Ik hou van mijn hormonen, ik ben vandaag verliefd. En het is allemaal dankzij de hormonen, Godin zij gezegend de vrouw, want volgens mij hebben de mannen toch geen zaadcellen-sprong voor zover ik weet… Dus Godin zij gezegend de vrouw, want iedere maand is het weer zover. Dan kan ik zwemmen en dansen in een kolkende rivier van opgewonden blijdschap. Oeps, nu waag ik me op glad ijs, want ik schrijf in het Vlaams en ik ben een Belg. Zo preuts dat Belgen zijn in vergelijking met het op seksualiteit verder geëvolueerde Rwanda waar over Kunyaza, het heilige water als een traditioneel sprookje in de dorpen trots verteld wordt.

Maar dus, Godin zij gezegend de vrouw en haar hormonen. Als er geen cyclus zou bestaan in mijn lijf van opbouw en afbraak van eitjes, dan zou ik niet weten hoe het is om langzaam maar zeker meer en meer opgewonden te worden, zin te krijgen in meer en meer affectie, gelukshormoon-high en happy te worden, passioneel te genieten van wat mijn lichaam te bieden heeft. En oh wat valt er veel te genieten als vrouw, ook weer zoveel meer mogelijkheden dan het lichaam van een man te bieden heeft.

Dus, Godin zij gezegend de vrouw! Bent u ondertussen geshockeerd van wat ik schrijf? Goed zo! Mijn dochters zullen het alvast wel zijn (LOL) als u het nog niet was… Maar ik besef me vandaag plots het grote contrast met 10 dagen geleden, toen mijn hormonen de depressieve shutdown fase lieten toeslaan. En altijd zagen en zeuren en klagen wij vrouwen over dat menstrueren en onze hormonen en ik lees over koffietjes en pillekes voor de menopauze, niks dan slecht over onze hormonen. Ja, maar het is wel een cirkel hé mannekes, die rond is, met een minder leuke kant, maar ook een hele periode party-time, uitschieters die mannen geen van beiden kennen. Waarom appreciëren we die topdagen niet waarop we op ons mooist zijn, sensueel uitdagend en in topvorm ons helemaal goed voelen? Het zijn die dagen dat alle puzzelstukjes mentaal, emotioneel, fysiek op hun plaats vallen als vrouw, enkele dagen superwoman.

Zelfs tijdens de afschuwelijke pijnen van een bevalling kunnen we die superhormonen van ons danken dat ze de pijn doen verdoven eens we ze omarmen. Laat ons eens met wat meer liefde naar onze hormonen kijken en ook hoeveel goed werk ze verrichten. Wanneer "het nodig is" zijn ze er om ons datgene te laten voelen wat we het beste uit dat moment of die periode kunnen halen, geen high zonder low. We zijn efficiënt als vrouw, we laden ons op en laten ons helemaal leeglopen, zo moet dat toch als je een lange levensduur voor je batterij wenst? Het is ons door de natuur meegegeven, die cyclus, die zelfregulerende liefdesstroom om je op mee te laten drijven in al haar facetten en je keert steeds terug naar de oorsprong. Maar de meeste vrouwen ervaren ze als een last in een maatschappij waar we zelf de controle willen nemen over wat we wanneer in ons leven willen voelen of ervaren en altijd op ons mooist en altijd super willen zijn. De natuur moet "ons" nu volgen, hormonen inclusief en we zijn boos als ze zich niet willen laten temmen.

Geen bovenaards genot in al mijn vrouwelijke facetten en verliefdheid zonder eisprong, geen eisprong zonder hormonale cyclus, geen hormonale cyclus zonder menstruatie, geen menstruatie zonder pijn en depressie. Goeie dagen, kwade dagen, een zelfregulerend systeem van moeder natuur dat ons als vrouw in alle glorie laat stralen enkele dagen lang. Laat mij daarom vandaag nu toch eens mijn dankbaarheid daarover durven uiten. Ik hou van mijn eisprong, zolang het nog duren mag!!! En als die periode in mijn leven op een dag niet meer zal zijn, dan komt het ook wel weer goed. Want Godin-zij-dank ben ik een vrouw, steeds anders, complex, nooit te begrijpen.

Comment