EUREKA!

Comment

EUREKA!

Dankzij de rijkelijke zomertemperaturen en gratis zomervakantie thuis, zal je mij niet snel horen klagen over regen of koude deze winter. Maar door de vele herfst-regenvlagen is het weer zover, modderkwelling en waterplassen waar je het net niet hebben wil. Iedereen met paarden thuis kent het probleem wel en afhankelijk van je budget kan je drastische langdurige oplossingen laten uitvoeren of je grond en zijn seizoenen proberen meester te worden. Het vergt kennis en focus plus creativiteit om met wat de natuur je biedt wijzigingen aan te brengen die het natuurlijk biotoop terug in balans brengen. Het is boeiend en leerrijk, maar vraagt tijd en hard werken. Toegegeven, een platform in beton of rijen met roosters en grint of allerlei soorten grondtegels speciaal voor paarden, drainage-systemen ondergronds, het is heel wat werk gespaard en een luxe voor paard en eigenaar. Maar je hebt er veel geld voor nodig…


Ondertussen heb ik voor mijn stuk grond waar alles in vrijheid en blijheid een kans tot leven krijgt een menselijke beschermengel gevonden, die ik in nood om hulp kan vragen. Wanneer ik grootste materialen, kennis, vakintelligentie en spierkracht ontbreek, kan ik op hem rekenen. En ik ben wijs genoeg om die barmhartige Samaritaan enkel in nood te contacteren. Dus niet voor dit probleem.


Denken over wat “niet” mogelijk is of wat “niet” kan, brengt geen soelaas en zeker geen geluk. Dus, roeien met de riemen die je hebt is het gepaste spreekwoord. Zo gebeurt het dat ik regelmatig voor een probleem sta en op de plek zelf onnozel rondom mij heen zit te kijken hoe ik het kan oplossen met wat ik letterlijk zie liggen rondom mij. Je hebt een keuze… Je kan blijven wachten en afhankelijk blijven van hulp die nooit gaat opdagen en een slachtoffer blijven of je kan “iets” proberen te doen. En als ik dan heel stil vanbinnen word in mezelf, begint het spel. Plots verander ik in een soort roofdier wiens zintuigen op dubbel scherp staan. Ik zie, hoor, ruik en denk dan veel scherper en de deur naar creativiteit opent zich alsof er magie in het spel is. Zoals in een meditatie focus ik mij dan mentaal volledig op het zoeken van een oplossing… echt zot… ik moet en zal het oplossen. Mijn gedreven wil is op zo’n moment vol passie en vuur en dankbaar maak ik gebruik van mijn vergaarde kennis sinds ik een klein meisje was. Al zal mijn gezin me op zo’n momenten eerder “bezeten” noemen LOL. Durven en doen zorgen ervoor dat er een proces in gang gezet wordt dat na het overwinnen van alle obstakels gegarandeerd zal leiden tot een moment van voldoening, een boost van gelukshormoontjes door mijn lijf en ziel. Dat weet ik al op voorhand, het is altijd al zo geweest en het zal altijd zo zijn. I belief!!!


En wat leuk is, blijf je herhalen, toch? Of niet dan?! Dat zou pas dom zijn; dat … als je weet dat je je gelukkig gaat voelen van iets achteraf, het “afzien, falen en lijden” er eerst niet voor over zou hebben. Het starten met een onmogelijke opgave en toch ervoor gaan, erop vertrouwende dat het je wel zal lukken is meer dan een kick genoeg voor mij. Liever de real life stuff uitdagingen met aardse adrenaline voor mij dan ergens brainless van hoogtes te springen aan touwen of parachutes.


Zo zat ik dus rond te kijken als een havik naar wat ik “op dat moment” met “wat ik ter plekke had” kon doen aan de diepe modderplas. Midden op de weg waar ik twee keer per dag door wou kunnen rijden met de kruiwagen om een reusachtig hooinet naartoe te brengen. Wou ik persé dat hooinet daar? Ja, dat wou ik persé daar om voor een natuurlijke gezonde beweging voor de paarden te kunnen zorgen, vermits die voor hun gezondheid dagelijks vele kilometers al etend moeten afleggen. Is houthaksel een goeie oplossing? Ja maar dan moet ik op de gemeente wachten die niet op de juiste plek kunnen geraken met hun gigantische vervoermiddel en dan moet ik dat ergens vooraan in de weg laten leggen en kruiwagen per kruiwagen naar ginder brengen. De vraag blijft ook nog “wanneer gaan ze dat brengen?” Een mogelijke optie waarvoor ik meer geduld ga moeten uitoefenen, niet voor nu.


Maar wat ziet mijn oog daar liggen; die arme houtblokken die daar al jaren liggen te rotten op die vochtige grond open en bloot. Het lukte mij doorheen de jaren niet om ze te tillen, zo groot en zwaar… Ik kan nog maar heel recentelijk met een kettingzaag werken, maar evident is dat niet met zo een zware benzinemotor. Waarbij ik mijn lijf half uiteen trek nog voor ik gestart ben. Mijn spieren worden tijdens het eindeloos trekken aan dat rotkoordje al vermoord voor ik met plezier mij op de job kan werpen die eigenlijk moet gebeuren. Wat jammer, dacht ik terwijl ik ernaar stond te staren… al dat kostbare hout. Als het dan toch verloren is om het nog te gaan opstoken, en als het er dan toch niet van komt die afschuwelijke kettingzaag aan te krijgen, laat me dan de grond eronder nuttiger besteden, die ligt alvast hoger en droger dan mijn probleemstuk. En ik begin een giga houtstronk in het water en de modder te rollen, maar als ik de volgende blok neem, kraken er stukken van af als ik hem wil verplaatsen. En ik zie de binnenkant van de stronk en de herkenbare structuur en plots voel ik me als Hannibal uit the A-team “I love it when a plan comes together”. Helemaal euforisch van mijn ontdekking begin ik alle boomstronken uit te kiezen die ondertussen in de loop der tijd het meest rot zijn geworden en ik gooi ze in stukken vaneen in de modder-waterplas. Ik begin op de houtsponzen te springen en te stappen als een klein kind met laarzen (ik ben dan ook niet groter als een kind dus dat is al niet moeilijk haha , hobbit Nans). En meer en meer doet mijn substituut hakselhout zijn best. “Dat lagen jullie daar dus te doen? Dat was jullie lotsbestemming!”, zeg ik tegen de stukken omgezaagde boom. Praten jullie misschien nooit tegen bomen? En ik ga verder:”Julie lagen daar helemaal niet voor niets, al die tijd hebben jullie al waardevol werk verricht de vochtigheid uit de grond eronder op te zuigen en de bodem eronder te herstellen! Zonder dat ik er oog voor had… En nu gaan jullie nog een tweede belangrijke taak verrichten als hakselhout mijn probleem instant op te lossen.” Zonder zware materialen, puur op eigen wilskracht en duwtechniek en dan mijn eigen lichaamsgewicht gebruiken om het hout te vertrappelen. Big big smile op mijn gezicht en als een kind zo blij omdat ik een oplossing gevonden heb helemaal op mezelf en diep in mezelf. Dat noem ik een onbetaalbaar geluksmoment en een hersenorgasme.

Comment

Alles is beter buiten.

Comment

Alles is beter buiten.

Maanden geleden in Breskens ontdekte ik per toeval (ik weet het "toeval bestaat niet") een visserskraam samen met mijn herdershond. Het was een ochtend dat ik met mijn pop-up tentje blijven slapen was op een camping vlakbij en mij naar het strand begaf voor een verfrissende ochtendwandeling. Er was al beweging en licht in het kraampje en mijn nieuwsgierigheid trok mij naar ginder, maar het was nog niet klaar voor verkoop. Een charmante authentieke vrouw vulde liefdevol het uitstalraam met ijs en bloemen waar later de vis in gepresenteerd zou worden. De zachte uitstraling van haar gezicht zette zich voort tot in alle bewegingen van haar handen die al even gracieus ieder detail minutieus tot een passioneel kunstwerk verwerkten. Ik zou kunnen blijven staren zijn naar haar als de man mij niet vragend aangekeken had of hij mij van dienst kon zijn. Toen ik vroeg of hij vers gekuiste maatjes verkocht, kreeg ik zijn volledige focus en uitleg die bewezen dat er een vakman voor mij stond. We spraken af dat ik later op de dag zou terugkomen en dat hij mijn gereserveerde maatjes dan vers zou kuisen. Eerst was het genieten van mijn hond aan het strand en de bal en de zee. Ik had in de supermarkt een koffiekoek gekocht en een flesje vers geperst fruitsap en al mijn tongpapillen werden gestreeld door de natuurcontext waarin ik at, buiten met de wind in mijn haar en mijn hond aan mijn zijde. Ik moest voor niemand mijn best doen of aandacht geven, ik moest niet lachen of vrolijk zijn, niet praten, ik kon enkel kijken luisteren voelen ruiken proeven. Wat een ontspanning even serieus te mogen verdwijnen met mezelf!


Als ik naar het kraampje terugkeer en mijn hond netjes naast mij laat zitten om te kunnen betalen met de portefeuille die nog in mijn rugzak zit, vlot simpel en weinig stress of moeite, wordt dit door de bijzondere dame opgemerkt en geapprecieerd. Ze geeft een compliment aan mijn brave hond en vraagt of ze mag komen kijken. Al gauw praten we met elkaar alsof we mekaar al jaren kennen, maar nog eens niet elkaars naam. En ze zegt me dat ik zou moeten leren spinnen op een spinnewiel met het haar van mijn honden die ik borstel. Dat was natuurlijk net iets wat je mij niet moet voorstellen, want dat past zo perfect in mijn plaatje dat het onmogelijk was om hier niets mee te doen. Dus, wat had je anders gedacht? Al snel kocht ik een 2dehands spinnewiel, gratis schapenwol gekregen en heb het haar van mijn honden erdoor gemengd tot wol. Ik heb leren breien op Youtube en een deksel gebreid voor mijn rieten mandje waarin ik al mijn brei materiaal leg. Allemaal activiteiten die meditatief en helend werken, en mentaal zo goed aanvoelen van begin tot eindproduct zelf iets natuurlijk te maken. We bleven contact houden en steeds kwam ze met een nieuw idee of voorstel: "Zou je geen notenlikeur maken van je walnoten?""Zou je niet buiten met je spinnewiel wol spinnen?" "Zou je geen plekje kunnen maken buiten bij je dieren waarin je ook in de regen of koude kan spinnen en de dieren kan blijven zien?". Dus ik op zoek buiten…. en ik kwam een hok tegen, maar dat kan nog jaren duren vooraleer dat bruikbaar is, door het geld dat ik nodig heb om het hout en materiaal aan te kopen en de tijd die ik nodig heb om af te breken en op te bouwen. En geduld is niet mijn beste talent…


Dus kocht ik een promo tent… En daarin heb ik een gezellig plekje gemaakt voor mij met zicht op de dieren en waar de honden ook mee binnen mogen komen. Mijn vachtjes, mijn poefjes, wol en spinnenwiel maken dat het mijn plekje is. Waar ook als grote uitzondering mijn klantjes als het echt niet meer haalbaar is zullen mogen komen schuilen, met nog steeds contact via alle ramen in gaas met de buitenwereld. En het is fenomenaal hoe diep dit op je zintuigen inwerkt zo buiten schrijven, spinnen, tekenen, terwijl je ondertussen al die geuren en geluiden rondom je ziet en hoort hoe de dag leeft in een cyclus van dag naar nacht. Een plekje waar je zintuigen geprikkeld worden en je creativiteit ongestoord gestimuleerd door neutrale fenomenen rondom je heen. Iedereen zou zo een plekje voor zichzelf moeten maken. Ik ben zo dankbaar voor deze inspirerende dame en haar liefde voor de natuur die ze met mij deelt. Haar suggesties voelen zo juist en correct aan, zo puur en eerlijk. God wat hou ik van die dame, ze heeft mijn wereld mooier gemaakt, wat een waardevolle energie heeft ze aan mij geschonken. Gewoon omdat ik het voor haar waard was en omdat ze me op de één of de andere manier graag zag. Zo'n connecties en vriendschappen zijn onbetaalbaar, dankjewel Gabriëlla, engel op aarde.

poefjes.jpg

Comment

Hier spreken we niet over daders noch slachtoffers. Awel merci!

2 Comments

Hier spreken we niet over daders noch slachtoffers. Awel merci!

Wie kent dat liedje nog “C’est dur dur d’être bébé?” C’est dur dur d’être victime… anno 2018 zou ik graag eens willen schrijven. Want wat heb ik al niet gezien en gehoord rondom mij! Maar eigenlijk is dat allemaal weer relatief. Als ik de kans zou krijgen om te mogen kiezen een slachtoffer van geweld te zijn vroeger of vandaag, dan koos ik naar alle waarschijnlijkheid nog steeds vandaag. Waarom? Omdat in de tijd dat de rechtspraak vooral zich manifesteerde in de wet van de sterkste of de rijkste of de machtigste of de mannen… dat zou ook geen kattenpis voor mij geweest zijn. Maar toen wist je tenminste op voorhand dat je een vogel voor de kat zou zijn of niet. Nu is het allemaal zo verwarrend! Wanneer ben je nog een slachtoffer? Ach geef mij even mijn momentje van sarcasme, mag ik?


Ondertussen bestaat er een netwerk aan hulp- en noodlijnen met ieder zijn specificatie en gratis inlichtingen van wetgeving tot hulpverlening. En er is een openbare oproep dat zowel psychisch als fysiek geweld evenzeer als verwondingen erkent. Dat dit op straat, op het werk of thuis of op het internet kan gebeuren, daar is men zich nu ook van bewust. Bij de politie, ziekenhuizen en andere wettelijke organen zijn er tegenwoordig duidelijke instructies wie naar waar moet doorverwezen worden om hulp te krijgen als slachtoffer, daar bestaat een kant-en klaar invulformulier voor. Pardon? Als slachtoffer? Neen neen ook voor de daders staat een zorgteam klaar hè, want die zijn slachtoffer van de gevolgen van hun daden. Maar wat een soap of moet ik het een griezelfilm noemen, wordt het eens je werkelijk beroep begint te doen op al die telefoonlijnen die je nu kan consulteren! Soms leiden die nummers zelfs naar een firma die er niets mee te maken heeft of word je plots afgeweerd op basis van nieuwe info; u bent te jong - onder die leeftijd mogen wij niet helpen, je woont onder de verkeerde postcode en heeft bijgevolg geen recht op hulp bij ons, om meer te weten moet u een afspraak maken, afhankelijk van uw inkomen moet u zoveel bijdragen, ik stuur u de links door waar u zelf de informatie kan vinden, wegens de privacy wetgeving mag ik u niet te woord staan, etc… “Hey!!!!!!! Ik heb hulp nodig NUUU! Ik word….” “Sorry mevrouw, we zullen dit overleggen op onze teamvergadering en bellen u terug.” “Wanneer bellen jullie mij dan terug?” “Dat wordt in team besproken mevrouw.” “Are you kidding me?!”


Als je hulp nodig hebt moet je de 101 bellen, maar als die komen dan moeten die politieagenten neutraal zijn. Die handboeien lijken daar soms voor de sier als ornament te hangen. Maar dat is hun schuld niet, orders zijn orders en de wet is de wet. Wie is er begonnen? Wat is er aan de hand? Wat is de aanleiding? Op dat moment dat je in shock bent, zou je in staat moeten zijn om zo snel mogelijk te kunnen bewijzen dat er een dader en een slachtoffer is, want tot zolang dat niet duidelijk wordt, is iedereen naar het schijnt aan het twisten (neen ik heb het niet over die leuke dans). Of het nu kinderen of volwassenen zijn die bellen, of er nu geschreeuw en lawaai is aan de andere kant van de lijn, het maakt niet uit. Eens het geweld in fysieke vorm gestopt is als de politie toekomt is er geen sprake meer van een dader. Het terugkeren van de vrede wordt plots de hoofdprioriteit, terwijl je je als slachtoffer nog steeds afvraagt waarom je niet gered of getroost wordt. Je mag dan wel op het einde een papiertje invullen als troost waarbij je jezelf opgeeft als zijnde een slachtoffer. Ook op het politiekantoor kan je je melden als slachtoffer. Overal in ziekenhuizen en politiekantoren hangen posters over het melden als slachtoffer van emotioneel en psychisch geweld. CAW, CGG… er staat een heel team voor je klaar als slachtoffer en het eerste wat je te horen krijgt van de psychotherapeuten, psychologen, psychiaters daar is: wij hebben hier een beleid dat er geen slachtoffers en geen daders bestaan. “Oh dankuwel voor uw begrip!”


Uiteraard ligt alles altijd aan de actoren en hun dynamiek, een klootzak is geen klootzak meer, er was een trigger en de trigger moet uitgeschakeld worden. In hoe weinig situaties kan men eindelijk nog eens gewoon een slachtoffer genoemd worden en getroost worden als een zielig slachtoffer? Wat zou het vaak deugd doen om gewoon in mekaar te mogen zakken en huilen en je helemaal hopeloos voelen en dan iemand bij je te hebben die woorden uitspreekt als  “ocharme toch- ik vind het zo erg voor je - het leven is niet eerlijk”. Waar zijn die klassiekers naartoe? Waarom moeten we meteen zo flink zijn?


Neen, vandaag als slachtoffer word je gezegd uit je slachtoffer-rol te stappen en je eigen aandeel in de feiten zien. Zelfmedelijden is uit den boze, je moet actie ondernemen om … ja wat is het nu eigenlijk? Zijn we slachtoffer maar mogen we ons zo niet voelen? Of voelen we ons een slachtoffer maar zijn we het niet? Er zijn dan ook een aantal maatschappelijk aanvaardde hoofdprioriteiten die je in je leven moet nastreven als slachtoffer: rusten, hard werken, steeds meer je grenzen verleggen, grenzen stellen, positief denken, realistisch zijn, assertief zijn, je niet persoonlijk aangevallen voelen… rare combi als je ze achter mekaar neerschrijft. En hola als je deze eigenschappen van je raadgever zelf verwacht LOL. Je moet je levensles ontdekken en weggaan, altijd moet je zelf weggaan van het gevaar of het probleem, verdedigen mag eigenlijk ook niet, je moet er zelf voor zorgen dat je het geweld niet uitlokt of kan voorkomen en weglopen, weggaan, bye bye altijd maar op de vlucht van gevaar en problemen. En positief ingesteld zijn en een positieve uitstraling hebben, want anders word je gecatalogeerd onder “depressief”. En je lach is ook heel belangrijk voor de anderen mensen hun gemoedstoestand, die voelen zich dan veel beter als je lacht, en die lach moet er ook echt uitzien. Want een lach uit misérie wordt afgekeurd, ook al is bewezen dat groen lachen de nodige chemische processen op gang brengt die je nodig hebt om je beter te voelen. Als je fysiek trauma hebt geleden met kwetsuren die nog moeten herstellen, dan moet je zo snel mogelijk moeten vergeten hoe het gebeurd is, alles zo snel mogelijk vergeten en vergeven, want het is daardoor dat je niet geneest. En denk nu niet dat het als kind makkelijker is, dan heb je nog meer pech, je kan zelf niet kiezen waar naartoe of bij wie, en ook kinderen worden op het matje geroepen voor hun aandeel en aangemaand uit hun slachtoffer-rol te stappen.


Ook al zeggen allerlei hippe boodschappen van wel, geloof het niet; slachtoffers zijn niet gewenst, beter begrepen of begeleid dan vroeger, er wordt nog steeds verwacht dat we gewoon flink zijn en alles zelf oplossen.  Iedereen wordt doorgestuurd om hulp te gaan zoeken bij een psychotherapeut - psycholoog - psychiater, zelfs mensen die een operatie achter de rug hebben in het ziekenhuis. Maar waarom als ze je daar vragen: “Wat wilt u dat ik voor u doe? Wat verwacht u van mij? Waarom denkt u dat ik u zou kunnen helpen? Enig idee hoe u dat kan oplossen? Heeft het zin om nog een afspraak voor u te maken?” Hoe afstompend zijn die vragen niet en als mensen het antwoord op die vragen zouden kennen, dan zouden ze u toch geen hulp komen vragen? “U kent uw situatie beter dan wie ook” … is ook zo een zin waar je hopeloos van wordt. Weet je, op zo’n moment zouden ze toch evengoed een dikke knuffel kunnen geven en niks zeggen, daar heb je dan eigenlijk nog meer aan.


Het is niet te verbazen dat mensen zich dan aangetrokken voelen tot compleet het tegenovergestelde wat ik al even onverantwoord vind, de mentors die je dan strikt gaan zeggen wat je moet doen om je terug beter te voelen of je problemen op te lossen. Met bullet points desnoods en dat is ook niet goed. Vaak is het nu een zwart-wit verhaal: of  “doe precies wat ik je zeg” of “ik ga jou niet zeggen wat je moet doen”.


Mensen hebben altijd beweerd rechtvaardigheid te handhaven en in eer en geweten te handelen naar onze medemensen toe… zelfs heel vroeger had men al wetgeving en regels in stammen. Als gemiddelde mens worden we geboren met het bewustzijn van een geweten, maar in de praktijk is de toepassing ervan een oneerlijk zootje gebleken. En het doorsturen van vrienden naar professionele hulpverlening als ze zich eenzaam voelen en nood hebben om te kunnen praten over hun verwondingen is soms eerder een acte van individuele overleving of zelfbehoud. Welke mooie theorie je er ook aan koppelt over zelfliefde en dat het beter voor de persoon zijn goed kan zijn… eenzaamheid en zelfredzaamheid werkt niet sociaal constructief, het werkt afstompend in de maatschappij. Ik ga niet de klagers en de zagers promoten, maar echt verdriet of wonden en pijn als slachtoffer, zou ook wat meer onder vrienden doorpraat mogen worden in plaats van door te sturen of schuldig te laten voelen over hun slachtoffer-rol. Ik heb het snel opgezocht in de Dikke van Dale. Slachtoffer is een persoon die een schokkende gebeurtenis (buiten de gebruikelijke menselijke ervaring) heeft meegemaakt, daarvan getuige is geweest of erover gehoord heeft en daarop met een intens gevoel van machteloosheid en intense angst heeft gereageerd. Voilà, al wie daaraan voldoet moet je in het vervolg niet meer zeggen dat die een rolletje speelt.

2 Comments

Belofte maakt schuld, zelfs bij Hollanders!

Comment

Belofte maakt schuld, zelfs bij Hollanders!

Belofte maakt schuld is een cliché, who tf gelooft hier nog in? Ik merk er al lang niets meer van. De enige pippo die zijn belofte nog lijkt te houden blijk ikzelf te zijn. Pippo… komt die uitdrukking van pippo de clown? Ja, zo voel ik me soms wel eigenlijk, iedereen lacht mijn eerlijke inborst uit, met mij kan je spelen. Eens ik een belofte gemaakt heb, dan moet ik me daaraan houden tot … ja tot alles toe … het “moet” omdat ik het beloofd heb en vanaf dan moet alles daarvoor wijken, inclusief mezelf. Een bepaald moment dacht ik dat het een generatie issue was, maar nee, zelfs mijn eigen generatie houdt zich niet aan zijn beloftes tegenover mij. En dan heb ik het niet enkel over domme dingen die niet echt zoooo belangrijk zijn, maar zelfs beloftes die levens in gevaar brengen. Als “ik” het voor het zeggen had gehad in “mijn” wereld, dan was het niet waar geweest. Maar het is niet mijn wereld en het is waar. Nothing I can do about it. Triest, maar dat maakt dat ik vandaag bij default niemand zijn belofte nog kan geloven. Ik zweer het jullie, in mijn wereld had iedereen meteen 100% mijn vertrouwen gekregen, te vertrouwen tot dat je ontrouw bewezen is. Maar na zoveel jaren levenservaring moet ik het omdraaien, niet te vertrouwen tot dat je trouw bewezen is. En haat ik daarom die anderen, bah nee, ik vind ze zielig. En mezelf zie ik eens zo graag, ik ben tenminste wel betrouwbaar en een vrouw van haar woord. In mijn wereld ga ik telkens een bank vooruit en een kus van …


En daarom ga ik nu vandaag een prachtig verhaal schrijven dat al weken terug gedateerd is. Maar ik heb gezegd aan die Hollander dat ik over mijn ontmoeting met hem ging schrijven, dus "moet" ik het ook doen van mezelf, gezegd is gezegd.


Daar gaan we dan: "Heel lang geleden….", bah nee. Enkele weken geleden in de zomer, ik weet niet meer precies wanneer, maar deze zomer scheen de zon sowieso fantastisch en was de lucht zeker weten hemelsblauw. Er stond een bericht op mijn voicemail van een Hollander, Nederlander die graag contact wenste met mij op te nemen in verband met mijn Saanengeiten bokjes die ik nog te koop had. De Nederlander liet er geen gras over groeien, vroeg me eerst een schatting van hoe lang hij zou moeten rijden tot bij mij in Keerbergen en zei toen dat hij "er meteen aankwam".


Een flamboyante lange Nederlander met een combinatie van prof-business & boeren-vakmanstaal bekeek mijn geiten en oordeelde dat ze gezonde hoeven en uiers hadden. Bah ja, ik was daar ook tevreden over, maar niet omdat ik er iets van ken, ik ben content over mijn geiten omdat ik er content over ben, verder heeft dat ook geen waarde. Als ik aan iets begin of aankoop kies ik altijd het beste uit voor mezelf. En jawel ik heb inderdaad een prachtige bok, een reusachtige oer-bok, Peter genaamd. Jazeker, wie kent het verhaal van Vitalis, Heidi en Peter de geitenhoeder nog? Als kind was ik er werkelijk bezeten door en keek naar alle afleveringen op TV, mijn moeder kon me gezegd hebben dat ze even boodschappen doen was en al weer terug zijn, zonder dat ik het gemerkt had. Dat was ook de reden waarom ik meteen toen ik uit huis wegtrok een St-Bernard kocht en sindsdien heb ik altijd een St-Bernard in mijn leven gehad. En sinds enkele jaren dus ook de geitjes erbij van Peter de beste vriend van Heidi. Peter is inderdaad een monster zoals de Nederlander hem noemde, een prachtig monster. Hij heeft al eens mijn hand half dood geslagen tegen het houten melkhok, toen ik zijn hoefjes wou bijknippen in het melkhutje. Ik heb gehuild, ik was hysterisch van de pijn en mijn hand leek wel dood te gaan, gelukkig had ik Italiaanse Strobloem essentiële olie in huis, het wondermiddel bij uitstek. Niemand die deze tekst nu aan het lezen is die me gaat geloven, maar deze essentiële olie verricht wonderen, en heeft zich al serieus bewezen bij mij op mijn boerderij-leven. Zeker kopen!

De kwaliteit van mijn geiten was dik in orde, geen discussie, maar de prijs dat was andere koek (ja, ik praat soms een beetje Nederlands). En dat vond ik wel interessant om in het midden te brengen, mijn moeder is een Groningse, uit Groningen dus. Dat maakte van mij iemand eerlijk en koppig repliceerde de connaisseur. Ik kon dat niet tegenspreken. Ik had een prachtige bok, maar mijn prijs lag te hoog volgens de gemiddelde marktwaarde. Maar die mens had niet door dat ik niet mee doe aan gemiddeld zijn natuurlijk, die kende mij op dat moment nog niet. Ik heb nu eenmaal mijn eigen waarden in het leven. En die kan ik wel veranderen als "ik" dat nodig vind, maar ik vond het niet nodig. Dus voor mij bleef het wat het was en de Hollander zei dat hij dan weer weg was. Wel jammer want we hadden wel de aangename socializing achter de rug met foto's van waar mijn bok terecht zou komen, prachtig!!! Ivm met zijn eetgewoonten deed hij een uitspraak waarvan ik daarna wist dat hij niet klopte, maar hey, dat is dus het voordeel van iemand zoals mij, weken later vergeet ik die details al, omdat ze niet belangrijk zijn. Ik onthoud alleen de mooie dingen en "geloof niet alles wat hij zegt."


De Hollander stapte bijna mijn poort uit naar zijn auto en vraagt me plots: "Ken je Chateau de la Motte?" Ik denk "oei f… nu ga ik die mens beledigen maar ik ben niet goed in bekende mensen en bekende dingen, ik ben een semi-kluizenaar met andere vaste waarden in mijn leven. Het blijkt een restaurant te zijn, waarvoor ik me meteen verontschuldig dat ik het niet ken. Hij biedt me mijn prijs aan, 100€ contant, maar de 25€ die hij er teveel aan vindt, mag ik krijgen via een etentje in zijn restaurant, hij nodigt mij en mijn man uit. Lap, kan je wel denken dat ik op dat moment denk "shit, daar gaan we weer, weer iemand die ziet hoe lichtgelovig ik ben." Anderzijds, herinner ik me de foto's en zou mijn bokje op een mooie plek terecht komen en is een etentje voor twee veel meer waard dan 25€. Wat doe ik? Op een paar seconden tijd moet je beslissen wat te doen. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik zo graag kies voor het onbekende, het avontuur, de beleving, … Het enige wat ik kan doen om zekerheid in te winnen is… terwijl ik het boekje ga halen om na te kijken wat het bokje zijn geboortedatum en oorkenmerk precies is en de dochter verwittig om afscheid te nemen…. kijk ik alvast online na of Chateau de la Motte wel bestaat en of het met zijn telefoonnummer overeenstemt. En ja, die stemmen overeen, maar dat is nog geen garantie of de man zijn belofte gaat houden.


Mijn dochter komt afscheid nemen van ons bokje Romeo, ze staat klaar met haar GSM om de andere dochter die niet thuis is life afscheid te laten nemen, de Hollander ziet mijn dochter en nodigt haar ook meteen uit om met ons mee te komen. Toen waren we met drie… Dat maakt dat we even later onze Romeo die vorig jaar geboren werd met vieren naar de auto begeleiden. De man neemt hem zelf vast bij de horens, terwijl wij een beetje amateuristisch zitten te sukkelen om hem veel te liefdevol te lokken. De auto rijdt weg en dan valt de stilte…. heb ik me voor de zoveelste keer laten bedotten met mijn te brave hartje, of is dit een goed betrouwbaar mens?


En …. ja het was een goed mens. De entree van het groene domein en het kasteeltje maakten indruk op mij, groots maar toch eenvoudig en authentiek, dat kan ik appreciëren. Ik ben in mijn leven al vaker uitgenodigd of getrakteerd geweest op locaties waarbij ik me een prinses voelde en nooit word ik dit gewoon. Het is iedere keer weer het gevoel van de Lotto winnen, wat heb ik toch al een geluk gehad op dat vlak. We kregen een prieeltje toegewezen naast een vijver met verscheidene soorten eendjes, ook hele schattige exemplaren die druk snaterend precies zoals Donald Duck ons tafeltje voorbij waggelden. Met een prachtige mooie intelligente dochter die ons bediende in het restaurant, die in staat was om op haar jonge leeftijd om een wijs en diepgaand gesprek te houden, met een Russische moeder die in het buitenland verbleef. Na een feestelijk aperitiefje nam de man ons mee naar een prachtige groene heuvel met bomen waaronder Romeo meteen op ons kwam afgelopen. Dat vond ik nog wel grappig, want de Hollander stond klaar met eten bij zich in de hand, denkende dat Romeo naar hem zou lopen zoals iedere dag, maar Romeo koos voor de liefde en die ging nog niet door de maag. Mooi!!! En zo konden we zien hoe Romeo daar prachtig stond te wezen met een hele kudde vrouwen die hij mag bevruchten, alles grasgroen en bomen voor de schaduw. En een baasje die van geiten houdt en zelf graag rauwe melk drinkt!


Ik moet het eerlijk toegeven, we hadden een mooie avond, met een open en eerlijk gesprek, ik heb ervan genoten. Iemand uit een totaal andere wereld dan dewelke waarin ik zelf leef, en daarom net zo interessant om zo open mee te kunnen praten. Want ik kan geen 10 verschillende levens tegelijk leven, dus zijn openheid gaf mij de kans om enkele uren in zijn leven te kruipen en daaruit mee te nemen wat ik kon ervaren. Hij gaf me meteen informatie door waar ik een bepaald instrument kon aankopen om nog hygiënischer te melken. Dat vond ik wel tof, want ik had hem ook gegevens doorgegeven waar hij nog meer kwaliteitsgeiten kon kopen. We kregen alles te eten wat we maar wouden bestellen en het eten was lekker, de drankjes waren lekker, het leven was even makkelijk comfortabel en goed. Ook een moment van intimiteit voor onszelf, het was helemaal zoals het hoorde, een business man van zijn woord en waarin ik geloof dat hij zijn rijkdom heeft opgebouwd zoals hij mij behandeld heeft: fair, rechtschapen, oog voor kwaliteit, een goede zaak en een goed bod.


Ik ben met vleugeltjes terug naar huis gegaan. In eerste instantie omdat eindelijk "iemand" zich nog eens aan zijn woord hield. Waarvoor mijn oprechte menselijke dank. En in tweede instantie omdat ik een heerlijke avond beleefd had door het lekkere eten, drinken, mooie omgeving bij het water en de eenden, boeiende gesprekken met open mensen waarvan je voelt dat zij in de "wereld" leven en niet in Nederland of België. Waarvoor mijn ziel u dankt. Ik hou wel van die flexibele capaciteit bij mensen om ruimer te denken en meer te horen of te zien dat wat er gezegd wordt. Ik hou ook van die snelle communicatie waarbij ik in recordtempo een spannende uitwisseling van levenservaring kan ervaren. Al kan ik het kleinschalig gelukkig zijn om dagelijkse domme dingen ook enorm appreciëren bij mezelf en anderen. En ten derde, last but not least, omdat ik verdomd zoveel geluk in het leven mag ervaren opnieuw en opnieuw, iedere dag.


Eigenlijk is het echt heel erg op dit ogenblik, ik maak zulke erge dingen mee, waarover ik niet vertel noch schrijf. En toch heeft het leven mij in een weegschaal positie gezet waarbij ik dan weer langs de andere kant de meest spannende, verbazende en adembenemende avonturen beleef waarvoor ik niet anders kan dan "dankbaar dankbaar dankbaar" zijn. Ook de appreciaties en liefde die ik maar blijf voelen in cadeautjes die zo schattig zijn, té schattig voor woorden: vers gevangen zalmforel, zelfgemaakte kunstwerken, zelfgemaakte sherry of wijn, zelfgemaakte …. jaja mensen weten wie ik ben en waarvoor ik sta: zelfgemaakt. En hoe groter de hindernissen of pech op mijn weg naar mijn geluk of doel, hoe groter de bevrediging zal zijn telkens ik een stapje verder geraak.

Comment

De ultieme kick van maagden in je handen.

Comment

De ultieme kick van maagden in je handen.

Alles wat de eerste keer is, doet zo'n deugd, ook al zitten er de meeste fouten in. Het ontdekken en het leren en dat genieten van ieder klein beetje dat wel al lukt en telkens weer naar adem happen om een stapje verder te kunnen gaan. Naar adem happen omdat je zo gefocust bent op wat je wilt kunnen of bereiken, zodanig dat je al je andere functies in je lichaam uitschakelt, om alle energie in te zetten op dat éne doel. Je voelt je letterlijk vooruitgaan en iets leren die allereerste keer, verschillende momentjes dat je denkt "ik kan het" of "het lukt" en dan weer even niet meer en dan terug wel. Die hoop en onvoorwaardelijke verwachting zijn ook zo mooi, je staat nog open voor alles en je bent nog dankbaar voor alles wat komen mag.

Alles wat je in je handen neemt dat nog nooit door iemand aangeraakt werd of beïnvloed, maagdelijk gegroeid uit moeder natuur, dat is zo mooi! Dat is zo puur en eerlijk dat het je instant gelukkig maakt, onschuldige eerlijkheid in je handen. Het is een hele rijkdom om het te bezitten, te krijgen, te mogen gebruiken, mee te werken en er iets van te maken voor jezelf, voor anderen, ... Soms zou je het willen laten staan, hangen, liggen, niet aanraken, omdat het te mooi is en je het niet wilt verpesten ... die schoonheid. Je wilt dat die pracht teruggeschonken wordt aan de natuur en op het punt van haar of zijn ultieme schoonheid in je herinnering bewaard wordt, ongeschonden.

Voor mij is het allemaal goed, afblijven of aanraken, zolang je maar weet waarom en het je gelukkig maakt. Ik kies ervoor te plukken en te creëren en te genieten... De nog niet rijpe walnoten heb ik vorige week geplukt, op aanraden van een nieuwe vriendin,  om zelf walnotenlikeur van te maken die in september voor het slapengaan prachtige dromen zal ontlokken ;-) Zij leerde me ook wol spinnen tot draad op mijn Doornroosje's spinnenwiel, met vachten van schapen die ik bij iemand gratis ophaalde, Texelaar schapen die net geschoren werden. De opa van een jong meisje op de praktijk leerde me hoe de bladen van mijn druivelaar te blancheren en vullen met lekkers. De geitenboer vertelde me hoe ik verschillende soorten kazen kon maken van mijn eigen geitenmelk, ieder bezoekje mocht ik van zijn zelfgemaakte wijn proeven in de serre waar de druivelaar boven mijn hoofd hing te groeien. Die zachte spenen van moeder geit in mijn handjes, links recht links rechts pssjjt pssjjt het geluid van de melk die eruit spuit en ik die met grote verwonderde ogen blijf staren naar de melk die zich romig opschuimt. Iedere keer opnieuw diezelfde meditatie. De groentjes en het fruit dat ik van verschillende bijzondere mensen cadeau kreeg met liefde zelf gezaaid, soms voor de allereerste keer in hun leven, promoveerden het eten tot een mentaal feestje van dankbaarheid. Aan ieder van jullie die het zaadje der ideeën of de vruchten in mijn handen gaven, denk ik met een dankbare glimlach terug opnieuw en opnieuw en opnieuw... nooit zal ik jullie vergeten.

Al die maagdelijke producten voelen zo bijzonder uniek zacht en jeugdig vers in je handen, de blik in je ogen verzacht naar een tedere streling die langzaam over ieder detail glijdt tot in de beweging van de daad.

Ondertussen zie ik buiten de knoppen die uitgegroeid zijn tot mini appels, mini peren en kweeperen, lilliput vormpjes die noch knop meer noch vijg zijn, doorzichtige kikkererwtjes die druiven willen worden,... wat een hormonale actie hierbuiten! Iedereen toont zich open en bloot en groeit en bloeit. De lavendel lokt mijn neus en de rozengeur kust mijn voorhoofd, het zijn onverbeterlijke verleiders als ik voorbij stap.

En zeg nu zelf, welke vrouw krijgt niet graag een beetje aandacht of wordt niet graag verleid? 

Laat me nu mezelf terug met mijn voetjes op aarde brengen, omdat het moet :-(  Hoe zalig is het om rondom je alles wat er altijd al was op te waarderen en een plaats te geven? Iedere dag ben ik meer en meer verbaasd van al het potentieel rondom mij, dat ik tot dan niet zag en dat iemand anders me naar liet kijken. Het is ontroerend en zingevend om van het leven in het leven zelf iets te maken en te laten leven.

 

IMG_7461.jpg
IMG_7462.jpg
IMG_7463.jpg

Comment

Geniet van de rijkdom aan je voeten.

Comment

Geniet van de rijkdom aan je voeten.

Enkele dagen geleden ontdekte ik in mijn tuin een onverwachte schat, een struik met witte seringen, gebracht door de wind? Ik zal het nooit weten... Ik rook er aan met volle teugen mijn neus diep in de bloemblaadjes, iedere keer als ik er voorbij ging. Wat ben ik dankbaar dat ik geen enkele keer oversloeg, want sinds gisteren is het voorbij, geen geur meer en de bloemblaadjes zetten hun laatste levensfase in.

Wat ben ik dankbaar dat ik diezelfde avond, alsof het mijn laatste dag op aarde was, als een puntjes-tekening op ontdekking rende van plantje naar plantje dat in bloei was gekomen. Want vandaag zijn die bloemen er niet meer, ik heb ze wel voor één keertje op foto bewaard. Maar de geur die kan ik nooit meer ruiken, die kans is voorbij en ik ben dankbaar dat ik ze genomen heb!

Kijk naar de foto's om mee te gaan op mijn ontdekking zonder de geur van rozen en seringen, maar wel met prachtige kleuren en vruchtjes van de blauwe spar en de perelaar. Geniet iedere dag van de rijkdom aan je voeten alsof het je laatste dag is, kijk iedere dag naar de rijkdom aan je voeten alsof je nog een heel leven hebt.

 

Comment

Waar het mogelijke onmogelijk wordt...

Comment

Waar het mogelijke onmogelijk wordt...

Mijn lief, mijn lief?

Waar ben je?

Ik dacht dat we samen gingen gaan,

samen naar de maan.

 

1 knipoog van die flonkerende ster

liet jou zonder twijfel stille staan.

En toen was het gedaan

die reis naar de maan.

 

Waar het onmogelijke mogelijk wordt,

alles stopt en alles start.

Met een kind dat krijst van pijn

die alle verbeelding tart.

 

Sinds die oerknal ben je zelf een sterretje,

soms aan soms af,

als je “aan” staat wil ik terug samen vliegen,

je troostend in mijn armen wiegen.

 

Terug dromen van de maan … alles wagen,

dan plots knip je weer “af”.

Zo zwaar, te zwaar om dragen,

daal je naar ons graf.

 

Mijn linkerhand wil trekken,

mijn rechterhand wil slaan,

want nu wil ik naar de zon

en jij zou met mij meegaan.

Comment

Oei, ik ben een schooier?

Comment

Oei, ik ben een schooier?

Oei, ik ben een schooier? Hahaha, nee hoor, helemaal niet. Maar gedurende een 4-tal uur heb ik dat wel gedacht. Man wat was ik uit mijn lood geslagen, echt helemaal van de kaart en zooo beschaamd over mezelf. Ik schrok me dan ook te pletter toen ik die chat kreeg van een ex-allerbeste vriendin uit mijn tijd als 20-er. De woorden griften zich pijnlijk in mijn hart toen ik begon te lezen: <<… wat is er met jullie gebeurd dat jij nu altijd moet 'schooien' op facebook. Gratis diensten, gratis goederen,... Ik vind dit zo raar aangezien in mijn geheugen jullie er érg warmpjes inzaten toen we nog contact hadden. Allebei dikke wagen, …>>. En zo ging die chat nog even verder en eindigde met <<… en nergens geld voor hebben. Zelfs niet om iemand te betalen om een paar boompjes door te zagen…>>. Ik heb haar niets geantwoord, noch gereageerd, één ding was zeker, deze tekst kwam niet van een bezorgde vriendin, maar van iemand die me pijn wou doen en daar nog in geslaagd was ook.

Dus, liet ik de pijn zijn werk doen in mijn hoofd. Ben ik een schooier, een bedelaar en vooral de emotie "moet ik mij nu schamen"? Zouden anderen na mijn berichten op fb ook zo over me denken? Ik heb nooit beseft dat het zo voor iemand zou kunnen overkomen… en toen dacht ik plots, maar zij weet eens niet wie ik ben en waarmee ik bezig ben!? What the fuck! Waarom laat ik deze woorden zo belangrijk zijn, terwijl zij in een andere wereld leeft dan ik en dat was altijd al zo. Zelfs in die tijd van grotere budgetten kocht ik bio katoenen luiers, omdat ik dat beter vond voor het milieu en de billetjes van mijn baby’s. Het extra vuile werk nam ik er in mijn idealisme gewoon bij. Ik leef al van op jong volwassen leeftijd tussen anders denkende mensen waarbij ruilhandel “ik doe de strijk als jij voor mij …” een gangbaar betaalmiddel is. Dat was geen marginaal gedrag om te stellen, onafhankelijk van welke persoonlijke keuzes je maakte hoe je budget te besteden.  Hoogstens vroegen mijn klassieke broers en zussen zich af waarom ik ook nooit "normaal" kon doen.

Kenbaar maken wat je nodig hebt en vergoeden met andere diensten of middelen dan geld zijn best “nice & cool” sinds oudsher en ook nog vandaag. Ik sluit deals in winkels en koop alles met korting wat anders weggegooid moet worden. En de andere partij is altijd happy, we helpen mekaar. Het is fijn om iemand uit de nood te helpen en het is fijn om geholpen te worden. Het is fijn om anders te zijn in een maatschappij van overconsumptie waarbij goederen soms liggen weg te rotten, omdat mensen zelfs niet meer durven hun spullen weg te geven aan iemand. Bang dat de mensen gaan denken dat ze hun "rommel" bij iemand anders droppen. Tenzij anoniem in een kringloopwinkel, dat is wel nog een goeie daad waar mensen zich trots bij voelen, scoort hoog in de publieke opinie. 2dehands winkels en sites, dat wordt ook algemeen toegejuicht (behalve de laatste tijd door de gedupeerden in het nieuws). Bedelaars op straat mogen we geld geven, voedsel of kleren, inclusief met alle andere officieel aangemelde mensen in armoede want dat zijn sukkelaars. En waarom dan niet iemand op fb die er speciaal recht op de man naar vraagt? En zonder hierover te oordelen, maar gewoon een vraag een vraag laten zijn. Vind je het storend dat iemand mij effectief laat weten te willen helpen in ruil voor… of laat weten dat ie effectief met plezier iets wegschenkt dat ie zelf niet meer kan gebruiken? Wie heeft dan eigenlijk een probleem? Met wie is er iets aan de hand?

Wat is het toch met die mening van andere mensen die zo makkelijk zijn oordeel en veroordeling over iemand of iets uitkotst vooraleer een goed geïnformeerd gesprek te voeren… als het al je zaken zijn trouwens om mensen verantwoording over hun financiële keuzes te vragen? Ik heb geleerd dat het antwoord ligt in het stellen van goeie vragen. En de eerste vraag is waarom iemand zich daar überhaupt slecht bij voelt als iemand een aantal keren vraagt om gratis hulp of diensten in ruil voor een andere vergoeding dan geld? Wat ligt daar aan de oorsprong van die ergernis? Welke eigen trauma’s, gebreken, tekortkomingen, frustraties, tegenslagen dragen ertoe bij dat iemand getriggerd wordt door deze fb berichten? Bij interesse wil ik wel “tegen betaling” een therapiesessie inboeken :-) hahaha.

Dan zou ik ook graag een recentelijk aansluitende ervaring aansnijden, het afpingelen dat ik als toerist in Gambia gedaan heb. Waarom zijn we daar wel zo fier over, hoe goed we de prijs naar beneden gekregen hebben? Massaal negotiëren we over de vraagprijs en halen die meedogenloos naar beneden omdat dat cultureel zo zou horen. En die arme mensen kijken dan recht door je heen met de pijn in hun ogen, maar er wordt ons daar geleerd dat het goed is om af te bieden. En ik kreeg zelfs complimenten als ik een goeie deal gesloten had. En diezelfde mede-toeristen lopen hier de karretjes aan 50% en meer voorbij waar ik wel als eerste naartoe snel. Met producten die gewoon blijven liggen zelfs soms nog maar aan 1€ en dan weggegooid worden omdat niemand ze nog wil. Diezelfde mede-toeristen hadden nog nooit gehoord van BPA's in plastic en vonden het ongemakkelijk dat ik met een glazen flesje rondliep als kleine attentie naar het milieu en mijn gezondheid toe, want dan voelden ze zichzelf blijkbaar persoonlijk falen.

Ik wist wat ik deed en waarin ik geloofde, al van op jonge leeftijd. En hebben hogere kosten, onvoorziene omstandigheden, pech, tegenslagen mij creatiever en “more eager” gemaakt in wat ik al deed? Zeer zeker en vast! Ben ik over mijn schaamte heen om iets gratis of met korting of in ruil voor iets te vragen? Gelukkig wel! Hebben de momenten van goeie deals in eigen land mij euforie en geluksmomenten bezorgd zoals  bijvoorbeeld toen de bioboer mij vroeg: “Hey kunnen jullie nog iets doen met een bak vol witte kolen?” . Absoluut, je had de smile op mijn gezicht eens moeten zien als ik dan met die kist in mijn armen naar de koffer stapte . Weet je wel hoe trots ik ben om een nieuw hooikot gemaakt te hebben uit half vergane planken die ik tussen de bosjes van de tuin teruggevonden heb van de boomhut die ooit mijn zoon een spannende uitkijkpost bezorgde? Gisteren kraakte er 1 plank door en we zijn het ding opnieuw gaan restaureren en op het einde voelde ik me weer gelukkig en tevree.

Ontelbare keren ben ik al met de kinderen overgelukkig en trots lachend de winkel uitgestapt na een mega goeie deal en zo dankbaar. Dat is gelukkig zijn in welke omstandigheden ook en vooral in de slechte!!! En wil je mij een schooier op fb noemen? Je doet maar! Ik noem mezelf een eco-strijder, een recycleerster, een onderhandelaarster, een milieu activiste, een pacifist, moedig, een durver, een vechter, een probleem oplosser, een faire zakenvrouw, een goeie mama, een intelligente vrouw, trots omdat mijn zoektochten mij en mijn omgeving telkens weer verbeteren, iemand die bijleert, een goed voorbeeld, elke dag sterker en wijzer dan voorheen. Ik ben de ochtend na die chat opgestaan met de positieve input: “Hey bedankt, dit is een mooie inhoud voor een nieuw verhaal. Iets waaraan ik zelf nog niet gedacht had."

Comment

Misty mountains blue soul

Comment

Misty mountains blue soul

God is een psychopaat had ik bijna als titel geschreven, maar nee dat zou ik toch niet durven… njjjjaaauuu misschien zou ik het wel gedurfd hebben ;-) Ik heb toch niet voor niets voor de helft Nederlands bloed door mijn aderen stromen en die gozers knallen er altijd maar uit wat ze denken. Het was zonder twijfel een eye-catcher geweest! Maar ik heb wat meer zinnen nodig om begrip te kunnen krijgen voor deze shockerende uitspraak. Ik weet wel waarom het door mijn hoofd flitste, maar het klopt natuurlijk totaal totaal niet. Er is een wezenlijk verschil en wat ik me dan wel afvraag is, waarom houden zo weinig mensen zich met die essentiële vraag bezig: wie heeft de controle over dit Alles en wat is Zijn of Haar bedoeling?

Weet ge waaraan ik zat te denken? Aan psychopaten die mensen emotioneel exact zo kunnen controleren en manipuleren als zij het in gedachten plannen. Die zich op sommige momenten openstellen naar je toe en je de indruk geven dat als zij hun persoonlijke emoties en verhalen met je delen dit iets heel bijzonder is en komt door wie jij bent. Dat jij bijzonder bent, belangrijker of specialer dan anderen en daarom de uitverkorene bent, omdat je het verdient. En je zelfs de indruk geven dat jij het gesprek volledig onder controle zou hebben en de leiding erin hebt. Terwijl de enige reden waarom ze je over zichzelf vertellen is omdat zij er op dat moment behoefte aan hebben. Het heeft niets met jou te maken en er zit altijd een achterliggende egocentrische bedoeling mee in het spel. Een tactisch spel waarbij je nooit precies kan vatten noch inschatten waar die communicatie naartoe gaat leiden en waarom. 

Geen enkele wetenschap noch boek dat mij kan verklaren hoe deze gave exact werkt. Psychiaters denken dat ze het brein en manier van functioneren doorhebben, maar dat is niet zo. Want de uitleg van specialisten komt altijd achteraf en als we de werking volledig door zouden hebben, dan zouden we toch veel meer op voorhand moeten kunnen vertellen en doen. Dan zouden we moeten in staat zijn om die mensen preventief en acuut te kunnen beheersen en te controleren.

Wat doen we dat toch vaak, die “uitlegjes” achteraf! Die uitleg achteraf heeft ons menselijk brein nodig om dingen te kunnen plaatsen en opbergen in ons geheugen, ik doe het zelf ook. Maar “de waarheid” is het niet, het is maar een uitleg die voor mij altijd iets blijft tekort schieten. Allemaal uitleg, verklaringen, redeneringen, waarom’s om aan te tonen dat we iets of iemand begrepen hebben. 

Het ontbreekt zoveel over de levensvonk, de magische sprankel, over de vrije wil van mensen en over de wil van wat er nog boven ons staat, noem het de natuur of een Godbewustzijn. What’s in a name?

Wat me doet denken: Nu hebben we al zoveel bijgeleerd, maar eigenlijk weten we nog niks. Nu noemen we ons al zoveel geëvolueerd, maar zijn we er nu echt op vooruitgegaan? Zoveel studies en zoveel boeken, maar de oorspronkelijke oerkracht achter de dingen die ze drijft, die komt niemand te weten. Evenmin hoe de allereerste materie verscheen die alle chemische reacties tot stand bracht die vanaf een bepaald moment uitgelegd worden. En begin niet over de oerknal, ik ben ook naar school geweest, ik bedoel daar nog voor heeft iemand alles voorzien om die te laten ontstaan hè.

Wat drijft de psychopaat en wanneer gaat hij welke hersenkronkel maken? Hij kiest, hij bepaalt, hij wilt, en die energie die kunnen we niet naar de oorsprong terugbrengen van waar die komt. Waar komt de wil van een mens vandaan? Hoe komt die extra mystieke vonk tot stand zoals bij een lucifer die een leven laat ontstaan tussen een eicel en een zaadcel? De wetenschap kan mij dan wel uitleggen hoe het allemaal werkt, maar wie heeft heel die fabricage en materie in het leven en tot leven gebracht? Ik mis heel wat antwoorden in onze wetenschap en soms twijfel ik of we daar nu zoveel geld in hadden moeten steken, in al die uitlegjes. Hadden we niet wat bedachtzamer moeten omgaan met de vragen die we stellen en dan beter kiezen welke vraag dieper onderzoek verdient. Moest dat nu echt om het leven op andere planeten te gaan bestuderen bijvoorbeeld? Ik ken persoonlijk zelf niemand niet , ook ikzelf niet, die daardoor als mens erop vooruitgegaan is. En dan denk ik zo van, betaal je hobby’s en gezonde nieuwsgierigheid met je eigen geld... Dat moet ik toch ook doen?

Eigenlijk is het allemaal de schuld van het weer deze ochtend. Ik deed het gordijn open en ik zag geen enkele berg meer vanuit mijn hotelkamer. Dat was een teleurstelling, want ik was zo gelukkig iedere keer te mogen ontwaken met een weelderig uitzicht op de bergen waar de zon opkwam. Ik kan een wetenschappelijke uitleg krijgen over waarom de weerstoestand nu is zoals ze is tot in detail. Men kan zelfs al voorspellingen maken, maar geef toe hoe vaak wijken die af van de realiteit, zeker op langere termijn. Ik wist dat het zou sneeuwen vandaag oké, maar ik wist niet dat ik de bergen vanuit mijn raam niet meer zou kunnen zien. En ik wist ook niet dat dat dit me droevig zou stemmen.

Stel je voor dat ik gebruik zou gemaakt hebben van de wetenschap? En in functie van de weerberichten zou gehandeld hebben deze vakantiedagen? Zou ik me dan gelukkiger gevoeld hebben vandaag? Wat ik nu gedaan heb is iedere keer genieten van wat ik zag, niet geaarzeld, niet gewacht, dankbaar geweest voor ieder prachtig zicht en de emotie voor mij op foto vastgelegd als herinnering. Zou ik me deze ochtend beter hebben gevoeld het gordijn open te trekken en enkel mist te zien?

Het is ook mijn laatste dag skiën vandaag, het was van in mijn kindertijd geleden dat ik leerde skiën en wow wat een evolutie op gebied van techniek en materialen. k weet niet of het skiën de mensen nu gelukkiger maakt dan zoveel jaar geleden. Ik weet ook niet of er nu bijvoorbeeld minder ongelukken gebeuren dan toen…Ik heb op korte tijd nu drie skileraars gehad, maar het was de laatste die me gelukkig gemaakt heeft. Hoe en wat heeft daarvoor gezorgd? In ieder geval niet de aangepaste techniek of materialen, want die waren er bij de andere twee ook. De Carl was mijn spiegel die mij intensief verandering liet aanbrengen exact daar waar nodig was om veiliger te skiën en mijn hele lichaam correcter te gebruiken en mij te ontspannen om ervan te genieten. Eigenlijk was het haast een holistische therapie zoals ik zelf aanbied in mijn praktijk buiten in de natuur… nu ik erover nadenk. Maar dan in een verdomd mooier stuk natuur met therapeutische bergen die op zich al als een medicijn werken voor de geest. En die stonden daar altijd al, geen wetenschapper heeft daarvoor gezorgd, daarvoor moet ik iemand anders bedanken. Maar wie?

IMG_5090.jpg

Comment

Zintuigen en hersenen...

Comment

Zintuigen en hersenen...

Zonsopgang in de bergen, zo adembenemend mooi! Ik vraag me af of dat ook zo is voor de mensen die hier heel hun leven lang wonen? Die prachtige besneeuwde bergen met die rode ochtendzon erop, dat valt toch echt niet te vergelijken met wat ik thuis te zien krijg. Nee, eerlijk is eerlijk, dit ontroert mij zeer diep …  eventjes zat ik op mezelf te filosoferen of het te maken kan hebben met “nieuwe dingen” ? Dus, dat je wat je “gewoon” bent niet meer zo zou appreciëren als nieuwe prikkels in je hersenen. En toch, als ik dat geluk mocht hebben om de volgende helft van mijn leven hier te blijven wonen, kan ik me niet voorstellen dat ik de zonsopgangen in België ga verkiezen. Mmmm behalve die zonsondergangen aan zee misschien wel, dat is ook weer bijzonder…

Zou mijn relatie met België nieuwe prikkels en input nodig hebben ;-) ? Ben ik nu vreemd aan het gaan :-) ? Tja wat maakt inderdaad dat ik hier zo vaak oooh en aaaah uitroep en mijn visueel genot geen eindpunt lijkt te bereiken? Een groen pittoresk kerkje vanuit mijn hotelkamer of een besneeuwde rode bessenstruik waardoor ik me in een sprookje waan… mijn zintuig van het zicht werkt hier op volle toeren.

Zintuigen, naar het schijnt zou je die moeten kunnen beheersen om volmaakt gelukkig te kunnen worden. Je zintuigen controleren, dat is toch iets wat al die religieuze leraren prediken aan hun discipelen. Ik kan er mij wel iets van voorstellen nu, want ik moet toegeven dat mijn hersenen niets waardevols meer uitgespookt hebben sinds mijn zintuigen het op een loopje gezet hebben hier in winterwonderland. Dat gaat dus echt niet tezamen bij mij, het is genieten of het is aan zelfreflectie doen, maar de twee tegelijk combineer ik niet. Tot die vaststelling ben ik spontaan gekomen, toen ik voor de derde keer de skilift naar boven nam.

Die beelden kenden mijn hersenen al en plots tot mijn grote schrik was ik voor ik het wist: … aan het denken! Er kwamen beelden van vroeger terug in mijn hoofd en zoef mijn gedachten hadden het voortouw genomen. Dat was lang geleden, maar niet slecht natuurlijk, als je aan zelfrealisatie wilt doen, dan is het ook nodig om te kunnen terugkeren naar onverteerde beelden en spoken uit een verleden. Tot het geen spoken en monsters meer zijn en een betere bestemming krijgen in mijn celgeheugen.

Het deed me denken over dingen als een automatisme, want regelmaat en structuur worden toch vaak aanbevolen om rust te creëren in het functioneren. Gaat dat dan samen met zintuigen die niet meer geprikkeld worden ondertussen? Het is me al overkomen dat ik wakker schiet uit mijn gedachten en niet weet waar ik aan het rijden ben, noch waar naartoe.

Nu ben ik getriggerd door het spel tussen zintuigen en denken, het evenwicht tussen lichaam en geest. Wel goed om je bewust van te zijn hoe dit functioneert zodat je zelf nog het verschil begrijpt tussen mediteren en in slaap vallen. Mediteren is niet loslaten of ontspannen, mediteren vraagt wel om een focus of een devotie aan een hoger iets. Mediteren is ook niet genieten, dat doe je met je zintuigen. En dan werkt je geest weer niet meer…

Wat ik wel mooi vind is het evenwicht dat mijn ziel en lichaam zelf opzoeken met allebei hetzelfde doel: herstel brengen. Eerst de zintuigen die volop geprikkeld werden om de negatieve gedachten los te kunnen laten, dan kwam er plaats om te ontspannen en in slaap te vallen. Mijn hersenen werden overladen met positieve gedachten en liefde, gingen in rust. De zintuigen kregen iets minder prikkels en mijn hersenen kregen terug plaats om actief te worden. En kwamen eerst met oude onverwerkte issues naar boven… zo van “bam, niks vergeten?” Ik vind dat knap en dan begrijp ik wel dat zonder hooghartig te willen worden, dat dit een mens onderscheidt van een garnaal maar zelfs ook van een paard of van een chimpansee, die zelfrealisatie geschiedt toch nog op een ander niveau.

IMG_4957.jpg
IMG_4999.jpg

Comment

Breath trust let go and see what happens...

Comment

Breath trust let go and see what happens...

Breath trust let go and see what happens” kreeg ik vorige week toegestuurd, … de dag voordat ik op reis vertrok. In mijn praktijk ontmoet ik zoveel mooie zielen die zelf prachtige teksten en verhalen kunnen schrijven. Bij de ene ontdek ik het pas na langere tijd en de andere laat zich vanaf dag 1 meteen lezen in alle glorie. Wat onmiddellijk het foute beeld doorbreekt over mensen die hulp vragen in de zorgsector, dat zijn nét personen die vaak wel goed en zelfbewust bezig zijn wat levensvragen betreft. Maar vastlopen of ziek worden door situaties, problemen, personen rondom hen en daardoor geen uitweg meer vinden naar gelukkig zijn. Het zijn net "die" personen die aanvoelen dat ze hier om een meer waardevolle reden leven, die zich niet meer goed voelen in hun vel en zichzelf dan de juiste vragen gaan stellen. Mensen die gaan kijken naar de oorzaak van situaties en die aan zelfontwikkeling willen doen door bij een therapeut, psycholoog, psychiater die informatie of spiegel te zoeken die zij net nodig hebben op dat moment om zelf verandering aan te brengen. Het zijn die personen die verlangen naar functioneren voor een hoger doel en zich plots de vraag stellen “wat is er mis met mij dat ik niet gelukkig ben?” Het gaat ook over mensen die slim genoeg zijn om te beseffen dat je niet op aarde gekomen bent om te feesten als de beesten en rijkdom te vergaren, maar om iets groter te dienen. Daarom dat ik niet houd van succesvolle mensen die boeken schrijven met als doel: kijk eens hoe het mij gelukt is en als je even succesvol of gelukkig wilt zijn “volg mijn methode”. Dat is bedrog, dat is makkelijk en mensen maken zichzelf graag wijs dat het de waarheid is in plaats van te kiezen voor zelfbewustwording en het eigen pad, wat een grotere inspanning vraagt. En daarnaast is er de groep die “binnen wordt gebracht” omdat ze zelf geen vragen meer kunnen of willen stellen of waarvoor anderen de vragen in hun plaats stellen.

En zo vertrok ik dus gisteren op pad voor een winterwandeling in het sprookjesbos vol donzige sneeuw, waarbij ik al na enkele meters hartkloppingen kreeg en door mijn neus diep naar zuurstof moest snuiven. Even een pauze nemen en ademen: “Breath”. Ik weet het ik ben klein, maar wat voelde ik me klein in dat immense landschap van gigantische bergketens rondom mij en reusachtige bomen. Naast mij beneden hoorde ik een rivier razen op het ritme van mijn hart dat blijft bonzen en maar geleidelijk aan vertraagt naar een gezondere tred. Het is duidelijk dat de voorbije weken van stress mijn lichaam beschadigd hebben en daarom ook dit reisje om te herstellen: fysiek en mentaal.  Mijn kuiten waren er wel niet happy mee in stijgende lijn naar boven de berg op geprikkeld te worden.

Af en toe vertraag of stop ik even en kijk achterom en plots denk ik aan de woorden die in de mail stonden, “Breath trust let go and see what happens”. En zonder na te denken zeg ik die woorden luidop en neem eens diep adem. Een aantal meter verder waar ik voetstappen van andere mensen achtervolg op de besneeuwde helling, want een wandelpad kan je dit niet noemen, zo smal en nietig, kom ik paardenmest tegen.  Paarden hier, hoe kan dat nu? Ik was op dat moment er rotsvast van overtuigd dat die woorden die ik net uitgesproken had hun werking gedaan hadden! See what happens … paarden … waar of hoe of wanneer dan ook … aanwezigheid van paarden bij mij … ik moest me geen zorgen maken  over mijn paarden … daar werd voor gezorgd. Met die positieve gedachte in mijn achterhoofd “trust” volg ik de pijl en steek bevend van schrik via een klein bruggetje een kolkende rivier met waterval-allures over, “let go”.

Evengoed had ik kunnen denken “and see what happens”: shit in mijn leven. Maar weet je, dat negatieve scenario doorkruiste geen moment mijn gedachten. Ik was bijvoorbeeld ook mijn portefeuille in het hotel vergeten om ergens iets te kunnen eten of drinken. Maar no worries ik was dankbaar dat ik op tijd die ingeving kreeg van “oei portefeuille in kluis laten liggen” zodat ik mijn wandeling niet naar dat bergstation voor niks deed en een andere wandelroute koos zonder drankgelegenheden. Ik had me nochtans verheugd op de typische rum of whisky of jenever onderweg en toch was het enige dat ik me bedacht: “Oh gelukkig heb ik mijn flesje water gevuld die in mijn rugzak steekt en een pistolet van het ontbijtbuffet meegenomen. En ik was ook happy met de goeie -70% korting deal die ik op de rugzak had weten te bemachtigen, geweldig draagcomfort.

Ik genoot van de verbluffende sneeuwschilderijen waarin ik mocht stappen en af en toe hield ik halt om achterom te kijken en dat voelde goed. Ze zeggen vaak “je moet niet achterom kijken”, maar tijdens mijn wandeling ben ik van mening daarover veranderd. Telkens als ik achterom keek en terugdacht aan mijn voorbije weken voelde dat goed aan, deed me deugd om naar mezelf terug te kijken en ik dacht aan mijn tattoo “Take pride in how far you have come”. Ik kwam voorbij het kappelletje waar ik gisteren gaan bidden was, echt op mijn knieën op zo van die middeleeuwse bankjes. En ik zag dat de deur deze keer dicht was: “Oh het is gesloten, wat een geluk dat ik gisteren binnengegaan ben toen het open was.” En weer voelde ik me gelukkig en gezegend met zoveel geluk en dat ik ook al dat geluk “zag” en “opmerkte”.

Het werd nog een avontuurlijke wandeltocht zo alleen in het woud en in de hoge hoge sneeuw met enkel een smal padje gevormd door voetstappen van voorgangers. Waar zijn ze heengegaan? Is het met hen goed afgelopen? Is het wel oké hier als vrouw alleen? Zouden er ook wolven zijn? En ik dacht ook terug aan dat gesprek in de sauna lange tijd geleden van enkele mensen die me zeiden: “je moet alleen reizen - dan geniet je zoveel intenser - je hebt alle tijd en energie voor alles wat die plek jou te bieden heeft - je hoeft je aan niemand aan te passen - enkel rekening te houden met je eigen noden.” Tot hiertoe had ik dat enkel nog maar ontdekt voor naar de sauna gaan, dat geeft mij zoveel meer ontspanning alleen dan met twee. Maar ze hebben gelijk, alleen reizen is een ervaring op maat.

Hoe langer mijn wandeling duurde, hoe meer mijn wereld zich verruimde hier in de bergen, Keerbergen werd kleiner en nietiger met de seconde. En die materialistische mensen die met het bewustzijn van een varken leven, moest ik nog met een medelijdende smile aan terugdenken en verloren ook aan belang. Voor het eerst geen hartkloppingen meer als ik aan hen terugdacht. “Breath trust let go and see what happens”, de sneeuw wast alles weg wat bezoedeld was geraakt diep in mij en reinigt mij stap per stap en adem per adem. Wat doet het deugd hier te zijn in het moment, vervuld van het enige dat werkelijk belangrijk is: liefde. Geen nood aan verweer of bescherming … de enige mensen die ik hier tegenkom schenken mij een vriendelijke glimlach en zeggen luidop goedendag.

Wauw wat heb ik een geluk dat de zon schijnt, denk ik als ik op de terugweg met mijn handschoen wat sneeuw ruim op een boomstam om te pauzeren. Daar zit ik dan te genieten met de zon op mijn snoet, “Wat heeft dat kind toch prachtige perzikroze wangetjes!” zou mijn oma zaliger gezegd hebben. Iemand anders zou misschien gezegd hebben dat ik een gezonde kleur op mijn wangen had of gewoon ne rooie kop?  Wat een geluk, wat een geluk, en op dat moment dringt het tot me door hoe ik al de hele wandeling me vervuld gevoeld heb van geluk. Wat een geluk, maar hoe komt het toch dat ik heel deze wandeling lang enkel mijn geluk zie en niet het ongeluk. Ik begrijp er zelf niks van … want die was er evengoed … ik kan enkel vaststellen dat… Totdat ik terugdenk aan die meditatie waarmee ik mijn dag begonnen was, voorafgegaan door Therapeutic Stretching. Die meditatie van een heel bijzondere mantra … zou het dan echt waar zijn wat ze hierover schrijven … dat het chanten ervan de weg naar geluk is?

 

Comment

Ik ga op reis en ik neem niet mee...

Comment

Ik ga op reis en ik neem niet mee...

God schildert prachtige landschappen en als je er vanuit de hemel naar kijkt, dan voel je je net een engeltje dat vrolijk speelt en onbezorgd blij is. Hoe gaaf was het om door te wolken heen op en neer te gaan en te roetsen op de zijkant van het vliegtuig in machtige bochten? Allemaal dankzij dat het zicht om te landen voor de piloot niet veilig genoeg was … wat een geluk had ik.

Ja wat een geluk had ik! En laat me dat nu eens intens beseffen en van genieten. Want geluk en ongeluk, het overkomt je sowieso toch, dat heeft niets te maken met je persoonlijke ontwikkeling. Iedereen komt het tegen en de vraag is; hoe ga je ermee om? Ga je er wel mee om? Probeer je het angstvallig te verbergen voor anderen of steek je zelf je kop ervoor in het zand?

Op reis gaan en mijn ongeluk van de afgelopen weken letterlijk en mentaal op afstand gaan bekijken was een succesvol idee. Een methode die voor mij duidelijk werkt. 24 Jaar geleden reed ik nog naar hetzelfde land per auto en die keuze zou ik nu niet meer maken. Vorige keer reisde ik naar exact dezelfde plek per trein en deze keer per vliegtuig met een totaal ander doel voor ogen. Maar wat een verschil om met de trein door het landschap te razen op plekken waar niemand met de auto kan rijden noch stappen. En hoe anders wordt het als je datzelfde landschap vanuit de lucht ziet en beleeft. Zelfde landschap, andere kijk, andere inzichten, andere gedachten, ander gevoel, andere persoonlijke ontwikkeling. Plots vraag ik me af hoe het te voet zou zijn…

Daarboven in de hemel tussen de magnifieke besneeuwde bergtoppen voelde ik me opstijgen weg uit alle negatieve invloeden, just me and my koptelefoon and the music, in het moment zelf betoverd door schoonheid en liefde. Yep, wat was Gods liefde sterk te voelen op dat moment, hoe vredig en gelukzalig is het om pure liefde door je heen te voelen stromen… Waar was ik toch mee bezig geweest de laatste tijd, mijn positieve energie zo omlaag te laten halen!? Helemaal laten bezoedelen door onrecht en kwaad van mensen die duidelijk niet bijzonder ver staan in hun persoonlijke ontwikkeling. Het was het beste idee “ever” om per vliegtuig aan mijn reis te starten, in de pure reinigende sneeuw. Zodat ik terug mezelf kan vinden en mijn pad naar zelfverwezenlijking tenminste terug kan zien. Na de landing voelde ik plots de drang om iedereen te knuffelen, liefde in het rond te strooien. Ik kon terug voelen, zien wie ik ben en wat ik hier kom doen in dit tijdelijke lichaam.

Mijn spontane manier om met mijn emoties om te gaan als ik ongeluk, oneerlijkheid, problemen en zogenaamde monsters tegenkom op mijn pad om mijn hoger doel te kunnen bereiken, is “schrijven”. Thanks God dat ik eerlijk bleef tegenover mezelf, zo konden de eerste emoties al snel geuit worden zodat ik er zelf naar kon kijken. Wat is er met mij aan de hand? Waarom overkomt me dit? De strijd om een materialistische plek leek in eerste instantie noodzakelijk om mijn doel in het leven te kunnen waarmaken, mensen helpen met een gave die ik gekregen heb om een hoger doel te dienen. Ik dacht alles verloren te hebben doordat iemand mijn weide waar mijn paarden op staan wou afnemen. Het is maar een fucking weide, iets materialistisch, niet van waarde, ik ben de weide niet en de weide doet niet wat ik doe. Die weide was maar een ondergeschikt detail in iets veel groter waar ik dagelijks mijn toewijding aan verleen. En met grote opluchting kan ik afstand doen of onthechten van iets wat in de eerste plaats nooit van mij was en zelfs niet van een mens, van niemand behalve van God. De paarden horen bij mij en bij iets goed wat ik doe, daar zal wel goed voor gezorgd worden. Ik wil er liever op vertrouwen dat goedheid zal geschieden en er nieuwe dingen op mijn pad zullen komen om dit te verwezenlijken.

Comment