen is het weer zover, modderkwelling en waterplassen waar je het net niet hebben wil. Iedereen met paarden thuis kent het probleem wel en afhankelijk van je budget kan je drastische langdurige oplossingen laten uitvoeren of je grond en zijn seizoenen proberen meester te worden. Het vergt kennis en focus plus creativiteit om met wat de natuur je biedt wijzigingen aan te brengen die het natuurlijk biotoop terug in balans brengen. Het is boeiend en leerrijk, maar vraagt tijd en hard werken. Toegegeven, een platform in beton of rijen met roosters en grint of allerlei soorten grondtegels speciaal voor paarden, drainage-systemen ondergronds, het is heel wat werk gespaard en een luxe voor paard en eigenaar. Maar je hebt er veel geld voor nodig…


Ondertussen heb ik voor mijn stuk grond waar alles in vrijheid en blijheid een kans tot leven krijgt een menselijke beschermengel gevonden, die ik in nood om hulp kan vragen. Wanneer ik grootste materialen, kennis, vakintelligentie en spierkracht ontbreek, kan ik op hem rekenen. En ik ben wijs genoeg om die barmhartige Samaritaan enkel in nood te contacteren. Dus niet voor dit probleem.


Denken over wat “niet” mogelijk is of wat “niet” kan, brengt geen soelaas en zeker geen geluk. Dus, roeien met de riemen die je hebt is het gepaste spreekwoord. Zo gebeurt het dat ik regelmatig voor een probleem sta en op de plek zelf onnozel rondom mij heen zit te kijken hoe ik het kan oplossen met wat ik letterlijk zie liggen rondom mij. Je hebt een keuze… Je kan blijven wachten en afhankelijk blijven van hulp die nooit gaat opdagen en een slachtoffer blijven of je kan “iets” proberen te doen. En als ik dan heel stil vanbinnen word in mezelf, begint het spel. Plots verander ik in een soort roofdier wiens zintuigen op dubbel scherp staan. Ik zie, hoor, ruik en denk dan veel scherper en de deur naar creativiteit opent zich alsof er magie in het spel is. Zoals in een meditatie focus ik mij dan mentaal volledig op het zoeken van een oplossing… echt zot… ik moet en zal het oplossen. Mijn gedreven wil is op zo’n moment vol passie en vuur en dankbaar maak ik gebruik van mijn vergaarde kennis sinds ik een klein meisje was. Al zal mijn gezin me op zo’n momenten eerder “bezeten” noemen LOL. Durven en doen zorgen ervoor dat er een proces in gang gezet wordt dat na het overwinnen van alle obstakels gegarandeerd zal leiden tot een moment van voldoening, een boost van gelukshormoontjes door mijn lijf en ziel. Dat weet ik al op voorhand, het is altijd al zo geweest en het zal altijd zo zijn. I belief!!!


En wat leuk is, blijf je herhalen, toch? Of niet dan?! Dat zou pas dom zijn; dat … als je weet dat je je gelukkig gaat voelen van iets achteraf, het “afzien, falen en lijden” er eerst niet voor over zou hebben. Het starten met een onmogelijke opgave en toch ervoor gaan, erop vertrouwende dat het je wel zal lukken is meer dan een kick genoeg voor mij. Liever de real life stuff uitdagingen met aardse adrenaline voor mij dan ergens brainless van hoogtes te springen aan touwen of parachutes.


Zo zat ik dus rond te kijken als een havik naar wat ik “op dat moment” met “wat ik ter plekke had” kon doen aan de diepe modderplas. Midden op de weg waar ik twee keer per dag door wou kunnen rijden met de kruiwagen om een reusachtig hooinet naartoe te brengen. Wou ik persé dat hooinet daar? Ja, dat wou ik persé daar om voor een natuurlijke gezonde beweging voor de paarden te kunnen zorgen, vermits die voor hun gezondheid dagelijks vele kilometers al etend moeten afleggen. Is houthaksel een goeie oplossing? Ja maar dan moet ik op de gemeente wachten die niet op de juiste plek kunnen geraken met hun gigantische vervoermiddel en dan moet ik dat ergens vooraan in de weg laten leggen en kruiwagen per kruiwagen naar ginder brengen. De vraag blijft ook nog “wanneer gaan ze dat brengen?” Een mogelijke optie waarvoor ik meer geduld ga moeten uitoefenen, niet voor nu.


Maar wat ziet mijn oog daar liggen; die arme houtblokken die daar al jaren liggen te rotten op die vochtige grond open en bloot. Het lukte mij doorheen de jaren niet om ze te tillen, zo groot en zwaar… Ik kan nog maar heel recentelijk met een kettingzaag werken, maar evident is dat niet met zo een zware benzinemotor. Waarbij ik mijn lijf half uiteen trek nog voor ik gestart ben. Mijn spieren worden tijdens het eindeloos trekken aan dat rotkoordje al vermoord voor ik met plezier mij op de job kan werpen die eigenlijk moet gebeuren. Wat jammer, dacht ik terwijl ik ernaar stond te staren… al dat kostbare hout. Als het dan toch verloren is om het nog te gaan opstoken, en als het er dan toch niet van komt die afschuwelijke kettingzaag aan te krijgen, laat me dan de grond eronder nuttiger besteden, die ligt alvast hoger en droger dan mijn probleemstuk. En ik begin een giga houtstronk in het water en de modder te rollen, maar als ik de volgende blok neem, kraken er stukken van af als ik hem wil verplaatsen. En ik zie de binnenkant van de stronk en de herkenbare structuur en plots voel ik me als Hannibal uit the A-team “I love it when a plan comes together”. Helemaal euforisch van mijn ontdekking begin ik alle boomstronken uit te kiezen die ondertussen in de loop der tijd het meest rot zijn geworden en ik gooi ze in stukken vaneen in de modder-waterplas. Ik begin op de houtsponzen te springen en te stappen als een klein kind met laarzen (ik ben dan ook niet groter als een kind dus dat is al niet moeilijk haha , hobbit Nans). En meer en meer doet mijn substituut hakselhout zijn best. “Dat lagen jullie daar dus te doen? Dat was jullie lotsbestemming!”, zeg ik tegen de stukken omgezaagde boom. Praten jullie misschien nooit tegen bomen? En ik ga verder:”Julie lagen daar helemaal niet voor niets, al die tijd hebben jullie al waardevol werk verricht de vochtigheid uit de grond eronder op te zuigen en de bodem eronder te herstellen! Zonder dat ik er oog voor had… En nu gaan jullie nog een tweede belangrijke taak verrichten als hakselhout mijn probleem instant op te lossen.” Zonder zware materialen, puur op eigen wilskracht en duwtechniek en dan mijn eigen lichaamsgewicht gebruiken om het hout te vertrappelen. Big big smile op mijn gezicht en als een kind zo blij omdat ik een oplossing gevonden heb helemaal op mezelf en diep in mezelf. Dat noem ik een onbetaalbaar geluksmoment en een hersenorgasme.

Comment

Alles is beter buiten.

Comment

Alles is beter buiten.

Maanden geleden in Breskens ontdekte ik per toeval (ik weet het "toeval bestaat niet") een visserskraam samen met mijn herdershond. Het was een ochtend dat ik met mijn pop-up tentje blijven slapen was op een camping vlakbij en mij naar het strand begaf voor een verfrissende ochtendwandeling. Er was al beweging en licht in het kraampje en mijn nieuwsgierigheid trok mij naar ginder, maar het was nog niet klaar voor verkoop. Een charmante authentieke vrouw vulde liefdevol het uitstalraam met ijs en bloemen waar later de vis in gepresenteerd zou worden. De zachte uitstraling van haar gezicht zette zich voort tot in alle bewegingen van haar handen die al even gracieus ieder detail minutieus tot een passioneel kunstwerk verwerkten. Ik zou kunnen blijven staren zijn naar haar als de man mij niet vragend aangekeken had of hij mij van dienst kon zijn. Toen ik vroeg of hij vers gekuiste maatjes verkocht, kreeg ik zijn volledige focus en uitleg die bewezen dat er een vakman voor mij stond. We spraken af dat ik later op de dag zou terugkomen en dat hij mijn gereserveerde maatjes dan vers zou kuisen. Eerst was het genieten van mijn hond aan het strand en de bal en de zee. Ik had in de supermarkt een koffiekoek gekocht en een flesje vers geperst fruitsap en al mijn tongpapillen werden gestreeld door de natuurcontext waarin ik at, buiten met de wind in mijn haar en mijn hond aan mijn zijde. Ik moest voor niemand mijn best doen of aandacht geven, ik moest niet lachen of vrolijk zijn, niet praten, ik kon enkel kijken luisteren voelen ruiken proeven. Wat een ontspanning even serieus te mogen verdwijnen met mezelf!


Als ik naar het kraampje terugkeer en mijn hond netjes naast mij laat zitten om te kunnen betalen met de portefeuille die nog in mijn rugzak zit, vlot simpel en weinig stress of moeite, wordt dit door de bijzondere dame opgemerkt en geapprecieerd. Ze geeft een compliment aan mijn brave hond en vraagt of ze mag komen kijken. Al gauw praten we met elkaar alsof we mekaar al jaren kennen, maar nog eens niet elkaars naam. En ze zegt me dat ik zou moeten leren spinnen op een spinnewiel met het haar van mijn honden die ik borstel. Dat was natuurlijk net iets wat je mij niet moet voorstellen, want dat past zo perfect in mijn plaatje dat het onmogelijk was om hier niets mee te doen. Dus, wat had je anders gedacht? Al snel kocht ik een 2dehands spinnewiel, gratis schapenwol gekregen en heb het haar van mijn honden erdoor gemengd tot wol. Ik heb leren breien op Youtube en een deksel gebreid voor mijn rieten mandje waarin ik al mijn brei materiaal leg. Allemaal activiteiten die meditatief en helend werken, en mentaal zo goed aanvoelen van begin tot eindproduct zelf iets natuurlijk te maken. We bleven contact houden en steeds kwam ze met een nieuw idee of voorstel: "Zou je geen notenlikeur maken van je walnoten?""Zou je niet buiten met je spinnewiel wol spinnen?" "Zou je geen plekje kunnen maken buiten bij je dieren waarin je ook in de regen of koude kan spinnen en de dieren kan blijven zien?". Dus ik op zoek buiten…. en ik kwam een hok tegen, maar dat kan nog jaren duren vooraleer dat bruikbaar is, door het geld dat ik nodig heb om het hout en materiaal aan te kopen en de tijd die ik nodig heb om af te breken en op te bouwen. En geduld is niet mijn beste talent…


Dus kocht ik een promo tent… En daarin heb ik een gezellig plekje gemaakt voor mij met zicht op de dieren en waar de honden ook mee binnen mogen komen. Mijn vachtjes, mijn poefjes, wol en spinnenwiel maken dat het mijn plekje is. Waar ook als grote uitzondering mijn klantjes als het echt niet meer haalbaar is zullen mogen komen schuilen, met nog steeds contact via alle ramen in gaas met de buitenwereld. En het is fenomenaal hoe diep dit op je zintuigen inwerkt zo buiten schrijven, spinnen, tekenen, terwijl je ondertussen al die geuren en geluiden rondom je ziet en hoort hoe de dag leeft in een cyclus van dag naar nacht. Een plekje waar je zintuigen geprikkeld worden en je creativiteit ongestoord gestimuleerd door neutrale fenomenen rondom je heen. Iedereen zou zo een plekje voor zichzelf moeten maken. Ik ben zo dankbaar voor deze inspirerende dame en haar liefde voor de natuur die ze met mij deelt. Haar suggesties voelen zo juist en correct aan, zo puur en eerlijk. God wat hou ik van die dame, ze heeft mijn wereld mooier gemaakt, wat een waardevolle energie heeft ze aan mij geschonken. Gewoon omdat ik het voor haar waard was en omdat ze me op de één of de andere manier graag zag. Zo'n connecties en vriendschappen zijn onbetaalbaar, dankjewel Gabriëlla, engel op aarde.

poefjes.jpg

Comment

Hier spreken we niet over daders noch slachtoffers. Awel merci!

2 Comments

Hier spreken we niet over daders noch slachtoffers. Awel merci!

Wie kent dat liedje nog “C’est dur dur d’être bébé?” C’est dur dur d’être victime… anno 2018 zou ik graag eens willen schrijven. Want wat heb ik al niet gezien en gehoord rondom mij! Maar eigenlijk is dat allemaal weer relatief. Als ik de kans zou krijgen om te mogen kiezen een slachtoffer van geweld te zijn vroeger of vandaag, dan koos ik naar alle waarschijnlijkheid nog steeds vandaag. Waarom? Omdat in de tijd dat de rechtspraak vooral zich manifesteerde in de wet van de sterkste of de rijkste of de machtigste of de mannen… dat zou ook geen kattenpis voor mij geweest zijn. Maar toen wist je tenminste op voorhand dat je een vogel voor de kat zou zijn of niet. Nu is het allemaal zo verwarrend! Wanneer ben je nog een slachtoffer? Ach geef mij even mijn momentje van sarcasme, mag ik?


Ondertussen bestaat er een netwerk aan hulp- en noodlijnen met ieder zijn specificatie en gratis inlichtingen van wetgeving tot hulpverlening. En er is een openbare oproep dat zowel psychisch als fysiek geweld evenzeer als verwondingen erkent. Dat dit op straat, op het werk of thuis of op het internet kan gebeuren, daar is men zich nu ook van bewust. Bij de politie, ziekenhuizen en andere wettelijke organen zijn er tegenwoordig duidelijke instructies wie naar waar moet doorverwezen worden om hulp te krijgen als slachtoffer, daar bestaat een kant-en klaar invulformulier voor. Pardon? Als slachtoffer? Neen neen ook voor de daders staat een zorgteam klaar hè, want die zijn slachtoffer van de gevolgen van hun daden. Maar wat een soap of moet ik het een griezelfilm noemen, wordt het eens je werkelijk beroep begint te doen op al die telefoonlijnen die je nu kan consulteren! Soms leiden die nummers zelfs naar een firma die er niets mee te maken heeft of word je plots afgeweerd op basis van nieuwe info; u bent te jong - onder die leeftijd mogen wij niet helpen, je woont onder de verkeerde postcode en heeft bijgevolg geen recht op hulp bij ons, om meer te weten moet u een afspraak maken, afhankelijk van uw inkomen moet u zoveel bijdragen, ik stuur u de links door waar u zelf de informatie kan vinden, wegens de privacy wetgeving mag ik u niet te woord staan, etc… “Hey!!!!!!! Ik heb hulp nodig NUUU! Ik word….” “Sorry mevrouw, we zullen dit overleggen op onze teamvergadering en bellen u terug.” “Wanneer bellen jullie mij dan terug?” “Dat wordt in team besproken mevrouw.” “Are you kidding me?!”


Als je hulp nodig hebt moet je de 101 bellen, maar als die komen dan moeten die politieagenten neutraal zijn. Die handboeien lijken daar soms voor de sier als ornament te hangen. Maar dat is hun schuld niet, orders zijn orders en de wet is de wet. Wie is er begonnen? Wat is er aan de hand? Wat is de aanleiding? Op dat moment dat je in shock bent, zou je in staat moeten zijn om zo snel mogelijk te kunnen bewijzen dat er een dader en een slachtoffer is, want tot zolang dat niet duidelijk wordt, is iedereen naar het schijnt aan het twisten (neen ik heb het niet over die leuke dans). Of het nu kinderen of volwassenen zijn die bellen, of er nu geschreeuw en lawaai is aan de andere kant van de lijn, het maakt niet uit. Eens het geweld in fysieke vorm gestopt is als de politie toekomt is er geen sprake meer van een dader. Het terugkeren van de vrede wordt plots de hoofdprioriteit, terwijl je je als slachtoffer nog steeds afvraagt waarom je niet gered of getroost wordt. Je mag dan wel op het einde een papiertje invullen als troost waarbij je jezelf opgeeft als zijnde een slachtoffer. Ook op het politiekantoor kan je je melden als slachtoffer. Overal in ziekenhuizen en politiekantoren hangen posters over het melden als slachtoffer van emotioneel en psychisch geweld. CAW, CGG… er staat een heel team voor je klaar als slachtoffer en het eerste wat je te horen krijgt van de psychotherapeuten, psychologen, psychiaters daar is: wij hebben hier een beleid dat er geen slachtoffers en geen daders bestaan. “Oh dankuwel voor uw begrip!”


Uiteraard ligt alles altijd aan de actoren en hun dynamiek, een klootzak is geen klootzak meer, er was een trigger en de trigger moet uitgeschakeld worden. In hoe weinig situaties kan men eindelijk nog eens gewoon een slachtoffer genoemd worden en getroost worden als een zielig slachtoffer? Wat zou het vaak deugd doen om gewoon in mekaar te mogen zakken en huilen en je helemaal hopeloos voelen en dan iemand bij je te hebben die woorden uitspreekt als  “ocharme toch- ik vind het zo erg voor je - het leven is niet eerlijk”. Waar zijn die klassiekers naartoe? Waarom moeten we meteen zo flink zijn?


Neen, vandaag als slachtoffer word je gezegd uit je slachtoffer-rol te stappen en je eigen aandeel in de feiten zien. Zelfmedelijden is uit den boze, je moet actie ondernemen om … ja wat is het nu eigenlijk? Zijn we slachtoffer maar mogen we ons zo niet voelen? Of voelen we ons een slachtoffer maar zijn we het niet? Er zijn dan ook een aantal maatschappelijk aanvaardde hoofdprioriteiten die je in je leven moet nastreven als slachtoffer: rusten, hard werken, steeds meer je grenzen verleggen, grenzen stellen, positief denken, realistisch zijn, assertief zijn, je niet persoonlijk aangevallen voelen… rare combi als je ze achter mekaar neerschrijft. En hola als je deze eigenschappen van je raadgever zelf verwacht LOL. Je moet je levensles ontdekken en weggaan, altijd moet je zelf weggaan van het gevaar of het probleem, verdedigen mag eigenlijk ook niet, je moet er zelf voor zorgen dat je het geweld niet uitlokt of kan voorkomen en weglopen, weggaan, bye bye altijd maar op de vlucht van gevaar en problemen. En positief ingesteld zijn en een positieve uitstraling hebben, want anders word je gecatalogeerd onder “depressief”. En je lach is ook heel belangrijk voor de anderen mensen hun gemoedstoestand, die voelen zich dan veel beter als je lacht, en die lach moet er ook echt uitzien. Want een lach uit misérie wordt afgekeurd, ook al is bewezen dat groen lachen de nodige chemische processen op gang brengt die je nodig hebt om je beter te voelen. Als je fysiek trauma hebt geleden met kwetsuren die nog moeten herstellen, dan moet je zo snel mogelijk moeten vergeten hoe het gebeurd is, alles zo snel mogelijk vergeten en vergeven, want het is daardoor dat je niet geneest. En denk nu niet dat het als kind makkelijker is, dan heb je nog meer pech, je kan zelf niet kiezen waar naartoe of bij wie, en ook kinderen worden op het matje geroepen voor hun aandeel en aangemaand uit hun slachtoffer-rol te stappen.


Ook al zeggen allerlei hippe boodschappen van wel, geloof het niet; slachtoffers zijn niet gewenst, beter begrepen of begeleid dan vroeger, er wordt nog steeds verwacht dat we gewoon flink zijn en alles zelf oplossen.  Iedereen wordt doorgestuurd om hulp te gaan zoeken bij een psychotherapeut - psycholoog - psychiater, zelfs mensen die een operatie achter de rug hebben in het ziekenhuis. Maar waarom als ze je daar vragen: “Wat wilt u dat ik voor u doe? Wat verwacht u van mij? Waarom denkt u dat ik u zou kunnen helpen? Enig idee hoe u dat kan oplossen? Heeft het zin om nog een afspraak voor u te maken?” Hoe afstompend zijn die vragen niet en als mensen het antwoord op die vragen zouden kennen, dan zouden ze u toch geen hulp komen vragen? “U kent uw situatie beter dan wie ook” … is ook zo een zin waar je hopeloos van wordt. Weet je, op zo’n moment zouden ze toch evengoed een dikke knuffel kunnen geven en niks zeggen, daar heb je dan eigenlijk nog meer aan.


Het is niet te verbazen dat mensen zich dan aangetrokken voelen tot compleet het tegenovergestelde wat ik al even onverantwoord vind, de mentors die je dan strikt gaan zeggen wat je moet doen om je terug beter te voelen of je problemen op te lossen. Met bullet points desnoods en dat is ook niet goed. Vaak is het nu een zwart-wit verhaal: of  “doe precies wat ik je zeg” of “ik ga jou niet zeggen wat je moet doen”.


Mensen hebben altijd beweerd rechtvaardigheid te handhaven en in eer en geweten te handelen naar onze medemensen toe… zelfs heel vroeger had men al wetgeving en regels in stammen. Als gemiddelde mens worden we geboren met het bewustzijn van een geweten, maar in de praktijk is de toepassing ervan een oneerlijk zootje gebleken. En het doorsturen van vrienden naar professionele hulpverlening als ze zich eenzaam voelen en nood hebben om te kunnen praten over hun verwondingen is soms eerder een acte van individuele overleving of zelfbehoud. Welke mooie theorie je er ook aan koppelt over zelfliefde en dat het beter voor de persoon zijn goed kan zijn… eenzaamheid en zelfredzaamheid werkt niet sociaal constructief, het werkt afstompend in de maatschappij. Ik ga niet de klagers en de zagers promoten, maar echt verdriet of wonden en pijn als slachtoffer, zou ook wat meer onder vrienden doorpraat mogen worden in plaats van door te sturen of schuldig te laten voelen over hun slachtoffer-rol. Ik heb het snel opgezocht in de Dikke van Dale. Slachtoffer is een persoon die een schokkende gebeurtenis (buiten de gebruikelijke menselijke ervaring) heeft meegemaakt, daarvan getuige is geweest of erover gehoord heeft en daarop met een intens gevoel van machteloosheid en intense angst heeft gereageerd. Voilà, al wie daaraan voldoet moet je in het vervolg niet meer zeggen dat die een rolletje speelt.

2 Comments

Belofte maakt schuld, zelfs bij Hollanders!

Comment

Belofte maakt schuld, zelfs bij Hollanders!

Belofte maakt schuld is een cliché, who tf gelooft hier nog in? Ik merk er al lang niets meer van. De enige pippo die zijn belofte nog lijkt te houden blijk ikzelf te zijn. Pippo… komt die uitdrukking van pippo de clown? Ja, zo voel ik me soms wel eigenlijk, iedereen lacht mijn eerlijke inborst uit, met mij kan je spelen. Eens ik een belofte gemaakt heb, dan moet ik me daaraan houden tot … ja tot alles toe … het “moet” omdat ik het beloofd heb en vanaf dan moet alles daarvoor wijken, inclusief mezelf. Een bepaald moment dacht ik dat het een generatie issue was, maar nee, zelfs mijn eigen generatie houdt zich niet aan zijn beloftes tegenover mij. En dan heb ik het niet enkel over domme dingen die niet echt zoooo belangrijk zijn, maar zelfs beloftes die levens in gevaar brengen. Als “ik” het voor het zeggen had gehad in “mijn” wereld, dan was het niet waar geweest. Maar het is niet mijn wereld en het is waar. Nothing I can do about it. Triest, maar dat maakt dat ik vandaag bij default niemand zijn belofte nog kan geloven. Ik zweer het jullie, in mijn wereld had iedereen meteen 100% mijn vertrouwen gekregen, te vertrouwen tot dat je ontrouw bewezen is. Maar na zoveel jaren levenservaring moet ik het omdraaien, niet te vertrouwen tot dat je trouw bewezen is. En haat ik daarom die anderen, bah nee, ik vind ze zielig. En mezelf zie ik eens zo graag, ik ben tenminste wel betrouwbaar en een vrouw van haar woord. In mijn wereld ga ik telkens een bank vooruit en een kus van …


En daarom ga ik nu vandaag een prachtig verhaal schrijven dat al weken terug gedateerd is. Maar ik heb gezegd aan die Hollander dat ik over mijn ontmoeting met hem ging schrijven, dus "moet" ik het ook doen van mezelf, gezegd is gezegd.


Daar gaan we dan: "Heel lang geleden….", bah nee. Enkele weken geleden in de zomer, ik weet niet meer precies wanneer, maar deze zomer scheen de zon sowieso fantastisch en was de lucht zeker weten hemelsblauw. Er stond een bericht op mijn voicemail van een Hollander, Nederlander die graag contact wenste met mij op te nemen in verband met mijn Saanengeiten bokjes die ik nog te koop had. De Nederlander liet er geen gras over groeien, vroeg me eerst een schatting van hoe lang hij zou moeten rijden tot bij mij in Keerbergen en zei toen dat hij "er meteen aankwam".


Een flamboyante lange Nederlander met een combinatie van prof-business & boeren-vakmanstaal bekeek mijn geiten en oordeelde dat ze gezonde hoeven en uiers hadden. Bah ja, ik was daar ook tevreden over, maar niet omdat ik er iets van ken, ik ben content over mijn geiten omdat ik er content over ben, verder heeft dat ook geen waarde. Als ik aan iets begin of aankoop kies ik altijd het beste uit voor mezelf. En jawel ik heb inderdaad een prachtige bok, een reusachtige oer-bok, Peter genaamd. Jazeker, wie kent het verhaal van Vitalis, Heidi en Peter de geitenhoeder nog? Als kind was ik er werkelijk bezeten door en keek naar alle afleveringen op TV, mijn moeder kon me gezegd hebben dat ze even boodschappen doen was en al weer terug zijn, zonder dat ik het gemerkt had. Dat was ook de reden waarom ik meteen toen ik uit huis wegtrok een St-Bernard kocht en sindsdien heb ik altijd een St-Bernard in mijn leven gehad. En sinds enkele jaren dus ook de geitjes erbij van Peter de beste vriend van Heidi. Peter is inderdaad een monster zoals de Nederlander hem noemde, een prachtig monster. Hij heeft al eens mijn hand half dood geslagen tegen het houten melkhok, toen ik zijn hoefjes wou bijknippen in het melkhutje. Ik heb gehuild, ik was hysterisch van de pijn en mijn hand leek wel dood te gaan, gelukkig had ik Italiaanse Strobloem essentiële olie in huis, het wondermiddel bij uitstek. Niemand die deze tekst nu aan het lezen is die me gaat geloven, maar deze essentiële olie verricht wonderen, en heeft zich al serieus bewezen bij mij op mijn boerderij-leven. Zeker kopen!

De kwaliteit van mijn geiten was dik in orde, geen discussie, maar de prijs dat was andere koek (ja, ik praat soms een beetje Nederlands). En dat vond ik wel interessant om in het midden te brengen, mijn moeder is een Groningse, uit Groningen dus. Dat maakte van mij iemand eerlijk en koppig repliceerde de connaisseur. Ik kon dat niet tegenspreken. Ik had een prachtige bok, maar mijn prijs lag te hoog volgens de gemiddelde marktwaarde. Maar die mens had niet door dat ik niet mee doe aan gemiddeld zijn natuurlijk, die kende mij op dat moment nog niet. Ik heb nu eenmaal mijn eigen waarden in het leven. En die kan ik wel veranderen als "ik" dat nodig vind, maar ik vond het niet nodig. Dus voor mij bleef het wat het was en de Hollander zei dat hij dan weer weg was. Wel jammer want we hadden wel de aangename socializing achter de rug met foto's van waar mijn bok terecht zou komen, prachtig!!! Ivm met zijn eetgewoonten deed hij een uitspraak waarvan ik daarna wist dat hij niet klopte, maar hey, dat is dus het voordeel van iemand zoals mij, weken later vergeet ik die details al, omdat ze niet belangrijk zijn. Ik onthoud alleen de mooie dingen en "geloof niet alles wat hij zegt."


De Hollander stapte bijna mijn poort uit naar zijn auto en vraagt me plots: "Ken je Chateau de la Motte?" Ik denk "oei f… nu ga ik die mens beledigen maar ik ben niet goed in bekende mensen en bekende dingen, ik ben een semi-kluizenaar met andere vaste waarden in mijn leven. Het blijkt een restaurant te zijn, waarvoor ik me meteen verontschuldig dat ik het niet ken. Hij biedt me mijn prijs aan, 100€ contant, maar de 25€ die hij er teveel aan vindt, mag ik krijgen via een etentje in zijn restaurant, hij nodigt mij en mijn man uit. Lap, kan je wel denken dat ik op dat moment denk "shit, daar gaan we weer, weer iemand die ziet hoe lichtgelovig ik ben." Anderzijds, herinner ik me de foto's en zou mijn bokje op een mooie plek terecht komen en is een etentje voor twee veel meer waard dan 25€. Wat doe ik? Op een paar seconden tijd moet je beslissen wat te doen. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik zo graag kies voor het onbekende, het avontuur, de beleving, … Het enige wat ik kan doen om zekerheid in te winnen is… terwijl ik het boekje ga halen om na te kijken wat het bokje zijn geboortedatum en oorkenmerk precies is en de dochter verwittig om afscheid te nemen…. kijk ik alvast online na of Chateau de la Motte wel bestaat en of het met zijn telefoonnummer overeenstemt. En ja, die stemmen overeen, maar dat is nog geen garantie of de man zijn belofte gaat houden.


Mijn dochter komt afscheid nemen van ons bokje Romeo, ze staat klaar met haar GSM om de andere dochter die niet thuis is life afscheid te laten nemen, de Hollander ziet mijn dochter en nodigt haar ook meteen uit om met ons mee te komen. Toen waren we met drie… Dat maakt dat we even later onze Romeo die vorig jaar geboren werd met vieren naar de auto begeleiden. De man neemt hem zelf vast bij de horens, terwijl wij een beetje amateuristisch zitten te sukkelen om hem veel te liefdevol te lokken. De auto rijdt weg en dan valt de stilte…. heb ik me voor de zoveelste keer laten bedotten met mijn te brave hartje, of is dit een goed betrouwbaar mens?


En …. ja het was een goed mens. De entree van het groene domein en het kasteeltje maakten indruk op mij, groots maar toch eenvoudig en authentiek, dat kan ik appreciëren. Ik ben in mijn leven al vaker uitgenodigd of getrakteerd geweest op locaties waarbij ik me een prinses voelde en nooit word ik dit gewoon. Het is iedere keer weer het gevoel van de Lotto winnen, wat heb ik toch al een geluk gehad op dat vlak. We kregen een prieeltje toegewezen naast een vijver met verscheidene soorten eendjes, ook hele schattige exemplaren die druk snaterend precies zoals Donald Duck ons tafeltje voorbij waggelden. Met een prachtige mooie intelligente dochter die ons bediende in het restaurant, die in staat was om op haar jonge leeftijd om een wijs en diepgaand gesprek te houden, met een Russische moeder die in het buitenland verbleef. Na een feestelijk aperitiefje nam de man ons mee naar een prachtige groene heuvel met bomen waaronder Romeo meteen op ons kwam afgelopen. Dat vond ik nog wel grappig, want de Hollander stond klaar met eten bij zich in de hand, denkende dat Romeo naar hem zou lopen zoals iedere dag, maar Romeo koos voor de liefde en die ging nog niet door de maag. Mooi!!! En zo konden we zien hoe Romeo daar prachtig stond te wezen met een hele kudde vrouwen die hij mag bevruchten, alles grasgroen en bomen voor de schaduw. En een baasje die van geiten houdt en zelf graag rauwe melk drinkt!


Ik moet het eerlijk toegeven, we hadden een mooie avond, met een open en eerlijk gesprek, ik heb ervan genoten. Iemand uit een totaal andere wereld dan dewelke waarin ik zelf leef, en daarom net zo interessant om zo open mee te kunnen praten. Want ik kan geen 10 verschillende levens tegelijk leven, dus zijn openheid gaf mij de kans om enkele uren in zijn leven te kruipen en daaruit mee te nemen wat ik kon ervaren. Hij gaf me meteen informatie door waar ik een bepaald instrument kon aankopen om nog hygiënischer te melken. Dat vond ik wel tof, want ik had hem ook gegevens doorgegeven waar hij nog meer kwaliteitsgeiten kon kopen. We kregen alles te eten wat we maar wouden bestellen en het eten was lekker, de drankjes waren lekker, het leven was even makkelijk comfortabel en goed. Ook een moment van intimiteit voor onszelf, het was helemaal zoals het hoorde, een business man van zijn woord en waarin ik geloof dat hij zijn rijkdom heeft opgebouwd zoals hij mij behandeld heeft: fair, rechtschapen, oog voor kwaliteit, een goede zaak en een goed bod.


Ik ben met vleugeltjes terug naar huis gegaan. In eerste instantie omdat eindelijk "iemand" zich nog eens aan zijn woord hield. Waarvoor mijn oprechte menselijke dank. En in tweede instantie omdat ik een heerlijke avond beleefd had door het lekkere eten, drinken, mooie omgeving bij het water en de eenden, boeiende gesprekken met open mensen waarvan je voelt dat zij in de "wereld" leven en niet in Nederland of België. Waarvoor mijn ziel u dankt. Ik hou wel van die flexibele capaciteit bij mensen om ruimer te denken en meer te horen of te zien dat wat er gezegd wordt. Ik hou ook van die snelle communicatie waarbij ik in recordtempo een spannende uitwisseling van levenservaring kan ervaren. Al kan ik het kleinschalig gelukkig zijn om dagelijkse domme dingen ook enorm appreciëren bij mezelf en anderen. En ten derde, last but not least, omdat ik verdomd zoveel geluk in het leven mag ervaren opnieuw en opnieuw, iedere dag.


Eigenlijk is het echt heel erg op dit ogenblik, ik maak zulke erge dingen mee, waarover ik niet vertel noch schrijf. En toch heeft het leven mij in een weegschaal positie gezet waarbij ik dan weer langs de andere kant de meest spannende, verbazende en adembenemende avonturen beleef waarvoor ik niet anders kan dan "dankbaar dankbaar dankbaar" zijn. Ook de appreciaties en liefde die ik maar blijf voelen in cadeautjes die zo schattig zijn, té schattig voor woorden: vers gevangen zalmforel, zelfgemaakte kunstwerken, zelfgemaakte sherry of wijn, zelfgemaakte …. jaja mensen weten wie ik ben en waarvoor ik sta: zelfgemaakt. En hoe groter de hindernissen of pech op mijn weg naar mijn geluk of doel, hoe groter de bevrediging zal zijn telkens ik een stapje verder geraak.

Comment

De ultieme kick van maagden in je handen.

Comment

De ultieme kick van maagden in je handen.

Alles wat de eerste keer is, doet zo'n deugd, ook al zitten er de meeste fouten in. Het ontdekken en het leren en dat genieten van ieder klein beetje dat wel al lukt en telkens weer naar adem happen om een stapje verder te kunnen gaan. Naar adem happen omdat je zo gefocust bent op wat je wilt kunnen of bereiken, zodanig dat je al je andere functies in je lichaam uitschakelt, om alle energie in te zetten op dat éne doel. Je voelt je letterlijk vooruitgaan en iets leren die allereerste keer, verschillende momentjes dat je denkt "ik kan het" of "het lukt" en dan weer even niet meer en dan terug wel. Die hoop en onvoorwaardelijke verwachting zijn ook zo mooi, je staat nog open voor alles en je bent nog dankbaar voor alles wat komen mag.

Alles wat je in je handen neemt dat nog nooit door iemand aangeraakt werd of beïnvloed, maagdelijk gegroeid uit moeder natuur, dat is zo mooi! Dat is zo puur en eerlijk dat het je instant gelukkig maakt, onschuldige eerlijkheid in je handen. Het is een hele rijkdom om het te bezitten, te krijgen, te mogen gebruiken, mee te werken en er iets van te maken voor jezelf, voor anderen, ... Soms zou je het willen laten staan, hangen, liggen, niet aanraken, omdat het te mooi is en je het niet wilt verpesten ... die schoonheid. Je wilt dat die pracht teruggeschonken wordt aan de natuur en op het punt van haar of zijn ultieme schoonheid in je herinnering bewaard wordt, ongeschonden.

Voor mij is het allemaal goed, afblijven of aanraken, zolang je maar weet waarom en het je gelukkig maakt. Ik kies ervoor te plukken en te creëren en te genieten... De nog niet rijpe walnoten heb ik vorige week geplukt, op aanraden van een nieuwe vriendin,  om zelf walnotenlikeur van te maken die in september voor het slapengaan prachtige dromen zal ontlokken ;-) Zij leerde me ook wol spinnen tot draad op mijn Doornroosje's spinnenwiel, met vachten van schapen die ik bij iemand gratis ophaalde, Texelaar schapen die net geschoren werden. De opa van een jong meisje op de praktijk leerde me hoe de bladen van mijn druivelaar te blancheren en vullen met lekkers. De geitenboer vertelde me hoe ik verschillende soorten kazen kon maken van mijn eigen geitenmelk, ieder bezoekje mocht ik van zijn zelfgemaakte wijn proeven in de serre waar de druivelaar boven mijn hoofd hing te groeien. Die zachte spenen van moeder geit in mijn handjes, links recht links rechts pssjjt pssjjt het geluid van de melk die eruit spuit en ik die met grote verwonderde ogen blijf staren naar de melk die zich romig opschuimt. Iedere keer opnieuw diezelfde meditatie. De groentjes en het fruit dat ik van verschillende bijzondere mensen cadeau kreeg met liefde zelf gezaaid, soms voor de allereerste keer in hun leven, promoveerden het eten tot een mentaal feestje van dankbaarheid. Aan ieder van jullie die het zaadje der ideeën of de vruchten in mijn handen gaven, denk ik met een dankbare glimlach terug opnieuw en opnieuw en opnieuw... nooit zal ik jullie vergeten.

Al die maagdelijke producten voelen zo bijzonder uniek zacht en jeugdig vers in je handen, de blik in je ogen verzacht naar een tedere streling die langzaam over ieder detail glijdt tot in de beweging van de daad.

Ondertussen zie ik buiten de knoppen die uitgegroeid zijn tot mini appels, mini peren en kweeperen, lilliput vormpjes die noch knop meer noch vijg zijn, doorzichtige kikkererwtjes die druiven willen worden,... wat een hormonale actie hierbuiten! Iedereen toont zich open en bloot en groeit en bloeit. De lavendel lokt mijn neus en de rozengeur kust mijn voorhoofd, het zijn onverbeterlijke verleiders als ik voorbij stap.

En zeg nu zelf, welke vrouw krijgt niet graag een beetje aandacht of wordt niet graag verleid? 

Laat me nu mezelf terug met mijn voetjes op aarde brengen, omdat het moet :-(  Hoe zalig is het om rondom je alles wat er altijd al was op te waarderen en een plaats te geven? Iedere dag ben ik meer en meer verbaasd van al het potentieel rondom mij, dat ik tot dan niet zag en dat iemand anders me naar liet kijken. Het is ontroerend en zingevend om van het leven in het leven zelf iets te maken en te laten leven.

 

IMG_7461.jpg
IMG_7462.jpg
IMG_7463.jpg

Comment