Misty mountains blue soul

Comment

Misty mountains blue soul

God is een psychopaat had ik bijna als titel geschreven, maar nee dat zou ik toch niet durven… njjjjaaauuu misschien zou ik het wel gedurfd hebben ;-) Ik heb toch niet voor niets voor de helft Nederlands bloed door mijn aderen stromen en die gozers knallen er altijd maar uit wat ze denken. Het was zonder twijfel een eye-catcher geweest! Maar ik heb wat meer zinnen nodig om begrip te kunnen krijgen voor deze shockerende uitspraak. Ik weet wel waarom het door mijn hoofd flitste, maar het klopt natuurlijk totaal totaal niet. Er is een wezenlijk verschil en wat ik me dan wel afvraag is, waarom houden zo weinig mensen zich met die essentiële vraag bezig: wie heeft de controle over dit Alles en wat is Zijn of Haar bedoeling?

Weet ge waaraan ik zat te denken? Aan psychopaten die mensen emotioneel exact zo kunnen controleren en manipuleren als zij het in gedachten plannen. Die zich op sommige momenten openstellen naar je toe en je de indruk geven dat als zij hun persoonlijke emoties en verhalen met je delen dit iets heel bijzonder is en komt door wie jij bent. Dat jij bijzonder bent, belangrijker of specialer dan anderen en daarom de uitverkorene bent, omdat je het verdient. En je zelfs de indruk geven dat jij het gesprek volledig onder controle zou hebben en de leiding erin hebt. Terwijl de enige reden waarom ze je over zichzelf vertellen is omdat zij er op dat moment behoefte aan hebben. Het heeft niets met jou te maken en er zit altijd een achterliggende egocentrische bedoeling mee in het spel. Een tactisch spel waarbij je nooit precies kan vatten noch inschatten waar die communicatie naartoe gaat leiden en waarom. 

Geen enkele wetenschap noch boek dat mij kan verklaren hoe deze gave exact werkt. Psychiaters denken dat ze het brein en manier van functioneren doorhebben, maar dat is niet zo. Want de uitleg van specialisten komt altijd achteraf en als we de werking volledig door zouden hebben, dan zouden we toch veel meer op voorhand moeten kunnen vertellen en doen. Dan zouden we moeten in staat zijn om die mensen preventief en acuut te kunnen beheersen en te controleren.

Wat doen we dat toch vaak, die “uitlegjes” achteraf! Die uitleg achteraf heeft ons menselijk brein nodig om dingen te kunnen plaatsen en opbergen in ons geheugen, ik doe het zelf ook. Maar “de waarheid” is het niet, het is maar een uitleg die voor mij altijd iets blijft tekort schieten. Allemaal uitleg, verklaringen, redeneringen, waarom’s om aan te tonen dat we iets of iemand begrepen hebben. 

Het ontbreekt zoveel over de levensvonk, de magische sprankel, over de vrije wil van mensen en over de wil van wat er nog boven ons staat, noem het de natuur of een Godbewustzijn. What’s in a name?

Wat me doet denken: Nu hebben we al zoveel bijgeleerd, maar eigenlijk weten we nog niks. Nu noemen we ons al zoveel geëvolueerd, maar zijn we er nu echt op vooruitgegaan? Zoveel studies en zoveel boeken, maar de oorspronkelijke oerkracht achter de dingen die ze drijft, die komt niemand te weten. Evenmin hoe de allereerste materie verscheen die alle chemische reacties tot stand bracht die vanaf een bepaald moment uitgelegd worden. En begin niet over de oerknal, ik ben ook naar school geweest, ik bedoel daar nog voor heeft iemand alles voorzien om die te laten ontstaan hè.

Wat drijft de psychopaat en wanneer gaat hij welke hersenkronkel maken? Hij kiest, hij bepaalt, hij wilt, en die energie die kunnen we niet naar de oorsprong terugbrengen van waar die komt. Waar komt de wil van een mens vandaan? Hoe komt die extra mystieke vonk tot stand zoals bij een lucifer die een leven laat ontstaan tussen een eicel en een zaadcel? De wetenschap kan mij dan wel uitleggen hoe het allemaal werkt, maar wie heeft heel die fabricage en materie in het leven en tot leven gebracht? Ik mis heel wat antwoorden in onze wetenschap en soms twijfel ik of we daar nu zoveel geld in hadden moeten steken, in al die uitlegjes. Hadden we niet wat bedachtzamer moeten omgaan met de vragen die we stellen en dan beter kiezen welke vraag dieper onderzoek verdient. Moest dat nu echt om het leven op andere planeten te gaan bestuderen bijvoorbeeld? Ik ken persoonlijk zelf niemand niet , ook ikzelf niet, die daardoor als mens erop vooruitgegaan is. En dan denk ik zo van, betaal je hobby’s en gezonde nieuwsgierigheid met je eigen geld... Dat moet ik toch ook doen?

Eigenlijk is het allemaal de schuld van het weer deze ochtend. Ik deed het gordijn open en ik zag geen enkele berg meer vanuit mijn hotelkamer. Dat was een teleurstelling, want ik was zo gelukkig iedere keer te mogen ontwaken met een weelderig uitzicht op de bergen waar de zon opkwam. Ik kan een wetenschappelijke uitleg krijgen over waarom de weerstoestand nu is zoals ze is tot in detail. Men kan zelfs al voorspellingen maken, maar geef toe hoe vaak wijken die af van de realiteit, zeker op langere termijn. Ik wist dat het zou sneeuwen vandaag oké, maar ik wist niet dat ik de bergen vanuit mijn raam niet meer zou kunnen zien. En ik wist ook niet dat dat dit me droevig zou stemmen.

Stel je voor dat ik gebruik zou gemaakt hebben van de wetenschap? En in functie van de weerberichten zou gehandeld hebben deze vakantiedagen? Zou ik me dan gelukkiger gevoeld hebben vandaag? Wat ik nu gedaan heb is iedere keer genieten van wat ik zag, niet geaarzeld, niet gewacht, dankbaar geweest voor ieder prachtig zicht en de emotie voor mij op foto vastgelegd als herinnering. Zou ik me deze ochtend beter hebben gevoeld het gordijn open te trekken en enkel mist te zien?

Het is ook mijn laatste dag skiën vandaag, het was van in mijn kindertijd geleden dat ik leerde skiën en wow wat een evolutie op gebied van techniek en materialen. k weet niet of het skiën de mensen nu gelukkiger maakt dan zoveel jaar geleden. Ik weet ook niet of er nu bijvoorbeeld minder ongelukken gebeuren dan toen…Ik heb op korte tijd nu drie skileraars gehad, maar het was de laatste die me gelukkig gemaakt heeft. Hoe en wat heeft daarvoor gezorgd? In ieder geval niet de aangepaste techniek of materialen, want die waren er bij de andere twee ook. De Carl was mijn spiegel die mij intensief verandering liet aanbrengen exact daar waar nodig was om veiliger te skiën en mijn hele lichaam correcter te gebruiken en mij te ontspannen om ervan te genieten. Eigenlijk was het haast een holistische therapie zoals ik zelf aanbied in mijn praktijk buiten in de natuur… nu ik erover nadenk. Maar dan in een verdomd mooier stuk natuur met therapeutische bergen die op zich al als een medicijn werken voor de geest. En die stonden daar altijd al, geen wetenschapper heeft daarvoor gezorgd, daarvoor moet ik iemand anders bedanken. Maar wie?

IMG_5090.jpg

Comment

Zintuigen en hersenen...

Comment

Zintuigen en hersenen...

Zonsopgang in de bergen, zo adembenemend mooi! Ik vraag me af of dat ook zo is voor de mensen die hier heel hun leven lang wonen? Die prachtige besneeuwde bergen met die rode ochtendzon erop, dat valt toch echt niet te vergelijken met wat ik thuis te zien krijg. Nee, eerlijk is eerlijk, dit ontroert mij zeer diep …  eventjes zat ik op mezelf te filosoferen of het te maken kan hebben met “nieuwe dingen” ? Dus, dat je wat je “gewoon” bent niet meer zo zou appreciëren als nieuwe prikkels in je hersenen. En toch, als ik dat geluk mocht hebben om de volgende helft van mijn leven hier te blijven wonen, kan ik me niet voorstellen dat ik de zonsopgangen in België ga verkiezen. Mmmm behalve die zonsondergangen aan zee misschien wel, dat is ook weer bijzonder…

Zou mijn relatie met België nieuwe prikkels en input nodig hebben ;-) ? Ben ik nu vreemd aan het gaan :-) ? Tja wat maakt inderdaad dat ik hier zo vaak oooh en aaaah uitroep en mijn visueel genot geen eindpunt lijkt te bereiken? Een groen pittoresk kerkje vanuit mijn hotelkamer of een besneeuwde rode bessenstruik waardoor ik me in een sprookje waan… mijn zintuig van het zicht werkt hier op volle toeren.

Zintuigen, naar het schijnt zou je die moeten kunnen beheersen om volmaakt gelukkig te kunnen worden. Je zintuigen controleren, dat is toch iets wat al die religieuze leraren prediken aan hun discipelen. Ik kan er mij wel iets van voorstellen nu, want ik moet toegeven dat mijn hersenen niets waardevols meer uitgespookt hebben sinds mijn zintuigen het op een loopje gezet hebben hier in winterwonderland. Dat gaat dus echt niet tezamen bij mij, het is genieten of het is aan zelfreflectie doen, maar de twee tegelijk combineer ik niet. Tot die vaststelling ben ik spontaan gekomen, toen ik voor de derde keer de skilift naar boven nam.

Die beelden kenden mijn hersenen al en plots tot mijn grote schrik was ik voor ik het wist: … aan het denken! Er kwamen beelden van vroeger terug in mijn hoofd en zoef mijn gedachten hadden het voortouw genomen. Dat was lang geleden, maar niet slecht natuurlijk, als je aan zelfrealisatie wilt doen, dan is het ook nodig om te kunnen terugkeren naar onverteerde beelden en spoken uit een verleden. Tot het geen spoken en monsters meer zijn en een betere bestemming krijgen in mijn celgeheugen.

Het deed me denken over dingen als een automatisme, want regelmaat en structuur worden toch vaak aanbevolen om rust te creëren in het functioneren. Gaat dat dan samen met zintuigen die niet meer geprikkeld worden ondertussen? Het is me al overkomen dat ik wakker schiet uit mijn gedachten en niet weet waar ik aan het rijden ben, noch waar naartoe.

Nu ben ik getriggerd door het spel tussen zintuigen en denken, het evenwicht tussen lichaam en geest. Wel goed om je bewust van te zijn hoe dit functioneert zodat je zelf nog het verschil begrijpt tussen mediteren en in slaap vallen. Mediteren is niet loslaten of ontspannen, mediteren vraagt wel om een focus of een devotie aan een hoger iets. Mediteren is ook niet genieten, dat doe je met je zintuigen. En dan werkt je geest weer niet meer…

Wat ik wel mooi vind is het evenwicht dat mijn ziel en lichaam zelf opzoeken met allebei hetzelfde doel: herstel brengen. Eerst de zintuigen die volop geprikkeld werden om de negatieve gedachten los te kunnen laten, dan kwam er plaats om te ontspannen en in slaap te vallen. Mijn hersenen werden overladen met positieve gedachten en liefde, gingen in rust. De zintuigen kregen iets minder prikkels en mijn hersenen kregen terug plaats om actief te worden. En kwamen eerst met oude onverwerkte issues naar boven… zo van “bam, niks vergeten?” Ik vind dat knap en dan begrijp ik wel dat zonder hooghartig te willen worden, dat dit een mens onderscheidt van een garnaal maar zelfs ook van een paard of van een chimpansee, die zelfrealisatie geschiedt toch nog op een ander niveau.

IMG_4957.jpg
IMG_4999.jpg

Comment

Breath trust let go and see what happens...

Comment

Breath trust let go and see what happens...

Breath trust let go and see what happens” kreeg ik vorige week toegestuurd, … de dag voordat ik op reis vertrok. In mijn praktijk ontmoet ik zoveel mooie zielen die zelf prachtige teksten en verhalen kunnen schrijven. Bij de ene ontdek ik het pas na langere tijd en de andere laat zich vanaf dag 1 meteen lezen in alle glorie. Wat onmiddellijk het foute beeld doorbreekt over mensen die hulp vragen in de zorgsector, dat zijn nét personen die vaak wel goed en zelfbewust bezig zijn wat levensvragen betreft. Maar vastlopen of ziek worden door situaties, problemen, personen rondom hen en daardoor geen uitweg meer vinden naar gelukkig zijn. Het zijn net "die" personen die aanvoelen dat ze hier om een meer waardevolle reden leven, die zich niet meer goed voelen in hun vel en zichzelf dan de juiste vragen gaan stellen. Mensen die gaan kijken naar de oorzaak van situaties en die aan zelfontwikkeling willen doen door bij een therapeut, psycholoog, psychiater die informatie of spiegel te zoeken die zij net nodig hebben op dat moment om zelf verandering aan te brengen. Het zijn die personen die verlangen naar functioneren voor een hoger doel en zich plots de vraag stellen “wat is er mis met mij dat ik niet gelukkig ben?” Het gaat ook over mensen die slim genoeg zijn om te beseffen dat je niet op aarde gekomen bent om te feesten als de beesten en rijkdom te vergaren, maar om iets groter te dienen. Daarom dat ik niet houd van succesvolle mensen die boeken schrijven met als doel: kijk eens hoe het mij gelukt is en als je even succesvol of gelukkig wilt zijn “volg mijn methode”. Dat is bedrog, dat is makkelijk en mensen maken zichzelf graag wijs dat het de waarheid is in plaats van te kiezen voor zelfbewustwording en het eigen pad, wat een grotere inspanning vraagt. En daarnaast is er de groep die “binnen wordt gebracht” omdat ze zelf geen vragen meer kunnen of willen stellen of waarvoor anderen de vragen in hun plaats stellen.

En zo vertrok ik dus gisteren op pad voor een winterwandeling in het sprookjesbos vol donzige sneeuw, waarbij ik al na enkele meters hartkloppingen kreeg en door mijn neus diep naar zuurstof moest snuiven. Even een pauze nemen en ademen: “Breath”. Ik weet het ik ben klein, maar wat voelde ik me klein in dat immense landschap van gigantische bergketens rondom mij en reusachtige bomen. Naast mij beneden hoorde ik een rivier razen op het ritme van mijn hart dat blijft bonzen en maar geleidelijk aan vertraagt naar een gezondere tred. Het is duidelijk dat de voorbije weken van stress mijn lichaam beschadigd hebben en daarom ook dit reisje om te herstellen: fysiek en mentaal.  Mijn kuiten waren er wel niet happy mee in stijgende lijn naar boven de berg op geprikkeld te worden.

Af en toe vertraag of stop ik even en kijk achterom en plots denk ik aan de woorden die in de mail stonden, “Breath trust let go and see what happens”. En zonder na te denken zeg ik die woorden luidop en neem eens diep adem. Een aantal meter verder waar ik voetstappen van andere mensen achtervolg op de besneeuwde helling, want een wandelpad kan je dit niet noemen, zo smal en nietig, kom ik paardenmest tegen.  Paarden hier, hoe kan dat nu? Ik was op dat moment er rotsvast van overtuigd dat die woorden die ik net uitgesproken had hun werking gedaan hadden! See what happens … paarden … waar of hoe of wanneer dan ook … aanwezigheid van paarden bij mij … ik moest me geen zorgen maken  over mijn paarden … daar werd voor gezorgd. Met die positieve gedachte in mijn achterhoofd “trust” volg ik de pijl en steek bevend van schrik via een klein bruggetje een kolkende rivier met waterval-allures over, “let go”.

Evengoed had ik kunnen denken “and see what happens”: shit in mijn leven. Maar weet je, dat negatieve scenario doorkruiste geen moment mijn gedachten. Ik was bijvoorbeeld ook mijn portefeuille in het hotel vergeten om ergens iets te kunnen eten of drinken. Maar no worries ik was dankbaar dat ik op tijd die ingeving kreeg van “oei portefeuille in kluis laten liggen” zodat ik mijn wandeling niet naar dat bergstation voor niks deed en een andere wandelroute koos zonder drankgelegenheden. Ik had me nochtans verheugd op de typische rum of whisky of jenever onderweg en toch was het enige dat ik me bedacht: “Oh gelukkig heb ik mijn flesje water gevuld die in mijn rugzak steekt en een pistolet van het ontbijtbuffet meegenomen. En ik was ook happy met de goeie -70% korting deal die ik op de rugzak had weten te bemachtigen, geweldig draagcomfort.

Ik genoot van de verbluffende sneeuwschilderijen waarin ik mocht stappen en af en toe hield ik halt om achterom te kijken en dat voelde goed. Ze zeggen vaak “je moet niet achterom kijken”, maar tijdens mijn wandeling ben ik van mening daarover veranderd. Telkens als ik achterom keek en terugdacht aan mijn voorbije weken voelde dat goed aan, deed me deugd om naar mezelf terug te kijken en ik dacht aan mijn tattoo “Take pride in how far you have come”. Ik kwam voorbij het kappelletje waar ik gisteren gaan bidden was, echt op mijn knieën op zo van die middeleeuwse bankjes. En ik zag dat de deur deze keer dicht was: “Oh het is gesloten, wat een geluk dat ik gisteren binnengegaan ben toen het open was.” En weer voelde ik me gelukkig en gezegend met zoveel geluk en dat ik ook al dat geluk “zag” en “opmerkte”.

Het werd nog een avontuurlijke wandeltocht zo alleen in het woud en in de hoge hoge sneeuw met enkel een smal padje gevormd door voetstappen van voorgangers. Waar zijn ze heengegaan? Is het met hen goed afgelopen? Is het wel oké hier als vrouw alleen? Zouden er ook wolven zijn? En ik dacht ook terug aan dat gesprek in de sauna lange tijd geleden van enkele mensen die me zeiden: “je moet alleen reizen - dan geniet je zoveel intenser - je hebt alle tijd en energie voor alles wat die plek jou te bieden heeft - je hoeft je aan niemand aan te passen - enkel rekening te houden met je eigen noden.” Tot hiertoe had ik dat enkel nog maar ontdekt voor naar de sauna gaan, dat geeft mij zoveel meer ontspanning alleen dan met twee. Maar ze hebben gelijk, alleen reizen is een ervaring op maat.

Hoe langer mijn wandeling duurde, hoe meer mijn wereld zich verruimde hier in de bergen, Keerbergen werd kleiner en nietiger met de seconde. En die materialistische mensen die met het bewustzijn van een varken leven, moest ik nog met een medelijdende smile aan terugdenken en verloren ook aan belang. Voor het eerst geen hartkloppingen meer als ik aan hen terugdacht. “Breath trust let go and see what happens”, de sneeuw wast alles weg wat bezoedeld was geraakt diep in mij en reinigt mij stap per stap en adem per adem. Wat doet het deugd hier te zijn in het moment, vervuld van het enige dat werkelijk belangrijk is: liefde. Geen nood aan verweer of bescherming … de enige mensen die ik hier tegenkom schenken mij een vriendelijke glimlach en zeggen luidop goedendag.

Wauw wat heb ik een geluk dat de zon schijnt, denk ik als ik op de terugweg met mijn handschoen wat sneeuw ruim op een boomstam om te pauzeren. Daar zit ik dan te genieten met de zon op mijn snoet, “Wat heeft dat kind toch prachtige perzikroze wangetjes!” zou mijn oma zaliger gezegd hebben. Iemand anders zou misschien gezegd hebben dat ik een gezonde kleur op mijn wangen had of gewoon ne rooie kop?  Wat een geluk, wat een geluk, en op dat moment dringt het tot me door hoe ik al de hele wandeling me vervuld gevoeld heb van geluk. Wat een geluk, maar hoe komt het toch dat ik heel deze wandeling lang enkel mijn geluk zie en niet het ongeluk. Ik begrijp er zelf niks van … want die was er evengoed … ik kan enkel vaststellen dat… Totdat ik terugdenk aan die meditatie waarmee ik mijn dag begonnen was, voorafgegaan door Therapeutic Stretching. Die meditatie van een heel bijzondere mantra … zou het dan echt waar zijn wat ze hierover schrijven … dat het chanten ervan de weg naar geluk is?

 

Comment

Ik ga op reis en ik neem niet mee...

Comment

Ik ga op reis en ik neem niet mee...

God schildert prachtige landschappen en als je er vanuit de hemel naar kijkt, dan voel je je net een engeltje dat vrolijk speelt en onbezorgd blij is. Hoe gaaf was het om door te wolken heen op en neer te gaan en te roetsen op de zijkant van het vliegtuig in machtige bochten? Allemaal dankzij dat het zicht om te landen voor de piloot niet veilig genoeg was … wat een geluk had ik.

Ja wat een geluk had ik! En laat me dat nu eens intens beseffen en van genieten. Want geluk en ongeluk, het overkomt je sowieso toch, dat heeft niets te maken met je persoonlijke ontwikkeling. Iedereen komt het tegen en de vraag is; hoe ga je ermee om? Ga je er wel mee om? Probeer je het angstvallig te verbergen voor anderen of steek je zelf je kop ervoor in het zand?

Op reis gaan en mijn ongeluk van de afgelopen weken letterlijk en mentaal op afstand gaan bekijken was een succesvol idee. Een methode die voor mij duidelijk werkt. 24 Jaar geleden reed ik nog naar hetzelfde land per auto en die keuze zou ik nu niet meer maken. Vorige keer reisde ik naar exact dezelfde plek per trein en deze keer per vliegtuig met een totaal ander doel voor ogen. Maar wat een verschil om met de trein door het landschap te razen op plekken waar niemand met de auto kan rijden noch stappen. En hoe anders wordt het als je datzelfde landschap vanuit de lucht ziet en beleeft. Zelfde landschap, andere kijk, andere inzichten, andere gedachten, ander gevoel, andere persoonlijke ontwikkeling. Plots vraag ik me af hoe het te voet zou zijn…

Daarboven in de hemel tussen de magnifieke besneeuwde bergtoppen voelde ik me opstijgen weg uit alle negatieve invloeden, just me and my koptelefoon and the music, in het moment zelf betoverd door schoonheid en liefde. Yep, wat was Gods liefde sterk te voelen op dat moment, hoe vredig en gelukzalig is het om pure liefde door je heen te voelen stromen… Waar was ik toch mee bezig geweest de laatste tijd, mijn positieve energie zo omlaag te laten halen!? Helemaal laten bezoedelen door onrecht en kwaad van mensen die duidelijk niet bijzonder ver staan in hun persoonlijke ontwikkeling. Het was het beste idee “ever” om per vliegtuig aan mijn reis te starten, in de pure reinigende sneeuw. Zodat ik terug mezelf kan vinden en mijn pad naar zelfverwezenlijking tenminste terug kan zien. Na de landing voelde ik plots de drang om iedereen te knuffelen, liefde in het rond te strooien. Ik kon terug voelen, zien wie ik ben en wat ik hier kom doen in dit tijdelijke lichaam.

Mijn spontane manier om met mijn emoties om te gaan als ik ongeluk, oneerlijkheid, problemen en zogenaamde monsters tegenkom op mijn pad om mijn hoger doel te kunnen bereiken, is “schrijven”. Thanks God dat ik eerlijk bleef tegenover mezelf, zo konden de eerste emoties al snel geuit worden zodat ik er zelf naar kon kijken. Wat is er met mij aan de hand? Waarom overkomt me dit? De strijd om een materialistische plek leek in eerste instantie noodzakelijk om mijn doel in het leven te kunnen waarmaken, mensen helpen met een gave die ik gekregen heb om een hoger doel te dienen. Ik dacht alles verloren te hebben doordat iemand mijn weide waar mijn paarden op staan wou afnemen. Het is maar een fucking weide, iets materialistisch, niet van waarde, ik ben de weide niet en de weide doet niet wat ik doe. Die weide was maar een ondergeschikt detail in iets veel groter waar ik dagelijks mijn toewijding aan verleen. En met grote opluchting kan ik afstand doen of onthechten van iets wat in de eerste plaats nooit van mij was en zelfs niet van een mens, van niemand behalve van God. De paarden horen bij mij en bij iets goed wat ik doe, daar zal wel goed voor gezorgd worden. Ik wil er liever op vertrouwen dat goedheid zal geschieden en er nieuwe dingen op mijn pad zullen komen om dit te verwezenlijken.

Comment

Een kus alsof ik 16 was...

1 Comment

Een kus alsof ik 16 was...

Ik voel me zo veerkrachtig als een riethalm,

gekust door de eerste zomerzon na een desastreuze stormwind.

Een kus als was ik weer een kind,

een meisje van 16 lentes in plaats van 46.

 

Ik wist niet dat dat kon dat een mens weer opnieuw zo kussen kon,

als je 30 jaren en vier kinderen samen lang

zoveel menselijke grillen des levens en onrecht tegenkwam.

 

We splitsen de Rode Zee doormidden

zo sterk door onze immer aanwezige onvoorwaardelijke liefde

en voelen het wonder van wedergeboorte.

 

Om vandaag terug verliefd te worden zoals dag één,

terug te blozen en te bloeien als een maagdelijk tienermeisje,

onder de composthoop door van alle vuiligheid die mensen over je heen gooien.

 

Dit is misschien het meest magische moment dat ik al ooit in mijn leven mocht ervaren,...

 

na 30 jaar voel ik mijn hart weer bonzen in mijn keel,

maakt mijn ademhaling een sprongetje als hij naar me kijkt,

en glimlach ik verlegen als hij naar me knipoogt.

 

Dankuwel hierboven dat u me hielp in te zien, 

op een moment dat ik wanhoopte dat ik alles verloren was,

wat het meest essentiële en belangrijkste voor me is,

en dat u me gaf wat ik nodig had,

want een leven met liefde, is een leven dat geleefd wordt.

1 Comment

Genieten van de kleine dingen...

1 Comment

Genieten van de kleine dingen...

Genieten van de kleine dingen,... iemand vertelde me gisteren nog tijdens een sessie hoe graag ze dat zou kunnen. Mmm misschien doe ik dat wat extreem? Soms lijkt het alsof iedere dag mijn laatste is… Kijk maar, foto’s genomen omdat ik een ietsie pietsie té enthousiast was na het opbouwen van een stevige verplaatsbare outdoor trapconstructie :-)

Sinds een week rijd ik zonder zadel en enkel nog met een Barefood Ride On Pad. Dat houdt dus in dat ik geen stijgbeugels meer heb… dat houdt dus in dat ik kleine vrouwtje van rond de 1m58 op een paard moet geraken met een rug die hoger staat dan mijn hoofd. Oplossing, ik bouw iets om op te staan en netjes te kunnen opstappen.

Ideeën, fantasie en creativiteit: check - immer in overvloed aanwezig, vooral teveel fantasie! Ervaring met boren en soortgelijk gereedschap: nul! Compensatiegedrag: zo creatief proberen te zijn dat ik die dingen niet nodig heb om voor mekaar te krijgen wat ik wil bereiken.

Bij tuincenter Thielemans in Baal drie grote sterke bloembakken gevonden, die ook nog verplaatsbaar zijn als ik ze op mekaar plaats. Voilà opgelost, dacht ik. Tot de man er me op wijst dat die wel kunnen schuiven en dat we ze moeten vastmaken. Hij neemt me mee naar zijn bureau en toont op internet wat moeren zijn, bouten, rondellen en hoekjes. Mijn gezicht metamorfoseert tot een oorwurm. Dat zullen we aan iemand moeten vragen… Aanwezige tienerdochter: "We gaan dat toch gewoon zelf doen zeker!" 

Oké, als een tiener sluip ik vol snode plannen mee in de garage waar alle gereedschap en materialen staan. Al komt de vrouw in beiden van ons al snel naar boven op het moment dat we ons beginnen te ergeren aan de rommelhoop, waarin noch orde noch structuur heerst. Bijgevolg wordt iets terugvinden haast een mission impossible en verliezen we vreselijk veel tijd met ieder bakje en zakje uit te mesten. En toch slagen we erin enkele volledige mannen samen te stellen: moer - rondel - rondel - bout. Op naar ne zelfstandige waar ge nog kunt per 1 dingetjes bijkopen en ze alles persoonlijk voor je nemen wat je nodig hebt. Geen zorgen over maten, ik voel me goed gesoigneerd en alles komt goed.

Tot we op de plaats du délict aankomen, de weide, en beseffen dat die bloembakken een dubbele binnenwand hebben rondom de rand. Miljard miljard!!! Die binnenste rand moest weg op vier plaatsen, met veel passie en drift en doorzettingsvermogen moest en zou ik een gat maken met mijn boormachine in die binnenrand. Dit was survival en terug naar huis rijden en een mes gaan zoeken of zaag was geen optie, als het al geholpen zou hebben…

“Allé mama, zet eens wat meer kracht!”, moedigt mijn dochter aan. “Maar kind toch, wat wilt ge dat ik doe, die batterij is plat.” Wat in de film gebeurt, gebeurt bij ons echt. Dochter springt zonder wat dan ook op de witte kleine pony en rijdt in galop door de velden naar huis voor een nieuwe batterij… what else.

Het wordt een hels werk om die binnenste rand te verwijderen, maar we zullen doorgaan. En als in de eindsprint we ontdekken dat we nog iets anders nodig hadden dan een schroevendraaier om die bouten helemaal vast aan te draaien, piept er een kleine teleurstelling om de hoek. Maar ook al misten we die laatste perfectie … het schitterende resultaat begon al snel naar mijn kop te stijgen. Waarom? Door hard te werken, door grenzen te verleggen, nieuwe dingen te leren, moeilijkheden te trotseren, door te zetten en niet op te geven en te blijven gaan voor wat ik zo graag wou bereiken. En dat samen met iemand te kunnen doen die je door dik en dun steunt en in je gelooft. Yeah dat deed deugd, de overwinning kreeg een cowgirl western gehalte.

Tja, nu kan je denken, overdrijf eens niet zo, was het dat maar. Maar al is het iets kleins, toch weer een stap dichter naar zonder spanningen en op een natuurlijke manier op mijn paard haar rug mogen meerijden. En ieder klein stapje in de goeie richting van iets groots is toch van belang, niet?

1 Comment

Mag ik ook fouten maken?

Comment

Mag ik ook fouten maken?

Omdat ik therapeute ben, verwachten mensen dat ik van mijn leven een succesverhaal gemaakt heb en continue in balans ben. Als je andere mensen wilt helpen bij psychologische problemen, dan mag je er zelf geen hebben, dit dient als bewijs dat je weet waarover je praat. In tijden van wanhoop zoekt men een voorbeeldfiguur die omhuld wordt door een aura van “ik weet hoe het moet”.

Maar moet dat dan persé iemand zijn die zelf niet in problemen geraakt? En wat is nu eigenlijk het belangrijkste? Dat je zelf evolueert en gestimuleerd wordt op je eigen manier met moeilijkheden om te gaan? Of dat je iemand gaat kopiëren en kansen laat liggen om je eigen ideeën en mogelijkheden te ontdekken? Zo kreeg ik gisteren een super leuke sms van een mama wiens zoontje hier komt met slaapproblemen. Na de laatste sessie heeft hij eerst allerlei tips en ideeën uitgeprobeerd, die we samen gezocht en gevonden hadden. Maar op een dag stelde hij aan zijn mama een eigen beloningssysteem voor en heeft het probleem opgelost zonder de hulpmiddeltjes. Dat dit jonge kind zijn eigen probleem in handen nam en oploste, dat vind ik fantastisch! Een mooie start in het leven om zelfvertrouwen en weerbaarheid te ontwikkelen…

Ik heb ze al gezien die perfecte mensen, die vragen of jij ook niet“net als hen” succes of geluk wilt ervaren in je leven. Vooral die tandpasta-reclame-glimlach irriteert me dan verschrikkelijk en de “voor” en “na” periode ergert me nog meer. Eerst liep in hun leven alles fout en dan vanaf het wonderbaarlijke stappen-plan (dat je na betaling kan ontvangen), verloopt alles met succes.

Hoe zou ik nu kunnen bewondering hebben en opkijken naar een voorbeeld die niet (meer) weet wat het is om pijn te lijden, verdrietig te zijn, onrecht te ervaren, angst te voelen, boos te zijn,… en altijd gelukkig is. Wat is daar de kunst nog aan? Wat kan ik dan leren van die persoon? Hoe moet ik me voelen bij iemand die geen fouten meer maakt in het leven? Ik hoorde net dat die je wijzer, sterker en slimmer maakten…

Voor mij persoonlijk vind ik in het verleden en in het heden meer aansluiting bij sterke figuren in een rotsituatie: Jeanne d’ Arc, Martin Luther King, Jezus, Marieke Vervoort, … geen van hen spreekt over die “voor” of “na” - periode, elke dag is weer een nieuwe dag waar ze met volle goesting en moed aan beginnen. Maar daarom nog niet eentje van rozengeur en maneschijn, integendeel, onrecht overkomt ook mensen die goed bezig zijn. En dat zijn allemaal positief ingesteld verlichte geesten en gelukkige mensen. Mij interesseert dan vooral hoe dit voor hen voelt, hoe ze denken en hoe zij hiermee omgaan, dag na dag opnieuw, zodat ik van hen kan leren. Opdat ik iedere dag weer open kan laten voor pech en geluk en geen situaties ga voorkomen of vermijden uit angst mij ellendig te voelen. Vreselijke dagen die een deur kunnen openen naar ultieme geluksmomenten.

Ik begin me zelfs af te vragen of je intens geluk pas ervaart in contrast met het intense ongeluk dat je net ervoor of erna voelt. Hoe weet je hoe bevrijdend het voelt in veiligheid te zijn, als je je niet bang gevoeld hebt? Hoe weet je wat het is om pijnloos door het leven te gaan, als je niet net enkele dagen van onafgebroken pijn moest doorstaan? Hoe weet je wat het is om “lieve schat” genoemd te worden, als je nog nooit kutwijf genoemd werd? Hoeveel je van iemand houdt, besef je je maar pas in relatie tot de pijngrens die je overschrijdt, als je geliefde onverwachts een mes in jouw hart steekt. Hoe kan je eerlijkheid appreciëren als je dat moment niet kan herinneren, dat je maag zich omkantelde bij het beseffen dat je beste vriend tegen je loog?

Alle schoonheid en rijkdom stijgen enkel meer in waarde in contrast met hun tegengestelde. En alle fouten, problemen en onrecht die op je pad komen, dwingen je te zoeken naar alternatieve wegen om weer gelukkig te zijn. Je ontdekt nieuwe dingen in jezelf en je wordt gedwongen om tekortkomingen aan te pakken. En telkens als dat weer lukt voor een korte of langere periode heet dat gelukkig zijn. En hoe vaker we terugkeren naar dat moment van geluk, hoe meer we ervan genieten en de waarde ervan kunnen appreciëren. En belangrijkste om te weten is dat er je heel wat kan overkomen, maar hoe je ermee omgaat, dat kies je zelf.

Laat me de moraal van het verhaal beëindigen met een klein mooi waar gebeurd verhaaltje. En het illustreert perfect wat ik wil delen over fouten maken. Ik ben verre van perfect, ik maak fouten, ik heb problemen, ik heb pijn, ik heb verdriet, ik huil, ik weet niet altijd hoe het moet, ik doe niet altijd wat dat moet. Toch ben ik gelukkig en moet ik vaststellen dat mijn psychologische hulp mensen effectief helpt beter te worden, sterker en wijzer.

Nog niet zo lang geleden keer ik na een grote wandeling terug van een gesprek met een tienermeisje en de mama geeft een briefje van 50, zoals verwacht. (Mijn therapiesessies kosten €45, dus liep ik bij mooi weer met briefjes van €5 in mijn jeanszakken rond om wisselgeld terug te kunnen geven.) Terwijl we samen praten heb ik ondertussen mijn vier jeanszakken (twee vooraan - twee achteraan) al verschillende keren opnieuw grondig doorzocht, maar niets te vinden. Mijn GSM, mijn zakdoek die voel ik wel, maar geen briefje van 5 meer. Verdorie, lastige situatie en helemaal niet leuk zeg. Ik ben zonet met het meisje km’s gaan stappen doorheen veld en bos, vind dat nog maar eens terug…  Het is uit mijn zak gevallen toen ik mijn GSM of zakdoek nam. Ik probeer positief te blijven en denk aan wat iemand me ooit meegaf uit zijn geloof: “Als iemand iets van je gestolen heeft, denk dan dat die persoon het meer nodig had dan jij.” Het gaat nu niet om diefstal, maar ik transformeer die wijsheid naar: “Allé, dan heb ik vandaag iemand gelukkig gemaakt die het meer nodig had dan ik!”.

Nu blijf ik me toch ergeren aan de situatie, maar de volgende afspraak wacht en ik kan niet meteen gaan zoeken. De kids komen bijna thuis van school en iedereen verwacht te kunnen eten. Na het eten zegt mijn dochter: “Ik zou toch nog maar gaan kijken, straks is het donker.” Zo gezegd, zo gedaan, ik neem de herdershond mee op wandeling, omdat ik stiekem hoop dat ze in staat is de geur van “mijn” briefje terug te vinden. Ik ga ervan uit van niet, maar geef toe, het zou toch geweldig zijn van wel. Na km’s wandelen straal ik bewust nog steeds uit dat ik erin geloof, maar denk al een hele tijd zwartgallig “het zal toch niet lukken”. Nog maar een 400m te gaan tot thuis en we komen aan een kruising van twee wegen. Mijn hond vertraagt en ik lach mezelf hardop uit, omdat ik daarin zo graag een teken wil zien. Dus ik vertraag mee en wat zie ik midden op de weg liggen? Mijn ogen worden driedubbel zo groot, mijn €5. “Yeeh, ik had het toch zelf het meeste nodig!”

Een paar dagen later, wil ik een ander briefje van €5, na een gepaste betaling, uit mijn jeanszak halen en terug in mijn portemonnee steken. Niet te vinden, zelfde scenario, verschillende keren in al mijn zakken gevoeld, hoe is dat nu mogelijk op zo’n korte tijd? Hoe kon ik nu uit mijn vorige incident niets geleerd hebben en zo dom zijn weer dezelfde fout te maken. Ik keer met de volgende cliënt terug naar de plek waar ik denk dat het gebeurd kan zijn, in de paardenweide. En om mijn teleurstelling al op te vangen dek ik me in met de gedachte: “dat zal nooit lukken om 2x op rij een briefje van 5 euro te verliezen en weer terug te vinden”, maar hoop op een wonder en ga ervan uit dat het voor mij wel mogelijk is. Ik kijk goed rond, maar niets te vinden, mmm dat voelt niet goed aan. En ik denk bijgelovig: “Waar ben ik ook mee bezig die briefjes in mijn broekzak te blijven steken, ik lijk er wel om te vragen mijn geld te verliezen, wat voor signaal stuur ik nu naar boven? Alsof geld niet belangrijk is? Natuurlijk is geld wel belangrijk voor mij, denk dan maar iets anders, ik wil mijn 5 euro terug!” Daarop stuur ik een sms’je naar de kinderen met de boodschap: “Kijk goed rond op de grond naar mijn briefje van 5 euro, want ik ben er weer eentje verloren en ik wil ze graag terugvinden.” Enkele uren later komt mijn dochter terug van de paardenweide en zegt met pretlichtjes in haar ogen: “Kijk eens wat ik gevonden heb…” En zo gingen we samen aan tafel zitten buiten eten en ik voelde me nog nooit zo blij met een briefje van €5! Ze hadden daarboven begrepen dat ik ieder briefje van 5 echt wel nodig had. Niet dat €5 zo’n gigantisch bedrag was, maar het had zoveel emoties en gedachten bij mij teweeg gebracht, dat "die magie van het telkens terugvinden" onwaarschijnlijk deugd deed.  “Hoe zouden jullie dit nu interpreteren?”, vroeg ik mijn dochters. “Op korte tijd twee keer een briefje van 5 verliezen tijdens wandelingen doorheen het bos en langs veldpaden en dan nog terugvinden ook?” Er viel een korte stilte en dan zei één van beiden met een vragend stemmetje: “Het geluk dat je rondstrooit keert via andere wegen naar jou terug?” Als je van zo’n spreuk aan tafel niet instant gelukkig wordt… dan weet ik het ook niet meer. PS: Sinds die dag loop ik met een extra tasje rond mijn heupen: voelen - denken - handelen. En nog regelmatig denk ik aan die mooie spreuk terug.

Comment

Waarom ik zoveel zelfvertrouwen heb?

Comment

Waarom ik zoveel zelfvertrouwen heb?

Dat is gemakkelijk! Zelfvertrouwen…, weten wie je bent en waar je voor staat, dat kan je enkel ontwikkelen door er ook waarachtig naar te handelen. Dan kan je jezelf goedkeuren en in jezelf geloven. Jezelf zijn en dan een sterkte voelen door de kracht van jezelf te manifesteren. Zeg dat ik het gezegd heb!

Deze ochtend vroeg opgestaan, koffie met het handje opgegoten in een porceleinen filter op een thermos. Uiteraard heb ik de koffiebonen eerst nog zelf gemalen en waren ze van bio kwaliteit. Wat had je nu van mij gedacht? Ik zweer het je, mijn schitterend rode Dolce Gusto apparaat staat daar al een tijdje werkloos te wezen, omdat ze mij niet dezelfde “experience” kan geven. Ga er maar van uit dat zo goed als alles wat ik opgedronken en -gevreten heb van biologische kwaliteit is vandaag.

Dankzij mijn superkapper Davy hoef ik zelfs mijn haar niet meer te kammen noch te borstelen. Lekker stevige boterhammen met plattekaas (zelfgemaakt van mijn geitenmelk), gesneden ajuin, peper, zout, voeden mijn boerinnen-mentaliteit. Naar buiten de beesten verzorgen, of ik nu moe ben, of ik het nu koud heb, of het nu regent, gaan moet ik. En ik wil nooit naar buiten gaan zo vroeg, want ik haat dat, ik heb tijd nodig om mijn batterijen op te laden in de ochtend. Maar eens ik enkele stappen buiten gezet heb, dan lijkt mijn stekker wel in het stopcontact gestoken en word ik instant gelukkig. Ik haal de korrels voor de geiten en verdeel de emmers, ik stop de speen van Britney in Tommeke’s verslindende bek, die kleine haaientandjes snijden verdorie in mijn vinger. Ik melk tegelijkertijd de andere speen in mijn melkemmertje leeg. De geitenstalletjes even controleren en uitmesten. Dan naar het nieuwe hooi met de kruiwagen, een beetje verdelen onder de geiten en met de rest rijd ik naar de paarden. Het is een grote fysieke uitdaging om door die diepe modder en paardenmest heen te rijden zonder te vallen of voor eeuwig te blijven vastplakken met mijn botten.

Iedere dag is het hier Pasen in de tuin en mag ik eieren zoeken. Want vermits onze jonge Buhund en St-Bernard zo’n uitmuntende eierdieven zijn geworden, gaan die kippen telkens weer de uitdaging aan om de eieren ergens anders te leggen. Maar het jonge hondenteam is sterk, zeer bedreven, overal geraken ze aan waar een kip ook geraken kan. Het is een kwestie van de eerste te zijn…

Ondertussen zijn mijn GSM en laptop ook al bedrijvig aan het werk geweest en wacht er op mij een gigantische moderne communicatie stapel: messenger, sms, mail, Facebook, … En deze ochtend krijg ik fantastisch goed nieuws, maak ik nieuwe vrienden, voer belangrijke gesprekken …

Op naar de markt vlakbij mijn ouders, 40 minuten rijden om de beste escargots te eten in de buurt en een deel mee naar huis te nemen. Bij mijn ouders een belangrijk gesprek gaan voeren over financiële kwesties en weer 40 minuten rijden naar huis.

Twee uur paardrijden met mijn jongste dochter, quality time met teambuilding, veel lachen als anti-stress methode. Tegen dat de paarden weer afgezadeld zijn en krachtvoer gehad hebben, moet ik dringend Britney melken en Tommeke weer een speen in z’n bek steken.  Dus, hop met dat emmertje korrels naar de geiten. Omdat het stormweer een gigantisch gezonde boom omgewaaid heeft, huppel ik met emmers inclusief over een soort van atletiekparcours heen met boomstammen die in de paardenweide liggen. De melk moet nog gezeefd worden, dus snel weer naar binnen.

De jongste moet ook nog naar de orthodont voor een controle, dat moet nog net lukken voor ik naar mijn sportles vertrek! Piercings al uitdoen, sportzak controleren, jeansbroek die naar geitenmest ruikt, die zwier ik op de grond en schiet met andere kleren richting de autosleutels.

Wat gaan we eten vanavond? Geen idee… geen tijd meer. Boterhammen vanaf nu! Wanneer zou ik in godsnaam nog moeten eten maken hebben?! Elke dag kook ik alles vers en gezond, plus economisch en milieuvriendelijk. Terwijl ik zelf als kind alle woensdagen en zaterdagen moest boterhammen eten. Fuck it! Dat iedereen maar boterhammen eet vandaag. Weer 40 minuten rijden naar de allerbeste trainer en waar tenminste ook nog leeftijdsgenoten meedoen. Kom ik daar toe en zegt die tegen mij: “Dat is al lang geleden.” Dus ik leg uit: “Ja, ik heb mijn duim vorige week tussen de achterdeur van de auto dichtgesmeten.” Weet ge wat die mij antwoordt? “Wat komt ge hier dan doen met een duim dat ge niks mee kunt aanvangen?” !!! “Ah G..verdomme, merci zenne” denk ik in mijn eigen, maar start gedisciplineerd mee in de les. Ikke weer 40 minuten rijden naar huis.

Onderweg spring ik nog een supermarktje binnen die tot 22:00 open is, want het brood is op. En thuisgekomen heb ik een reuzenhonger, wat ik tussen haakjes eigenlijk wel heel de dag door heb… Voor het slapengaan moet er nog 1 ding gebeuren => de daslook is weer beginnen groeien, dat is heel bijzonder, want die blijft maar enkele weken in het jaar staan. Dus, moet ik die gaan plukken voor mijn verse kruidenkaas! Dus ga ik in het donker weer naar buiten mijn kruidentuintje in. De gestremde melk die ik in de plattekaaszak had laten uithangen vier uur tevoren, die duw ik uit de zak en mix en kruid hem naar behoren.

Ja zo op het einde van het verhaal begin ik weer te dichten en te rijmen. Want geef nu toe, je kan toch niet anders dan euforisch te worden na zo’n dag. Je moet er wat voor presteren, om superwoman te zijn. Hoe gestoord ben ik eigenlijk? Maar ik zou het niet anders willen, ik kan het niet laten en als dit het niet is, dan is het weer iets anders. Instinctief vind ik dingen op mijn pad die het bloed sneller door mijn aderen door stromen en… dan weet ik dat ik leef. Het is nu 22:00 en fier draai ik het dekseltje van mijn kruidenkaas met daslook dicht. Ik twijfel geen seconde, ik ben vandaag een topwijf geweest. Oogjes dicht, snaveltjes toe, mama is nu moe.

Comment

Toen mijn ziel door de uil meeging...

Comment

Toen mijn ziel door de uil meeging...

Het is een uur of tien in de ochtend en ik hoor plots getik op het raam.

Het is geen schrijffout, maar “feromenaal” verheugd kijk ik over mijn schouder, …

in de verwachting het roodborstje te zien,

dat gisteren mijn hart verschillende tellen liet overslaan.

 

Wat raar, ik zie helemaal niemand of niets, enkel de groene setting achter het glas.

Wat raar… zou het dan toch een boodschap van mijn uiltje zijn, het was zij die mijn hartpijn genas…

om te zeggen “ik ben je niet vergeten, dat wou ik je laten weten”.

 

Weg van het keukenraam naar de lange houten eettafel toe, zet ik me aan m’n laptop en begin te werken.

Schrik me rot als ik links van mij weer hevig getik hoor, aan nog een tweede raam.

Dit kan toch niet waar zijn, nu word ik echt wel gek, ik draai mijn hoofd naar links en zie een prachtig vogeltje. Was ik maar beter in namen, dan wist ik tenminste wie! Het had een lang elegant staartje, verder geraak ik nie.

 

Mijn uiltje lief, waarmee ik door het bos schreed, stappen kan je dat niet meer noemen…

Zonder dat ik het wist, was ik plots met iets onaangeroerd verbonden,

Met hart en ziel geheeld, altijd zal ik je hiervoor roemen.

 

Zucht… wat wil dit nou toch zeggen? Waar leidt dit naartoe?

Ik probeerde jou even te vergeten en nu voel ik me weer zo moe.

Nu wil ik terug dicht bij je zijn, verbonden in de ziel, die vederlichte aanraking, dat level hoger misschien?

Wat zou ik willen vloeken, boos zijn omdat het niet kan,…

 

Niet alles wat ik wil, is daarom wat ook kan.

Hoe ga ik nu reageren? Hoe ga ik hier nu mee om?

Zoveel vragen neergeschreven, maar geen enkele keer “waarom?”

 

Zo’n dingen bestaan toch niet echt,

een verzinsel van mijn geest,

dat zou wel maatschappelijk makkelijker zijn,

dan te zeggen “jij bent het geweest”.

Comment

Toen ik plots de vogels weer kon horen...

Comment

Toen ik plots de vogels weer kon horen...

En opeens viel de regen stil tot aan de horizon,

zodat ik het fluiten van de vogels voor het eerst weer horen kon.

 

Niet altijd zingen vogels zo klaar en helder hun lied,

een hele winter lang hoorde ik dit niet.

 

Een magische kracht trekt mij naar het raam,

vanwaar komt plots al dat opgewekt gefluit vandaan?

 

Ik was het weer vergeten,

wat jullie immer beter weten.

 

Dat ik steeds weer opnieuw begon,

met het opstaan van de zon.

 

Alsof jullie niet meer bestonden,

de dag dat jullie gezang verstomde.

 

Hoe diep die trilling mij kan raken,

als een hevig verschrikt ontwaken.

 

Uit een nare droom,

over een met klimop verstikte boom.

 

Een verre herinnering dat na iedere einde,

de starttoon schalt voor een nieuw begin.

Comment

Liever single of een koppel zijn?

Comment

Liever single of een koppel zijn?

Single zijn, een bewuste keuze. Happy people die zonder aarzelen een resem voordelen kunnen opsommen waarom deze status hen gelukkig maakt. Versus de mannen en vrouwen die een partner in hun leven nodig hebben om gelukkig te kunnen zijn. Tja, wat moet ik hier nu over besluiten, ik ben er nog lang niet uit. Voorlopig wint het soort van single idee binnen een koppel status om van alle voordelen een graantje mee te pikken. Het probleem is, partners, dat zijn zo van die items die je niet echt kan (uit)kiezen. Het lijkt een chance kwestie...

Dat verlangen naar iemand om tegen aan te leunen, in de zetel, met een glas wijn, achter de TV. Dat argument hoor ik het meeste terugkomen, zijn het dan de typische TV-mensen die iemand missen in hun leven (om tegen aan te leunen)? Een levend kussen met emoties dat jou begrijpt, dat valt in de toekomst misschien nog te programmeren. Maar nee dat willen we niet, neen het moet menselijk blijven. Alleen... is onze verwachting naar de andere toe wel menselijk?

Nu ik er zo over nadenk, die charismatische Qi-singles, dat zijn wel altijd actieve beestjes. Die willen natuurlijk niet in de zetel als kussen dienen en die willen om dezelfde reden ook niet teveel uren voor en na het slapen in bed verliezen. Als ik naar hun enthousiaste succesverhalen luister, dan beschrijven ze me dat je zonder partner iedere seconde bewust (be)leeft zoals je het zelf wil. En dat gaat meestal over wat ze aan het doen zijn of naartoe gaan, niet over hun tijd in de zetel, noch al slapende in bed.

Geen compromissen op reis, de bestemming, het budget, het vervoer, de mensen, de activiteiten, het eten, uur van opstaan/vertrek, het uur van weggaan/slapen... Je kan je aandacht focussen op het hier en nu en volledig één worden met wat je doet en al je zintuigen. Je hoeft niet voor de andere zijn/haar welzijn in te staan, enkel voor jezelf zorgen. Waar ze ook gaan, ze maken gewenste nieuwe contacten en socialiseren naar keuze wel of niet met met iedereen. Het zijn bezige bijtjes die elke dag doen in plaats van uitstellen. En ze maken keuzes die overeen stemmen met wat zij belangrijk vinden in het leven.

Ik vergeet het nooit meer ... ik ging alleen naar een publieke sauna en ik sta samen met anderen te wachten voor de deur van een sauna op de opgietmeester. Meestal is dit een oord voor "koppels only" en riskeer je een negatieve maatschappelijke beoordeling als je daar alleen vertoeft. Dan ben je waarschijnlijk op zoek naar... , toevallig werd ik die dag getuige van een geestdriftig gesprek die mijn zienswijze voorgoed zou veranderen. Een enthousiaste single die over zijn reizen aan het vertellen was en na een spontane deelname aan het gesprek, bleek plots dat ik in een pop-up "single saunagangers-groepje" vertoefde. Nooit zou ik me nog de vrouw voelen die "durfde", plots voelde ik me normaal en fier en totaal in balans met geest en lichaam om alleen naar de sauna te gaan.

Het werd nog straffer, ik kreeg even later die dag zelfs medelijden met al die koppels rondom mij. Die lichaamstaal, die blik in sommigen hun ogen..., soms moest ik mijn lach bedwingen hoe de één achter de andere aanliep, alsof ze vastgeketend zaten aan degene voor hen en meegesleurd werd. Zielig! De onwennige stilte aan de eettafels viel plots op, waarbij ze de andere koppels rondom hen observeerden. Soms vond ik het uitzicht op eentje alleen van de twee pas echt zielig, wachtende op..., die ontevreden uitstraling of zuchtend als de andere wegbleef. De romantiek van samen naar de sauna gaan en de illusie van samen genieten werd voor het eerst doorbroken. Ik kreeg die dag oog voor de minderheid die bewust alleen naar de sauna ging en er trots op was. Geen zielige mensen, maar gelukkige mensen die bewust die keuze maken, wetende dat ze zo meer deugd van het moment zullen hebben. En daarna kreeg ik tal van mails over naar de sauna gaan als kankerpreventie en als wekelijks gezondheidsritueel, niets met romantiek te maken.

Maar mis je dan die lieve woordjes of tedere aanrakingen niet als bewuste single? Ik kan ontzettend genieten van de oprechte warme knuffel en de liefdevolle woorden van mijn moeder, mijn lieve lieve mama. Maar dat is toch niet hetzelfde als die liefdevolle ogen van een partner die je verleiden en lippen die fluisteren: "Liefste, ik hou zoveel van jou?". Een paar armen die je stevig... Om to the point te komen, de passie, de strelingen, de koosnaampjes die je mama jou niet geven kan... kan je die jezelf geven? Of moeten we echt weer zover gaan te zeggen dat, alles wat je van een ander verlangt duidt op een tekort in jezelf? En dat je niet in balans bent... Ik weet het niet meer, die liefde van een mama, ja die kan zeker even waardevol zijn, en hoelang iemand leeft of bij je blijft, dat kan je niet voorspellen.

Vanaf vandaag zou ik tegen mezelf kunnen zeggen 'slaapwel lieveling', 'goeiemorgen lieve schat', 'komaan liefje', kapper Davy noemt me al 'meid' dus dat is al meegenomen. Mezelf knuffelen? Mmmm beetje vreemd, maar niet onmogelijk. Een masseur misschien! Sex: one-nightstands? Minder vanzelfsprekend, blijft iedere keer veel moeite en inzet, maar misschien wel spannender en meer voldoening na de victorie? Misschien komt dit jagen dichter in de buurt van ons oerinstinct versus het overtollige vlees dat in de ijskast ligt te wachten?

To koppel or not to koppel, that is the question? Moeilijk, moeilijk!

Een stukje single blijven in een koppel, of koppelen als single, dat laatste klinkt maar raar. Is een deelverzameling mogelijk? Of kan je beter all the way voor één van beide formules gaan?

En dan ga ik er nog vanuit dat je een keuze hebt!!?? Ben ik toch wel één belangrijk detail vergeten zeker! Een partner willen is in theorie niet moeilijk. Maar de liefde laat zich niet dwingen hè. Je kan niet bewust iemand uitkiezen om een koppel te worden in het leven. Nu moet ik plots terug aan mijn dochter in de lagere school denken. Zij kwam naar huis niet zeggende "ik heb een lief of die heeft een lief", zij zei altijd "ik ben een koppel of die zijn een koppel". En ik wou haar toen verbeteren, en ik zei haar dat ze het op een foute manier uitdrukte. En misschien, heel misschien was zij het die het .... had zij het al die tijd al bij het ware eind.... je bent een koppel of je bent geen koppel. Of je bent alleen. Alleen..., dat hoeft dus nog niet zo'n slechte situatie / keuze te zijn.... dat is ook best een mooie keuze.

Comment

Sta op samen met de zon!

Comment

Sta op samen met de zon!

Opstaan als het nog donker is, het valt me ontzettend zwaar en het is telkens weer een enorme opgave. Zoals die kopieermachines van vroeger op kantoor, die enkele minuten nodig hadden vooraleer je ze kon gebruiken. Maar als er licht van buiten de slaapkamer in valt, begint mijn geweten te kriebelen en moet ik mijn bed uit. Slapen bij daglicht… dat voelt niet goed voor mij, alsof ik ziek zou zijn en tegennatuurlijk. Ook al moet ik me dwingen om op te staan als het nog donker is, ik moet toegeven dat er niets zo heilzaam werkt als opstaan “net voordat” de zon opkomt. Het is een wonderlijke gewaarwording om samen met de zon wakker te worden en samen vanuit het duister licht te worden. Dat natuurlijke buitenlicht die de ruimte rondom mij en in mij langzaam vult met een zachte pure vertrouwelijke levensenergie. Het is een heel simpel klein iets eigenlijk wat dan gebeurt, maar het therapeutische effect is gigantisch.

Zet je wekker als het nog donker is, sta op en doe wat jij nodig hebt om de dag positief te kunnen starten in het donker. En voor mij is dat ieder seizoen en iedere periode weer anders, volgens wat mijn lichaam nodig heeft. Wil je weten wat ik momenteel doe? Ik brand een kleine geurkaars die voor mijn amethist geode staat, ik brand een magische geurkaars met een bijhorende intentie. Ik kies wierookstokjes uit, steek ze aan en plaats ze op verscheidene plekken in de ruimte. Een stukje heilig hout op een schelp met gedroogde salieblaadjes zuiveren mijn gedachten, emoties en lichaam. Ik vraag hulp en geef liefde in een stil momentje voor mezelf, ik kijk naar buiten door het raam en zie de natuur wakker worden. Ik vond dat gouden-licht-landschap van berkenbomen en walnotenboom zo mooi enkele weken geleden met blaadjes die bruin-goud begonnen te kleuren. Nu liggen ze op de grond tot tegen en in het huis aan geblazen door de wind. Ik zet mijn startknopje aan in de tijd van nu en open mijn communicatiekanalen, GSM boodschappen bekijken, laptop open en mails lezen, Facebook …

Mijn hersenen sturen me een dominante boodschap: honger en zin in koffie, alleen al grote goesting in de geur door mijn gulzige neusgaten. Mmmm niets zo bevredigend als koffiebonen zelf te malen en die aroma’s vrij te laten; een waterketel, een thermos, koffiefilter in een porseleinen houder en telkens heet water bijschenken, ik zou het niet anders willen,… mijn koffieapparaat zit werkloos op de invallersbank toe te kijken. Lekker bio sesambrood die ik in olijfolie dip met Khoisan fleur de sel en een Orac kruidenmengeling, een stukje rauwe bio zalm die ik met mijn Japanse mes vakkundig versnijd tot sashimi. Was de hemel nu op aarde of in de lucht? Man, man, man, hoe lekker kan een ontbijt niet zijn! Ik geniet… van de aardse geneugten en begin rond te stappen. Op de grond ligt pis, hondenstrontjes en een vieze stinkende diarree: zucht. Niks aan te doen, dat heb je met die meute honden van oud tot jong, opkuisen maar. Pfff als ik naar de emmer toestap met zware benen en een grumpie face, maar eigenlijk is het nog zo erg niet en voel ik me al stukken beter als alles weer proper is en lekker ruikt. Weg met die vuiligheid in en rondom mij. Oké, next! On est parti en we zijn vertrokken voor een nieuwe dag.

Ik ben ondertussen helemaal wakker en het licht is overal. De ouderwetse vergulde luchter met gouden engeltjes en kristallen waar het zonlicht door naar binnen schijnt, creëren feeërieke regenboog-balletjes op de muren rondom mij. Voor mij is het onmogelijk hier niet diep ontroerd door te raken. Zeker als ik me besef dat ik die luchter maximum één keer per jaar proper maak. Ik zie hoe hij vol met spinnenwebben hangt en de vliegen lustig op de kristallen hebben gescheten en toch…. hoe dankbaar moet ik wel niet zijn voor dit gratis VIP-cadeau van lichtspel? Ergens fluistert nog een stemmetje “of zou het net daardoor zo’n mooie kleur-effecten geven?”, met een “you wish” berisp ik mijn hoopvolle gedachte. Niet dat ik daarop gelijk mijn kuisgerief naar boven haal om deze schande recht te zetten, ik heb wel leukere en belangrijkere dingen te doen. En het leukste is dat ik vroeg genoeg mijn bed uit ben gekomen, zodat ik ook lekker de tijd heb om ze te doen.

 

Comment