Geen genot zonder de zoete tegenstelling van het onverwachte drama dat voorafging. De weergoden… ik weet niet wie er allemaal in dat groepje zit en kan ze dus ook geen naam geven. Maar dat het daar plezant moet zijn geweest drie weken geleden, daar twijfel ik niet aan.

Nieuwpoort, "wat een geluk heb jij," zei mijn echtgenoot, mijn weer-app vertelt me dat je prachtig weer gaat hebben vandaag. Het toeval wou dat ik nog maar 2 dagen op het strand mocht komen met hond voor het toeristisch seizoen zou beginnen, aan de lijn weliswaar. Wat een overvloed aan geluk ;-) De zee, het strand, mijn hond, dat is voor mij genieten en met de gulle glimlach stapte ik richting eb of vloed. Mijn glimlach bleef en mijn goede wil met positieve vibes ook, maar de realiteit was dat het strand een marteling was. Een Tervuerense herder die niet mag rennen achter haar bal om braaf terug te komen brengen, dat werkt niet. Mijn hart brak en ze werd zo hyper en hysterisch van niet te mogen rennen en pleasen, dus probeerde ik het toch om de bal te gooien en te mikken op de enkele meters dat mijn uitrollende leiband aankon. Mensen doe dat nooit! Hoe zielig je hond je ooit aankijkt, doe dat nooit! De bal botste en stuiterde en de hond sprong als een reflex erachter, maar zo hard dat ik niet meer kon volgen en door mijn knieën zakte. Met mijn kont achteruit en omdat mijn voeten twee meter achterop mijn hoofd volgden denk ik, stortte ik met één knie zwaar op de grond te pletter. En opeens hoorde ik een ijselijke schreeuw van mijn hond die in haar "run" gestopt werd door de halsband en de leiband die ten einde lengte was. Wat voelde ik me vreselijk schuldig en alles deed me pijn alsof ik een verschot in mijn rug ter hoogte van mijn heupen had en in mijn nek voelde dat ook niet goed aan. Dus missie impossible begon: "uitzoeken waar ik in dit dieronvriendelijke landje mijn hond mocht laten loslopen aan het strand". Ik had de bestemming Nieuwpoort niet zelf uitgekozen maar was meegelift met mijn echtgenoot naar zijn werk in verband met mijn cursus voor de dag nadien. Zelf ga ik, als ik een auto heb, vaak naar Nederland waar hondwaardige stranden zijn. Ergens in Middelkerke tussen twee golfbrekers in zou het toegelaten zijn, las ik op een website, dus vatte ik vol moed mijn wandeling aan op zoek naar golfbreker 5 en 6 aan Sint-Laureins strand.


Het geluk dat mij voorafging kreeg een onverwachte wending met regendruppels, ik was nog maar een paar honderd meter met wandelen gestart. Fier deed ik mijn voorzienige rugzak open en haalde er een regenjas uit plus een regenhoes voor mijn rugzak zelf. Ik ben nog jong en sportief "go girl" en een smile op mijn face, als uitdaging regende het steeds meer en steeds harder. Op het strand kon ik technisch gezien niet wandelen richting Middelkerke en ik zocht een strandzone tussen Middelkerke en Nieuwpoort, hoe moest ik daar geraken? Ik moest eerst de hele haven en centrum van Nieuwpoort voorbij zien te geraken. Positief blijven … ik kwam een overdekte uitkijkpost tegen om zeehonden te spotten en liet me opbeuren door een opmerking over mijn mooie en flinke hond. Steeds opnieuw zette ik me krap als die stevige regenbuien zich hard op ons neerstortten en ik zag mensen in auto’s of vrachtwagens onbegrijpend kijken. Alsof het mijn keuze was door dit weer te wandelen? Waar moest ik naartoe? Ik geraakte tot mijn grote ellende meer en meer verwijderd van het strand, mijn plannetje begon letterlijk in het water te vallen. Ik had geen idee hoe ik aan die specifieke golfbrekers moest geraken en nog iets… in mijn rugzak stak een goedkoop flesje schuimwijn uit de supermarkt met de bedoeling onderweg rauwe zalm of oesters te kopen en dan mezelf culinair lief te hebben op het strand. Dat doe ik af en toe, maar in de regen ZITTEN op het strand en zo’n kostelijk eten nat laten worden, dat is verspilling :-(. Bovendien begon het verschrikkelijk ver en laat te worden, tijd voor een aangepast plan, ik neem de tram. Er zou vast wel een halte bestaan die Sint-Laureins noemt… en zo was het ook. Ik vergat in alle commotie dat mijn hond nog nooit in haar leven een tram genomen had, maar misschien net daarom deed ze het uitstekend! Sint-Laureins strand, de golfbrekers lagen richting Nieuwpoort hadden ze geschreven, maar ik vond echt geen nummers op die golfbrekers?!?! Ik hoopte maar dat het goed was, geen bewaakte zone en geen kat te zien, ook geen hond. Het was ons gelukt "freedom" en "privacy", we waren volledig lonely en konden niemand storen.

En plots zag ik voor mij een mooie foto in wording… laat mij dat flesje schuimwijn in de kolkende golven zetten … Er was veel wind, mijn regenhoes waaide weg, mijn rugzak stond nog open, op de sukkel, maar dan zag ik een prachtig fotobeeld verschijnen. Dat mocht ik niet missen, schuim op de golven en drama in de wolken. Op het ogenblik dat ik wou klikken begonnen ijzig koude dikke vette regendruppels te vallen en werd de hemel donker, "oh dat was nog mooier op de foto". Ik moest snel keuzes maken; mijn rugzak dichtdoen voor de regen, de foto missen, mijn fles nemen voor het water te diep komt aan mijn schoenen…? En vanaf keuze één begon het mis te lopen, de foto prioriteit geven. Het begon me daar te stormen, te kletteren, te gieten en te hagelen, mijn hond betrouwde de zaak niet meer en was gaan lopen. Ik kreeg die regenhoes nauwelijks nog over mijn kletsnatte rugzak. Het werd zo onheilspellend donker dat ik nauwelijks nog kon zien en gelukkig reageerde mijn hond wel op haar naam en kwam terug. Ik klikte ze vast en ze wou er constant vandoor, maar waar naartoe; "People where are we?". Alles was opeens water rondom mij, enkel water zag ik nog, het strand was verdwenen. Ik stapte in water, mijn neus volgend die nog in de goeie richting stond toen ik nog strand zag? Want door het dikke regengordijn en het duister waren we ons zicht volledig kwijt… Mijn hond was echt wel in paniek en wou daar zo snel mogelijk weg. Ik kon niet bevatten dat ik plots midden in de zee zelve aan het stappen was. Ik kon niet inschatten wat er in de volgende meters ging gebeuren, hoe diep zou het verderop worden? Mijn sportschoenen sleurden iedere stap twee oceanen mee. Mijn jeansbroek begon naar beneden te trekken door liters opgeslorpt water. Ik had in heel mijn leven nog nooit met een kletsnatte onderbroek gestapt, dat voelde zo vernederend en onprettig aan. Ik sleepte mezelf helemaal overdonderd kletsnat van kop tot teen terug het strand op, "oh God" en "oké, alles is oké," was een zinnetje dat ik vaak luidop herhaalde. Ik heb de goden zonder naam vaak aangeroepen, het was niet te geloven.


Ik wou niet meteen opgeven, maar waarschuwende radars in mijn hoofd zeiden "run run keer zo snel mogelijk naar je hotelkamer terug want het gaat enkel erger worden". Ik leek meer op een afgeslagen hond dan mijn hond en mijn hond leek meer op een wandelende dwijl. De glimlach was volledig "gone", het sarcasme won terrein en samen kropen we terug naar de tramhalte. Het was toen dat het mopje in mijn hoofd ontstond om naar mijn man te sturen "Ik heb een natte onderbroek en het was niet van een leuk moment." De blikken van de mensen op de tram waren vol medeleven, mijn lijnkaartje was cappuccino van de regen, maar werkte nog steeds en ik durfde niet te gaan zitten. "Ze durft niet te gaan zitten," echode het enkele zetels verder door. Een oudere dame ontfermde zich over mij en moedigde mij aan tot ik toch op mijn kletsnatte billen durfde neer te zitten en ik begon stilaan terug te lachen. De mensen waren lief tegen mij, stelden mij gerust, zochten samen met mij uit waar ik moest uitstappen als ik zo dicht mogelijk bij het hotel wou kunnen afstappen. Die steun deed deugd en de zetel waar ik  gezeten had voelde miraculeus droog aan toen ik rechtstond, topkwaliteit. Ik werd er zo terug door opgeladen dat ik vastberaden was om eerst een viswinkel te zoeken en zodoende op mijn hotelkamer alsnog mij te verwennen. Maar mannekes toch … toen ik uitstapte… koud koud koud. Die tram had mijn natte lijf terug opgewarmd, maar eens terug buiten begon ik te rillen en erger als voor ik erop gestapt was. "Dit loopt niet goed af," dacht ik toen "ik moet zo snel mogelijk die natte kleren uit en in een warm bad". Ik stapte in Nordic walking style zo snel mogelijk rillend mijn hotel binnen en zwierde meteen die zeiknatte kleren uit, er was niets niet nat. Heilig stromend water voor een heet bad en mijn flesje schuimwijn binnen handbereik. Probeer je even in mij te verplaatsen hoe dat warme water mij rillingen gaf van genot, liet wegdoezelen in een mentaal troostende warmte. Wat was dat geweest? Why? Nu achteraf gezien omdat het goed is afgelopen ben ik wel dankbaar voor de schitterende foto aan het strand die het me opleverde. Dat zou nooit gelukt zijn zonder dramatische weerstoestanden, maar niet dat ik ervoor zou kiezen.


Die avond kondigde het avondrood in de zonsondergang beterschap aan en ik had niet de nood een app te raadplegen. De dag die erop volgde was effectief zalig warm wandelweer in het bos van omgeving Hulst, het was niet te geloven. Kinderen reden er rond op hun pony, plots verscheen uit een bosweg een man voor mij 100% volbloed testosteron en bereed een prachtige hengst in grote cirkels en dan reed hij weg doorheen de lange bosdreef. De magische beleving contrasteerde van het ene uiterste dag 1 in het andere uiterste dag 2 en ook nu lieten de weergoden me versteld staan, deze keer van hoe zalig warm en deugddoend het weer aanvoelde op en in mijn lijf.  De zonnestralen streelden liefdevol over mijn wangen, andere soort rillingen, zo dankbaar was ik in het moment voor de warmte en voor de zon. En ik denk dat het kwam doordat mijn lijf nog intens kon herinneren wat het de dag voordien van ellende had moeten doorstaan, maar die dag werd het zomer diep in mij. Zomer na de storm…

Comment