Genieten van de kleine dingen...

Comment

Genieten van de kleine dingen...

Genieten van de kleine dingen,... iemand vertelde me gisteren nog tijdens een sessie hoe graag ze dat zou kunnen. Mmm misschien doe ik dat wat extreem? Soms lijkt het alsof iedere dag mijn laatste is… Kijk maar, foto’s genomen omdat ik een ietsie pietsie té enthousiast was na het opbouwen van een stevige verplaatsbare outdoor trapconstructie :-)

Sinds een week rijd ik zonder zadel en enkel nog met een Barefood Ride On Pad. Dat houdt dus in dat ik geen stijgbeugels meer heb… dat houdt dus in dat ik kleine vrouwtje van rond de 1m58 op een paard moet geraken met een rug die hoger staat dan mijn hoofd. Oplossing, ik bouw iets om op te staan en netjes te kunnen opstappen.

Ideeën, fantasie en creativiteit: check - immer in overvloed aanwezig, vooral teveel fantasie! Ervaring met boren en soortgelijk gereedschap: nul! Compensatiegedrag: zo creatief proberen te zijn dat ik die dingen niet nodig heb om voor mekaar te krijgen wat ik wil bereiken.

Bij tuincenter Thielemans in Baal drie grote sterke bloembakken gevonden, die ook nog verplaatsbaar zijn als ik ze op mekaar plaats. Voilà opgelost, dacht ik. Tot de man er me op wijst dat die wel kunnen schuiven en dat we ze moeten vastmaken. Hij neemt me mee naar zijn bureau en toont op internet wat moeren zijn, bouten, rondellen en hoekjes. Mijn gezicht metamorfoseert tot een oorwurm. Dat zullen we aan iemand moeten vragen… Aanwezige tienerdochter: "We gaan dat toch gewoon zelf doen zeker!" 

Oké, als een tiener sluip ik vol snode plannen mee in de garage waar alle gereedschap en materialen staan. Al komt de vrouw in beiden van ons al snel naar boven op het moment dat we ons beginnen te ergeren aan de rommelhoop, waarin noch orde noch structuur heerst. Bijgevolg wordt iets terugvinden haast een mission impossible en verliezen we vreselijk veel tijd met ieder bakje en zakje uit te mesten. En toch slagen we erin enkele volledige mannen samen te stellen: moer - rondel - rondel - bout. Op naar ne zelfstandige waar ge nog kunt per 1 dingetjes bijkopen en ze alles persoonlijk voor je nemen wat je nodig hebt. Geen zorgen over maten, ik voel me goed gesoigneerd en alles komt goed.

Tot we op de plaats du délict aankomen, de weide, en beseffen dat die bloembakken een dubbele binnenwand hebben rondom de rand. Miljard miljard!!! Die binnenste rand moest weg op vier plaatsen, met veel passie en drift en doorzettingsvermogen moest en zou ik een gat maken met mijn boormachine in die binnenrand. Dit was survival en terug naar huis rijden en een mes gaan zoeken of zaag was geen optie, als het al geholpen zou hebben…

“Allé mama, zet eens wat meer kracht!”, moedigt mijn dochter aan. “Maar kind toch, wat wilt ge dat ik doe, die batterij is plat.” Wat in de film gebeurt, gebeurt bij ons echt. Dochter springt zonder wat dan ook op de witte kleine pony en rijdt in galop door de velden naar huis voor een nieuwe batterij… what else.

Het wordt een hels werk om die binnenste rand te verwijderen, maar we zullen doorgaan. En als in de eindsprint we ontdekken dat we nog iets anders nodig hadden dan een schroevendraaier om die bouten helemaal vast aan te draaien, piept er een kleine teleurstelling om de hoek. Maar ook al misten we die laatste perfectie … het schitterende resultaat begon al snel naar mijn kop te stijgen. Waarom? Door hard te werken, door grenzen te verleggen, nieuwe dingen te leren, moeilijkheden te trotseren, door te zetten en niet op te geven en te blijven gaan voor wat ik zo graag wou bereiken. En dat samen met iemand te kunnen doen die je door dik en dun steunt en in je gelooft. Yeah dat deed deugd, de overwinning kreeg een cowgirl western gehalte.

Tja, nu kan je denken, overdrijf eens niet zo, was het dat maar. Maar al is het iets kleins, toch weer een stap dichter naar zonder spanningen en op een natuurlijke manier op mijn paard haar rug mogen meerijden. En ieder klein stapje in de goeie richting van iets groots is toch van belang, niet?

Comment

Mag ik ook fouten maken?

Comment

Mag ik ook fouten maken?

Omdat ik therapeute ben, verwachten mensen dat ik van mijn leven een succesverhaal gemaakt heb en continue in balans ben. Als je andere mensen wilt helpen bij psychologische problemen, dan mag je er zelf geen hebben, dit dient als bewijs dat je weet waarover je praat. In tijden van wanhoop zoekt men een voorbeeldfiguur die omhuld wordt door een aura van “ik weet hoe het moet”.

Maar moet dat dan persé iemand zijn die zelf niet in problemen geraakt? En wat is nu eigenlijk het belangrijkste? Dat je zelf evolueert en gestimuleerd wordt op je eigen manier met moeilijkheden om te gaan? Of dat je iemand gaat kopiëren en kansen laat liggen om je eigen ideeën en mogelijkheden te ontdekken? Zo kreeg ik gisteren een super leuke sms van een mama wiens zoontje hier komt met slaapproblemen. Na de laatste sessie heeft hij eerst allerlei tips en ideeën uitgeprobeerd, die we samen gezocht en gevonden hadden. Maar op een dag stelde hij aan zijn mama een eigen beloningssysteem voor en heeft het probleem opgelost zonder de hulpmiddeltjes. Dat dit jonge kind zijn eigen probleem in handen nam en oploste, dat vind ik fantastisch! Een mooie start in het leven om zelfvertrouwen en weerbaarheid te ontwikkelen…

Ik heb ze al gezien die perfecte mensen, die vragen of jij ook niet“net als hen” succes of geluk wilt ervaren in je leven. Vooral die tandpasta-reclame-glimlach irriteert me dan verschrikkelijk en de “voor” en “na” periode ergert me nog meer. Eerst liep in hun leven alles fout en dan vanaf het wonderbaarlijke stappen-plan (dat je na betaling kan ontvangen), verloopt alles met succes.

Hoe zou ik nu kunnen bewondering hebben en opkijken naar een voorbeeld die niet (meer) weet wat het is om pijn te lijden, verdrietig te zijn, onrecht te ervaren, angst te voelen, boos te zijn,… en altijd gelukkig is. Wat is daar de kunst nog aan? Wat kan ik dan leren van die persoon? Hoe moet ik me voelen bij iemand die geen fouten meer maakt in het leven? Ik hoorde net dat die je wijzer, sterker en slimmer maakten…

Voor mij persoonlijk vind ik in het verleden en in het heden meer aansluiting bij sterke figuren in een rotsituatie: Jeanne d’ Arc, Martin Luther King, Jezus, Marieke Vervoort, … geen van hen spreekt over die “voor” of “na” - periode, elke dag is weer een nieuwe dag waar ze met volle goesting en moed aan beginnen. Maar daarom nog niet eentje van rozengeur en maneschijn, integendeel, onrecht overkomt ook mensen die goed bezig zijn. En dat zijn allemaal positief ingesteld verlichte geesten en gelukkige mensen. Mij interesseert dan vooral hoe dit voor hen voelt, hoe ze denken en hoe zij hiermee omgaan, dag na dag opnieuw, zodat ik van hen kan leren. Opdat ik iedere dag weer open kan laten voor pech en geluk en geen situaties ga voorkomen of vermijden uit angst mij ellendig te voelen. Vreselijke dagen die een deur kunnen openen naar ultieme geluksmomenten.

Ik begin me zelfs af te vragen of je intens geluk pas ervaart in contrast met het intense ongeluk dat je net ervoor of erna voelt. Hoe weet je hoe bevrijdend het voelt in veiligheid te zijn, als je je niet bang gevoeld hebt? Hoe weet je wat het is om pijnloos door het leven te gaan, als je niet net enkele dagen van onafgebroken pijn moest doorstaan? Hoe weet je wat het is om “lieve schat” genoemd te worden, als je nog nooit kutwijf genoemd werd? Hoeveel je van iemand houdt, besef je je maar pas in relatie tot de pijngrens die je overschrijdt, als je geliefde onverwachts een mes in jouw hart steekt. Hoe kan je eerlijkheid appreciëren als je dat moment niet kan herinneren, dat je maag zich omkantelde bij het beseffen dat je beste vriend tegen je loog?

Alle schoonheid en rijkdom stijgen enkel meer in waarde in contrast met hun tegengestelde. En alle fouten, problemen en onrecht die op je pad komen, dwingen je te zoeken naar alternatieve wegen om weer gelukkig te zijn. Je ontdekt nieuwe dingen in jezelf en je wordt gedwongen om tekortkomingen aan te pakken. En telkens als dat weer lukt voor een korte of langere periode heet dat gelukkig zijn. En hoe vaker we terugkeren naar dat moment van geluk, hoe meer we ervan genieten en de waarde ervan kunnen appreciëren. En belangrijkste om te weten is dat er je heel wat kan overkomen, maar hoe je ermee omgaat, dat kies je zelf.

Laat me de moraal van het verhaal beëindigen met een klein mooi waar gebeurd verhaaltje. En het illustreert perfect wat ik wil delen over fouten maken. Ik ben verre van perfect, ik maak fouten, ik heb problemen, ik heb pijn, ik heb verdriet, ik huil, ik weet niet altijd hoe het moet, ik doe niet altijd wat dat moet. Toch ben ik gelukkig en moet ik vaststellen dat mijn psychologische hulp mensen effectief helpt beter te worden, sterker en wijzer.

Nog niet zo lang geleden keer ik na een grote wandeling terug van een gesprek met een tienermeisje en de mama geeft een briefje van 50, zoals verwacht. (Mijn therapiesessies kosten €45, dus liep ik bij mooi weer met briefjes van €5 in mijn jeanszakken rond om wisselgeld terug te kunnen geven.) Terwijl we samen praten heb ik ondertussen mijn vier jeanszakken (twee vooraan - twee achteraan) al verschillende keren opnieuw grondig doorzocht, maar niets te vinden. Mijn GSM, mijn zakdoek die voel ik wel, maar geen briefje van 5 meer. Verdorie, lastige situatie en helemaal niet leuk zeg. Ik ben zonet met het meisje km’s gaan stappen doorheen veld en bos, vind dat nog maar eens terug…  Het is uit mijn zak gevallen toen ik mijn GSM of zakdoek nam. Ik probeer positief te blijven en denk aan wat iemand me ooit meegaf uit zijn geloof: “Als iemand iets van je gestolen heeft, denk dan dat die persoon het meer nodig had dan jij.” Het gaat nu niet om diefstal, maar ik transformeer die wijsheid naar: “Allé, dan heb ik vandaag iemand gelukkig gemaakt die het meer nodig had dan ik!”.

Nu blijf ik me toch ergeren aan de situatie, maar de volgende afspraak wacht en ik kan niet meteen gaan zoeken. De kids komen bijna thuis van school en iedereen verwacht te kunnen eten. Na het eten zegt mijn dochter: “Ik zou toch nog maar gaan kijken, straks is het donker.” Zo gezegd, zo gedaan, ik neem de herdershond mee op wandeling, omdat ik stiekem hoop dat ze in staat is de geur van “mijn” briefje terug te vinden. Ik ga ervan uit van niet, maar geef toe, het zou toch geweldig zijn van wel. Na km’s wandelen straal ik bewust nog steeds uit dat ik erin geloof, maar denk al een hele tijd zwartgallig “het zal toch niet lukken”. Nog maar een 400m te gaan tot thuis en we komen aan een kruising van twee wegen. Mijn hond vertraagt en ik lach mezelf hardop uit, omdat ik daarin zo graag een teken wil zien. Dus ik vertraag mee en wat zie ik midden op de weg liggen? Mijn ogen worden driedubbel zo groot, mijn €5. “Yeeh, ik had het toch zelf het meeste nodig!”

Een paar dagen later, wil ik een ander briefje van €5, na een gepaste betaling, uit mijn jeanszak halen en terug in mijn portemonnee steken. Niet te vinden, zelfde scenario, verschillende keren in al mijn zakken gevoeld, hoe is dat nu mogelijk op zo’n korte tijd? Hoe kon ik nu uit mijn vorige incident niets geleerd hebben en zo dom zijn weer dezelfde fout te maken. Ik keer met de volgende cliënt terug naar de plek waar ik denk dat het gebeurd kan zijn, in de paardenweide. En om mijn teleurstelling al op te vangen dek ik me in met de gedachte: “dat zal nooit lukken om 2x op rij een briefje van 5 euro te verliezen en weer terug te vinden”, maar hoop op een wonder en ga ervan uit dat het voor mij wel mogelijk is. Ik kijk goed rond, maar niets te vinden, mmm dat voelt niet goed aan. En ik denk bijgelovig: “Waar ben ik ook mee bezig die briefjes in mijn broekzak te blijven steken, ik lijk er wel om te vragen mijn geld te verliezen, wat voor signaal stuur ik nu naar boven? Alsof geld niet belangrijk is? Natuurlijk is geld wel belangrijk voor mij, denk dan maar iets anders, ik wil mijn 5 euro terug!” Daarop stuur ik een sms’je naar de kinderen met de boodschap: “Kijk goed rond op de grond naar mijn briefje van 5 euro, want ik ben er weer eentje verloren en ik wil ze graag terugvinden.” Enkele uren later komt mijn dochter terug van de paardenweide en zegt met pretlichtjes in haar ogen: “Kijk eens wat ik gevonden heb…” En zo gingen we samen aan tafel zitten buiten eten en ik voelde me nog nooit zo blij met een briefje van €5! Ze hadden daarboven begrepen dat ik ieder briefje van 5 echt wel nodig had. Niet dat €5 zo’n gigantisch bedrag was, maar het had zoveel emoties en gedachten bij mij teweeg gebracht, dat "die magie van het telkens terugvinden" onwaarschijnlijk deugd deed.  “Hoe zouden jullie dit nu interpreteren?”, vroeg ik mijn dochters. “Op korte tijd twee keer een briefje van 5 verliezen tijdens wandelingen doorheen het bos en langs veldpaden en dan nog terugvinden ook?” Er viel een korte stilte en dan zei één van beiden met een vragend stemmetje: “Het geluk dat je rondstrooit keert via andere wegen naar jou terug?” Als je van zo’n spreuk aan tafel niet instant gelukkig wordt… dan weet ik het ook niet meer. PS: Sinds die dag loop ik met een extra tasje rond mijn heupen: voelen - denken - handelen. En nog regelmatig denk ik aan die mooie spreuk terug.

Comment

Waarom ik zoveel zelfvertrouwen heb?

Comment

Waarom ik zoveel zelfvertrouwen heb?

Dat is gemakkelijk! Zelfvertrouwen…, weten wie je bent en waar je voor staat, dat kan je enkel ontwikkelen door er ook waarachtig naar te handelen. Dan kan je jezelf goedkeuren en in jezelf geloven. Jezelf zijn en dan een sterkte voelen door de kracht van jezelf te manifesteren. Zeg dat ik het gezegd heb!

Deze ochtend vroeg opgestaan, koffie met het handje opgegoten in een porceleinen filter op een thermos. Uiteraard heb ik de koffiebonen eerst nog zelf gemalen en waren ze van bio kwaliteit. Wat had je nu van mij gedacht? Ik zweer het je, mijn schitterend rode Dolce Gusto apparaat staat daar al een tijdje werkloos te wezen, omdat ze mij niet dezelfde “experience” kan geven. Ga er maar van uit dat zo goed als alles wat ik opgedronken en -gevreten heb van biologische kwaliteit is vandaag.

Dankzij mijn superkapper Davy hoef ik zelfs mijn haar niet meer te kammen noch te borstelen. Lekker stevige boterhammen met plattekaas (zelfgemaakt van mijn geitenmelk), gesneden ajuin, peper, zout, voeden mijn boerinnen-mentaliteit. Naar buiten de beesten verzorgen, of ik nu moe ben, of ik het nu koud heb, of het nu regent, gaan moet ik. En ik wil nooit naar buiten gaan zo vroeg, want ik haat dat, ik heb tijd nodig om mijn batterijen op te laden in de ochtend. Maar eens ik enkele stappen buiten gezet heb, dan lijkt mijn stekker wel in het stopcontact gestoken en word ik instant gelukkig. Ik haal de korrels voor de geiten en verdeel de emmers, ik stop de speen van Britney in Tommeke’s verslindende bek, die kleine haaientandjes snijden verdorie in mijn vinger. Ik melk tegelijkertijd de andere speen in mijn melkemmertje leeg. De geitenstalletjes even controleren en uitmesten. Dan naar het nieuwe hooi met de kruiwagen, een beetje verdelen onder de geiten en met de rest rijd ik naar de paarden. Het is een grote fysieke uitdaging om door die diepe modder en paardenmest heen te rijden zonder te vallen of voor eeuwig te blijven vastplakken met mijn botten.

Iedere dag is het hier Pasen in de tuin en mag ik eieren zoeken. Want vermits onze jonge Buhund en St-Bernard zo’n uitmuntende eierdieven zijn geworden, gaan die kippen telkens weer de uitdaging aan om de eieren ergens anders te leggen. Maar het jonge hondenteam is sterk, zeer bedreven, overal geraken ze aan waar een kip ook geraken kan. Het is een kwestie van de eerste te zijn…

Ondertussen zijn mijn GSM en laptop ook al bedrijvig aan het werk geweest en wacht er op mij een gigantische moderne communicatie stapel: messenger, sms, mail, Facebook, … En deze ochtend krijg ik fantastisch goed nieuws, maak ik nieuwe vrienden, voer belangrijke gesprekken …

Op naar de markt vlakbij mijn ouders, 40 minuten rijden om de beste escargots te eten in de buurt en een deel mee naar huis te nemen. Bij mijn ouders een belangrijk gesprek gaan voeren over financiële kwesties en weer 40 minuten rijden naar huis.

Twee uur paardrijden met mijn jongste dochter, quality time met teambuilding, veel lachen als anti-stress methode. Tegen dat de paarden weer afgezadeld zijn en krachtvoer gehad hebben, moet ik dringend Britney melken en Tommeke weer een speen in z’n bek steken.  Dus, hop met dat emmertje korrels naar de geiten. Omdat het stormweer een gigantisch gezonde boom omgewaaid heeft, huppel ik met emmers inclusief over een soort van atletiekparcours heen met boomstammen die in de paardenweide liggen. De melk moet nog gezeefd worden, dus snel weer naar binnen.

De jongste moet ook nog naar de orthodont voor een controle, dat moet nog net lukken voor ik naar mijn sportles vertrek! Piercings al uitdoen, sportzak controleren, jeansbroek die naar geitenmest ruikt, die zwier ik op de grond en schiet met andere kleren richting de autosleutels.

Wat gaan we eten vanavond? Geen idee… geen tijd meer. Boterhammen vanaf nu! Wanneer zou ik in godsnaam nog moeten eten maken hebben?! Elke dag kook ik alles vers en gezond, plus economisch en milieuvriendelijk. Terwijl ik zelf als kind alle woensdagen en zaterdagen moest boterhammen eten. Fuck it! Dat iedereen maar boterhammen eet vandaag. Weer 40 minuten rijden naar de allerbeste trainer en waar tenminste ook nog leeftijdsgenoten meedoen. Kom ik daar toe en zegt die tegen mij: “Dat is al lang geleden.” Dus ik leg uit: “Ja, ik heb mijn duim vorige week tussen de achterdeur van de auto dichtgesmeten.” Weet ge wat die mij antwoordt? “Wat komt ge hier dan doen met een duim dat ge niks mee kunt aanvangen?” !!! “Ah G..verdomme, merci zenne” denk ik in mijn eigen, maar start gedisciplineerd mee in de les. Ikke weer 40 minuten rijden naar huis.

Onderweg spring ik nog een supermarktje binnen die tot 22:00 open is, want het brood is op. En thuisgekomen heb ik een reuzenhonger, wat ik tussen haakjes eigenlijk wel heel de dag door heb… Voor het slapengaan moet er nog 1 ding gebeuren => de daslook is weer beginnen groeien, dat is heel bijzonder, want die blijft maar enkele weken in het jaar staan. Dus, moet ik die gaan plukken voor mijn verse kruidenkaas! Dus ga ik in het donker weer naar buiten mijn kruidentuintje in. De gestremde melk die ik in de plattekaaszak had laten uithangen vier uur tevoren, die duw ik uit de zak en mix en kruid hem naar behoren.

Ja zo op het einde van het verhaal begin ik weer te dichten en te rijmen. Want geef nu toe, je kan toch niet anders dan euforisch te worden na zo’n dag. Je moet er wat voor presteren, om superwoman te zijn. Hoe gestoord ben ik eigenlijk? Maar ik zou het niet anders willen, ik kan het niet laten en als dit het niet is, dan is het weer iets anders. Instinctief vind ik dingen op mijn pad die het bloed sneller door mijn aderen door stromen en… dan weet ik dat ik leef. Het is nu 22:00 en fier draai ik het dekseltje van mijn kruidenkaas met daslook dicht. Ik twijfel geen seconde, ik ben vandaag een topwijf geweest. Oogjes dicht, snaveltjes toe, mama is nu moe.

Comment

Toen mijn ziel door de uil meeging...

Comment

Toen mijn ziel door de uil meeging...

Het is een uur of tien in de ochtend en ik hoor plots getik op het raam.

Het is geen schrijffout, maar “feromenaal” verheugd kijk ik over mijn schouder, …

in de verwachting het roodborstje te zien,

dat gisteren mijn hart verschillende tellen liet overslaan.

 

Wat raar, ik zie helemaal niemand of niets, enkel de groene setting achter het glas.

Wat raar… zou het dan toch een boodschap van mijn uiltje zijn, het was zij die mijn hartpijn genas…

om te zeggen “ik ben je niet vergeten, dat wou ik je laten weten”.

 

Weg van het keukenraam naar de lange houten eettafel toe, zet ik me aan m’n laptop en begin te werken.

Schrik me rot als ik links van mij weer hevig getik hoor, aan nog een tweede raam.

Dit kan toch niet waar zijn, nu word ik echt wel gek, ik draai mijn hoofd naar links en zie een prachtig vogeltje. Was ik maar beter in namen, dan wist ik tenminste wie! Het had een lang elegant staartje, verder geraak ik nie.

 

Mijn uiltje lief, waarmee ik door het bos schreed, stappen kan je dat niet meer noemen…

Zonder dat ik het wist, was ik plots met iets onaangeroerd verbonden,

Met hart en ziel geheeld, altijd zal ik je hiervoor roemen.

 

Zucht… wat wil dit nou toch zeggen? Waar leidt dit naartoe?

Ik probeerde jou even te vergeten en nu voel ik me weer zo moe.

Nu wil ik terug dicht bij je zijn, verbonden in de ziel, die vederlichte aanraking, dat level hoger misschien?

Wat zou ik willen vloeken, boos zijn omdat het niet kan,…

 

Niet alles wat ik wil, is daarom wat ook kan.

Hoe ga ik nu reageren? Hoe ga ik hier nu mee om?

Zoveel vragen neergeschreven, maar geen enkele keer “waarom?”

 

Zo’n dingen bestaan toch niet echt,

een verzinsel van mijn geest,

dat zou wel maatschappelijk makkelijker zijn,

dan te zeggen “jij bent het geweest”.

Comment

Toen ik plots de vogels weer kon horen...

Comment

Toen ik plots de vogels weer kon horen...

En opeens viel de regen stil tot aan de horizon,

zodat ik het fluiten van de vogels voor het eerst weer horen kon.

 

Niet altijd zingen vogels zo klaar en helder hun lied,

een hele winter lang hoorde ik dit niet.

 

Een magische kracht trekt mij naar het raam,

vanwaar komt plots al dat opgewekt gefluit vandaan?

 

Ik was het weer vergeten,

wat jullie immer beter weten.

 

Dat ik steeds weer opnieuw begon,

met het opstaan van de zon.

 

Alsof jullie niet meer bestonden,

de dag dat jullie gezang verstomde.

 

Hoe diep die trilling mij kan raken,

als een hevig verschrikt ontwaken.

 

Uit een nare droom,

over een met klimop verstikte boom.

 

Een verre herinnering dat na iedere einde,

de starttoon schalt voor een nieuw begin.

Comment

Liever single of een koppel zijn?

Comment

Liever single of een koppel zijn?

Single zijn, een bewuste keuze. Happy people die zonder aarzelen een resem voordelen kunnen opsommen waarom deze status hen gelukkig maakt. Versus de mannen en vrouwen die een partner in hun leven nodig hebben om gelukkig te kunnen zijn. Tja, wat moet ik hier nu over besluiten, ik ben er nog lang niet uit. Voorlopig wint het soort van single idee binnen een koppel status om van alle voordelen een graantje mee te pikken. Het probleem is, partners, dat zijn zo van die items die je niet echt kan (uit)kiezen. Het lijkt een chance kwestie...

Dat verlangen naar iemand om tegen aan te leunen, in de zetel, met een glas wijn, achter de TV. Dat argument hoor ik het meeste terugkomen, zijn het dan de typische TV-mensen die iemand missen in hun leven (om tegen aan te leunen)? Een levend kussen met emoties dat jou begrijpt, dat valt in de toekomst misschien nog te programmeren. Maar nee dat willen we niet, neen het moet menselijk blijven. Alleen... is onze verwachting naar de andere toe wel menselijk?

Nu ik er zo over nadenk, die charismatische Qi-singles, dat zijn wel altijd actieve beestjes. Die willen natuurlijk niet in de zetel als kussen dienen en die willen om dezelfde reden ook niet teveel uren voor en na het slapen in bed verliezen. Als ik naar hun enthousiaste succesverhalen luister, dan beschrijven ze me dat je zonder partner iedere seconde bewust (be)leeft zoals je het zelf wil. En dat gaat meestal over wat ze aan het doen zijn of naartoe gaan, niet over hun tijd in de zetel, noch al slapende in bed.

Geen compromissen op reis, de bestemming, het budget, het vervoer, de mensen, de activiteiten, het eten, uur van opstaan/vertrek, het uur van weggaan/slapen... Je kan je aandacht focussen op het hier en nu en volledig één worden met wat je doet en al je zintuigen. Je hoeft niet voor de andere zijn/haar welzijn in te staan, enkel voor jezelf zorgen. Waar ze ook gaan, ze maken gewenste nieuwe contacten en socialiseren naar keuze wel of niet met met iedereen. Het zijn bezige bijtjes die elke dag doen in plaats van uitstellen. En ze maken keuzes die overeen stemmen met wat zij belangrijk vinden in het leven.

Ik vergeet het nooit meer ... ik ging alleen naar een publieke sauna en ik sta samen met anderen te wachten voor de deur van een sauna op de opgietmeester. Meestal is dit een oord voor "koppels only" en riskeer je een negatieve maatschappelijke beoordeling als je daar alleen vertoeft. Dan ben je waarschijnlijk op zoek naar... , toevallig werd ik die dag getuige van een geestdriftig gesprek die mijn zienswijze voorgoed zou veranderen. Een enthousiaste single die over zijn reizen aan het vertellen was en na een spontane deelname aan het gesprek, bleek plots dat ik in een pop-up "single saunagangers-groepje" vertoefde. Nooit zou ik me nog de vrouw voelen die "durfde", plots voelde ik me normaal en fier en totaal in balans met geest en lichaam om alleen naar de sauna te gaan.

Het werd nog straffer, ik kreeg even later die dag zelfs medelijden met al die koppels rondom mij. Die lichaamstaal, die blik in sommigen hun ogen..., soms moest ik mijn lach bedwingen hoe de één achter de andere aanliep, alsof ze vastgeketend zaten aan degene voor hen en meegesleurd werd. Zielig! De onwennige stilte aan de eettafels viel plots op, waarbij ze de andere koppels rondom hen observeerden. Soms vond ik het uitzicht op eentje alleen van de twee pas echt zielig, wachtende op..., die ontevreden uitstraling of zuchtend als de andere wegbleef. De romantiek van samen naar de sauna gaan en de illusie van samen genieten werd voor het eerst doorbroken. Ik kreeg die dag oog voor de minderheid die bewust alleen naar de sauna ging en er trots op was. Geen zielige mensen, maar gelukkige mensen die bewust die keuze maken, wetende dat ze zo meer deugd van het moment zullen hebben. En daarna kreeg ik tal van mails over naar de sauna gaan als kankerpreventie en als wekelijks gezondheidsritueel, niets met romantiek te maken.

Maar mis je dan die lieve woordjes of tedere aanrakingen niet als bewuste single? Ik kan ontzettend genieten van de oprechte warme knuffel en de liefdevolle woorden van mijn moeder, mijn lieve lieve mama. Maar dat is toch niet hetzelfde als die liefdevolle ogen van een partner die je verleiden en lippen die fluisteren: "Liefste, ik hou zoveel van jou?". Een paar armen die je stevig... Om to the point te komen, de passie, de strelingen, de koosnaampjes die je mama jou niet geven kan... kan je die jezelf geven? Of moeten we echt weer zover gaan te zeggen dat, alles wat je van een ander verlangt duidt op een tekort in jezelf? En dat je niet in balans bent... Ik weet het niet meer, die liefde van een mama, ja die kan zeker even waardevol zijn, en hoelang iemand leeft of bij je blijft, dat kan je niet voorspellen.

Vanaf vandaag zou ik tegen mezelf kunnen zeggen 'slaapwel lieveling', 'goeiemorgen lieve schat', 'komaan liefje', kapper Davy noemt me al 'meid' dus dat is al meegenomen. Mezelf knuffelen? Mmmm beetje vreemd, maar niet onmogelijk. Een masseur misschien! Sex: one-nightstands? Minder vanzelfsprekend, blijft iedere keer veel moeite en inzet, maar misschien wel spannender en meer voldoening na de victorie? Misschien komt dit jagen dichter in de buurt van ons oerinstinct versus het overtollige vlees dat in de ijskast ligt te wachten?

To koppel or not to koppel, that is the question? Moeilijk, moeilijk!

Een stukje single blijven in een koppel, of koppelen als single, dat laatste klinkt maar raar. Is een deelverzameling mogelijk? Of kan je beter all the way voor één van beide formules gaan?

En dan ga ik er nog vanuit dat je een keuze hebt!!?? Ben ik toch wel één belangrijk detail vergeten zeker! Een partner willen is in theorie niet moeilijk. Maar de liefde laat zich niet dwingen hè. Je kan niet bewust iemand uitkiezen om een koppel te worden in het leven. Nu moet ik plots terug aan mijn dochter in de lagere school denken. Zij kwam naar huis niet zeggende "ik heb een lief of die heeft een lief", zij zei altijd "ik ben een koppel of die zijn een koppel". En ik wou haar toen verbeteren, en ik zei haar dat ze het op een foute manier uitdrukte. En misschien, heel misschien was zij het die het .... had zij het al die tijd al bij het ware eind.... je bent een koppel of je bent geen koppel. Of je bent alleen. Alleen..., dat hoeft dus nog niet zo'n slechte situatie / keuze te zijn.... dat is ook best een mooie keuze.

Comment

Sta op samen met de zon!

Comment

Sta op samen met de zon!

Opstaan als het nog donker is, het valt me ontzettend zwaar en het is telkens weer een enorme opgave. Zoals die kopieermachines van vroeger op kantoor, die enkele minuten nodig hadden vooraleer je ze kon gebruiken. Maar als er licht van buiten de slaapkamer in valt, begint mijn geweten te kriebelen en moet ik mijn bed uit. Slapen bij daglicht… dat voelt niet goed voor mij, alsof ik ziek zou zijn en tegennatuurlijk. Ook al moet ik me dwingen om op te staan als het nog donker is, ik moet toegeven dat er niets zo heilzaam werkt als opstaan “net voordat” de zon opkomt. Het is een wonderlijke gewaarwording om samen met de zon wakker te worden en samen vanuit het duister licht te worden. Dat natuurlijke buitenlicht die de ruimte rondom mij en in mij langzaam vult met een zachte pure vertrouwelijke levensenergie. Het is een heel simpel klein iets eigenlijk wat dan gebeurt, maar het therapeutische effect is gigantisch.

Zet je wekker als het nog donker is, sta op en doe wat jij nodig hebt om de dag positief te kunnen starten in het donker. En voor mij is dat ieder seizoen en iedere periode weer anders, volgens wat mijn lichaam nodig heeft. Wil je weten wat ik momenteel doe? Ik brand een kleine geurkaars die voor mijn amethist geode staat, ik brand een magische geurkaars met een bijhorende intentie. Ik kies wierookstokjes uit, steek ze aan en plaats ze op verscheidene plekken in de ruimte. Een stukje heilig hout op een schelp met gedroogde salieblaadjes zuiveren mijn gedachten, emoties en lichaam. Ik vraag hulp en geef liefde in een stil momentje voor mezelf, ik kijk naar buiten door het raam en zie de natuur wakker worden. Ik vond dat gouden-licht-landschap van berkenbomen en walnotenboom zo mooi enkele weken geleden met blaadjes die bruin-goud begonnen te kleuren. Nu liggen ze op de grond tot tegen en in het huis aan geblazen door de wind. Ik zet mijn startknopje aan in de tijd van nu en open mijn communicatiekanalen, GSM boodschappen bekijken, laptop open en mails lezen, Facebook …

Mijn hersenen sturen me een dominante boodschap: honger en zin in koffie, alleen al grote goesting in de geur door mijn gulzige neusgaten. Mmmm niets zo bevredigend als koffiebonen zelf te malen en die aroma’s vrij te laten; een waterketel, een thermos, koffiefilter in een porseleinen houder en telkens heet water bijschenken, ik zou het niet anders willen,… mijn koffieapparaat zit werkloos op de invallersbank toe te kijken. Lekker bio sesambrood die ik in olijfolie dip met Khoisan fleur de sel en een Orac kruidenmengeling, een stukje rauwe bio zalm die ik met mijn Japanse mes vakkundig versnijd tot sashimi. Was de hemel nu op aarde of in de lucht? Man, man, man, hoe lekker kan een ontbijt niet zijn! Ik geniet… van de aardse geneugten en begin rond te stappen. Op de grond ligt pis, hondenstrontjes en een vieze stinkende diarree: zucht. Niks aan te doen, dat heb je met die meute honden van oud tot jong, opkuisen maar. Pfff als ik naar de emmer toestap met zware benen en een grumpie face, maar eigenlijk is het nog zo erg niet en voel ik me al stukken beter als alles weer proper is en lekker ruikt. Weg met die vuiligheid in en rondom mij. Oké, next! On est parti en we zijn vertrokken voor een nieuwe dag.

Ik ben ondertussen helemaal wakker en het licht is overal. De ouderwetse vergulde luchter met gouden engeltjes en kristallen waar het zonlicht door naar binnen schijnt, creëren feeërieke regenboog-balletjes op de muren rondom mij. Voor mij is het onmogelijk hier niet diep ontroerd door te raken. Zeker als ik me besef dat ik die luchter maximum één keer per jaar proper maak. Ik zie hoe hij vol met spinnenwebben hangt en de vliegen lustig op de kristallen hebben gescheten en toch…. hoe dankbaar moet ik wel niet zijn voor dit gratis VIP-cadeau van lichtspel? Ergens fluistert nog een stemmetje “of zou het net daardoor zo’n mooie kleur-effecten geven?”, met een “you wish” berisp ik mijn hoopvolle gedachte. Niet dat ik daarop gelijk mijn kuisgerief naar boven haal om deze schande recht te zetten, ik heb wel leukere en belangrijkere dingen te doen. En het leukste is dat ik vroeg genoeg mijn bed uit ben gekomen, zodat ik ook lekker de tijd heb om ze te doen.

 

Comment

BOEMERANG!

Comment

BOEMERANG!

Ik weet niet wanneer het begonnen is, maar opeens had ik het weer ‘Pixie dust’ , elfenstof van Tinkerbel. Ik kon het eerst niet geloven, maar herkende het meteen, die miljarden sprankeltjes hoop die mij als kind al lieten zweven. Een stroom van vrolijk zijn, gelukkig, met humor, creatief, speels, hoopvol, vergevingsgezind, open en liefdevol. Een manier van “zijn” uit mijn kindertijd, toen ik in iedereen vooral het positieve zag. Ik besef me nu maar pas dat ik het op een dag kwijt was, ik had het zelfs niet in de gaten … ik was mezelf kwijt. Maar plots was ik er weer en al een hele tijd! Het lijkt niet meer te stoppen, zo erg dat ik voor mijn omgeving soms irritant vrolijk ben. All you need is faith and trust and a little PIXIE dust.

Peter Pan complex ? Boemerang-generatie? Never-never land, een metafoor voor de plek waar je naartoe gaat als je sterft… dat is niet hoe ik het zie. Mensen zeggen vaak “den boom in”, wel … ik kruip liever zelf den boom in en denk: The second star to the right shines in the night for you, to tell you that the dreams you plan really can come true.

Ik barst van de ideeën, ik volg wat ik voel, ik zeg wat ik denk, ik heb mezelf lief, ik durf te geloven in mezelf en nog belangrijker: ervan te genieten. Mijn leven is veel leuker geworden nu ik terug leef zoals mezelf en niet zoals anderen willen. Vanuit mijn unieke wereldje heb ik veel meer te bieden aan iedereen rondom mij, iets wat je niet overal vinden kan…

Net als Peter Pan vlieg ik terug in mijn eigen sprookje rond, mijn leven, mijn verhaal, ik vlieg met blije gedachten als brandstof. Happy thoughts, …  Ik kan het ook niet met een roze bril vergelijken en roze olifanten heb ik ook nog nooit zien passeren, maar een sprookje lijkt het wel. Waar de dieren tegen me te praten en de natuur in zijn kleinste details haar ziel aan mij toont. Waar ik een warme zon ben die van iedereen en alles houdt.

Een zon die krachtig schijnt en daardoor de aandacht trekt, niet andersom zoals negatieve tongen vroeger wel eens durfden te beweren. Ik heb ondertussen al begrepen en aanvaard dat ik een liefdevolle energie uitstraal, het is onmogelijk om mijn licht niet op te merken. Nu rest enkel nog de negatief-ingestelden en de twijfelaars om ervan te leren genieten. En als je niet goed tegen zonlicht kan, zoek dan regelmatig een schaduwplekje op.

Regelmatig crash ik van daarboven nog eens naar beneden. Ik heb nog geen systeem gevonden om het neerstorten te voorkomen, maar de noodlandingen ben ik al aardig getraind in geworden. Misschien heb ik de kunst van het bijtanken nog niet voldoende onder de knie?

Mijn vermoeden is dat ik nog niet sterk genoeg “nee” zeg als iemand mij in mijn vlucht komt storen. Die automatische piloot schakel ik dan in, je zou toch verwachten dat die het even overnemen kan… en dat doet die meestal ook. Maar zelfs dan geniet ik niet van de rit, ik kom enkel veilig aan.

Tijdens mijn vlucht maak ik heel wat keuzes, soms spontaan even boven de wolken vliegen, soms uit veiligheid even lager gaan vliegen. Wat ik onderweg tegenkom is niet toevallig, het overkomt me niet, het wordt mogelijk door iedere keuze die ik maak. Zowel geluk als tegenslag!

Dus kom met mij, waar dromen geboren werden en tijd nooit ingepland werd. Denk gewoon aan leuke dingen en je hart zal op vleugels vliegen, voor altijd, in Never Never Land!

Comment

Ben je goed of slecht?

Comment

Ben je goed of slecht?

Het was volle maan vorig weekend, bloedmaan dan nog wel, een dramatische scène voor boeiende discussies en invalshoeken in het leven. Niemand is volledig goed, noch volledig slecht… is dat zo? En wat dan?

Tijd voor een passend gedicht misschien?

 

Ik denk aan jou als je weg bent

soms de hele dag,

aan je lelijke woorden

en je onrechtvaardige daden,

aan hoe je nog maar net naast me lag.

 

Dan komt de pijn weer boven

waardoor mijn hart getroffen werd.

 

Dan huil ik bittere tranen

omdat de waarheid een leugen werd.

 

Ik denk aan jou als ik je haat,

klootzak antwoord of roep: verdwijn!

 

Ik denk aan jou in iedere sms of mail,

schrijvend in jouw geweten

en smeek wanhopig om een reden:

waarom doe je zo gemeen?

 

Ik denk aan jou als ik tederheid mis,

aan hoe ik ineenkrimp als jij het geeft.

 

Ik denk aan jou in mijn herinneringen

aan de buien waarin je onmenselijk werd.

 

Zo denk ik de hele dag aan jou,

vechtend met de realiteit,

omdat ik eigenlijk nog van je hou,

verlangend naar onwetendheid.

Comment

Van elke dag een feestje maken!

Comment

Van elke dag een feestje maken!

De waarheid komt uit een kindermond zeggen ze. Zo stond ik in De Gezondshop van Putte over de suikers in Appeldiksap te praten en een tweede klant die binnen was gekomen, luisterde mee. De eigenares ging vlijtig de spulletjes die de meneer in zijn armen had afrekenen, zodat hij niet op ons hoefde te wachten. Maar eigenlijk vond de meneer het gesprek best interessant en trots vertelde hij ons hoe hij van de vlierbessensiroop op het schap Hugo's maakte. Ik had er nog nooit van gehoord en kreeg ondanks de grote hoeveelheid rietsuiker die erin zit toch zin om te zondigen. (Terwijl ik dit neerschrijf moet ik plots aan dat liedje van Slongs Dievanongs denken.)

Die avond vroeg ik aan mijn dochter van 14j, zet jij alvast voor mij enkele dingen klaar zodat ik een aperitiefje kan maken? In de ijskast hier staat bovenaan een fles Prosecco, onderaan vlierbessensiroop, en in de ijskast van de garage ligt een fles Spa bruiswater en de hapjes van bij de viswinkel. Ze doet dat zo graag; voor mij iets klaarmaken en ik geniet ervan terwijl ik aan het koken ben. Bovendien, hoe sneller dat ik begin te koken, hoe sneller dat iedereen kan eten. En dat is hier thuis wel een hot item.

Zelf ging ik nog wat verse muntblaadjes plukken uit de tuin en toen ik terug binnenkwam stond, samen met een leeg champagneglas, alles klaar. Dus, kurk van de fles, muntblaadjes erin enz... Ik proef van mijn Hugo en vind het niet wauw, maar door de leuke herinnering hoe ik aan het recept gekomen ben, smaakt alles dubbel zo lekker. Na enkele slokken en een stukgesneden paprika worden mijn ogen naar het etiket van de fles getrokken: CHAMPAGNE. Oh nee, de fles champagne die in de ijskast van de garage al een hele tijd lang lag te wachten voor een "geschikt moment". De Prosecco die ik voor de Hugo's gekocht had, kostte haast niets. Waarop mijn dochter haar schouders ophaalt en met een positieve intonatie zegt: "Nou, je moet van elke dag een feestje maken!"

Comment

Was ik in een parodie op het sprookje van Sneeuwwitje beland?

Comment

Was ik in een parodie op het sprookje van Sneeuwwitje beland?

Er was eens heel lang geleden… Wow, wat ben ik nu aan het doen? … dit wordt geen sprookje. Neen, dit is een concreet voorbeeldje van hoe mensen effectief problemen creëren in de wereld die er niet zijn. Opnieuw…

Ik sta op een ochtend in de keuken mijn verse geitenmelk stap voor stap te bereiden om 24u te kunnen laten stremmen en plots klingelt de bel buiten. Staat daar een vriendelijk oud vrouwtje: “Ben jij de eigenaar van die paarden en die ezel wat verderop in de weiden?”, vroeg ze met een zeemzoete stem. Mijn hart begon te bonzen en ik dacht “Oh nee, ze zijn vast ontsnapt. Waarom komt er anders iemand helemaal tot aan mijn deur om dat te vragen? En we hebben al een tijdje last van sabotage en onze draad die in de weide doorgeknipt wordt. Maar neen, tot mijn grote opluchting hoor ik plots de meest rare opmerking “ever” die dag. “Uw paarden hebben geen eten,” komt het lieve glimlachende oude vrouwtje melden. Ik denk “what the fxxx?”, maar zeg beleefd: “Hoe kan dat? We zijn ze gisteren nog hooi gaan brengen? We brengen iedere dag nog extra hooi in de weide.” Ze schrikt op en had duidelijk niet verwacht dat paarden in de wei ook nog extra hooi gebracht werd. “Dat heb ik niet gezien,” antwoordt ze. En overtuigd van haar gelijk zegt ze dat onze paarden hopeloos zijn, omdat ze zuring aan het eten zijn, want paarden eten volgens haar nooit zuring. Waarschijnlijk legde ze toen met haar woorden figuurlijk de appel van Sneeuwwitje in mijn handen, want ik voelde me plots heel moe worden van al die domheid.

“En uw paarden kunnen niet schuilen in de stal voor dazen, omdat er water in staat.” Je moet weten, dat was net voor dat weekend van Rock Werchter, toen iedereen hopeloos het water uit z’n weide probeerde weg te pompen. En zelfs ginder op de campings zijn ze er niet overal in geslaagd! Bovendien vlogen er net die dagen geen dazen rond wegens het continue strontweer. Maar dat wou de wijze vrouw niet aannemen. “Ik heb het goed met u voor”, zei ze weer met diezelfde overtuigende glimlach. En om haar statement extra kracht bij te zetten, haalde ze er nog meer mensen uit de omgeving bij; die ook zouden klagen bij haar dat we onze paarden niet goed zouden verzorgen. Ik begon te vragen wie de vrouw was en toen wist ik dat mijn man ook al eens thuisgekomen was met allemaal afbrekende commentaren van haar die geen steek hielden. En daarom zei ik: “Ik wou dat buitenstaanders ook nog eens iets leuks te zeggen had over hoe goed we voor onze paarden zorgen.” Passioneel begon ik bam bam bam het éne sterke punt na het andere op te noemen bij de verzorging en het samenleven van onze dieren. In sneltempo trachtte ik haar ook nog een cursus te geven over hoe paarden in de vrije natuur leven en dat wij sterke gezonde paarden hebben, wat ook bevestigd wordt door kenners. En dat die ervaren mensen die ook dagelijks met paarden en andere dieren werken voor ons een inspiratie zijn om dingen anders te gaan aanpakken. En tot mijn grote verbazing bevestigde ze plots dat de hoeven van onze paarden inderdaad heel goed verzorgd werden. Ze bleef me met die zorgzame glimlach aankijken, toen ik alle mensen opnoemde die wel opmerkten hoe goed onze dieren zich hier voelen. Ze verzekerde me nogmaals dat ze het echt goed met ons voorhad, won mijn vertrouwen, liet mij in de vriendelijk aangeboden appel bijten en vertrok met haar zoete glimlach.

Ik ging terug naar binnen en mijn jongste dochter wou alles weten wat het enge oude vrouwtje vertelt had. En zoals vaak stelde zij de vraag die ikzelf had moeten stellen: “Hoe weet die mevrouw dat de hoeven van onze paarden in orde zijn? Is die in onze weide gegaan om de hoefjes vast te nemen en te controleren?” Dat was eng!? Staat die mevrouw ons daar vanuit de bosjes iedere dag te bespieden?

Mijn man gaat in de avond de boer betalen voor het hooi en vraagt meteen een extra advies betreffende de waterplas in de stal. En als hij over de vrouw vertelt, krijgt het verhaal een andere wending… “je moet je er niets aantrekken”, zegt de boer. Er was door haar zelfs al een wijkagent bij hem komen inlichtingen nemen over ons, omtrent het slecht verzorgen van onze paarden. Zo goed had de dame het dus met ons voor. En de boer had aan de agent gevraagd voor wie hij dan in hemelsnaam zo vaak hooi bij ons moest leveren.“ Ik dacht al dat er niets aan de hand was”… had de agent geantwoord.

De giftige appel deed zijn werking en de woede en de verontwaardiging raasde door mijn aderen. Samen met mijn dochter ging ik de paarden van weide veranderen die dag (dat was al zo gepland). En weet je wat? Een van onze paarden die de nieuwe weide in rende met prachtige stukjes droog graslandschap (net zoals in de vorige weide), die stapte resoluut de énige plas met water in die er in die weide te vinden was. Hij zwierde gelukkig met zijn staart heen en weer en at smakelijk wat er in die diepe plas groeide. Hij keek naar zijn vriendin die de droge grond verkoos enkele meters verderop, maar bleef liever in zijn plas water genieten. Ik heb er meteen een foto en een video van genomen omdat het teveel toeval was en die zet ik vandaag op Facebook. Alsof het paard me aankeek en zei “trek je er niets van aan, zij kent ons niet en weet niet wat ik lekker vind”.

En toen de hoefsmid nadien langskwam, spuugde ik het allerlaatste stukje giftige appel uit door zijn zalig vermogen tot relativeren. “Als ze commentaar gehad had op mijn werk zou ik eens langs geweest zijn om uitleg te vragen” en toen keek hij me nog met een echte glimlach aan en vroeg verbaasd: “Zuring, dat is toch gezond?”. Ik lachte terug en zei: “Ik kweek het zelfs in mijn kruidentuintje voor in eigen slaatjes te verwerken.”  In your face gemene heks, en we leefden nog lang en gelukkig.

Comment

Het is maar hoe je het uitlegt…

Comment

Het is maar hoe je het uitlegt…

De zomeravond valt, rood geel oranje kleurt het mannelijk element doorheen de oude wijze takken van de boerenhaag. De zon zakt vermoeid maar voldaan neder in haar bedje achter de ontluikende gewassen van het veld. Haar energie van warmte en licht straalde de hele dag over ons heen en moedigde ons dapper aan iedere seconde voluit te gaan. En zelfs nu de duisternis haar plaats vastberaden inneemt, sprankelt er nog een straaltje romantiek neder op moeder en dochter tezamen.

Hoe schoon…Ik ben zo fier op mijn eigen woorden, dat ik het zelf zou willen geloven. Maar het is de waarheid niet. De foto die ik zonet beschreef, gaat over een klein geitje dat op een vieze stinkende rottende mesthoop staat. En de volwassen geit is niet haar moeder, maar de baas van alle vrouwelijke geiten. Zij is boos op het geitje en wil haar dat duidelijk maken, maar het kleintje is slim en gaat bovenop de mesthoop staan, zodat ze groter is. Daar wilt de volwassen geit niet op gaan… en geraakt niet tot bij het kleintje om haar op haar donder te geven. De waarheid is ook dat het helemaal geen prachtige zomeravond is, maar dat ik het geluk had nog eens een zon te zien. Het regent al weken en weken, het is een verschrikkelijke depressieve modderzooi, die zelfs mij al begint te irriteren.

En allemaal omdat ik me besef dat een mens naar foto’s, maar ook naar situaties, zichzelf en andere mensen kan kijken zoals hij of zij het zelf kiest.

Zo vind je dat goeie vrienden je de waarheid zeggen, tot wanneer je de boodschap niet aankan en het voor jou een aanval wordt. Dan is het geen goeie raad meer van vrienden, dan veranderen diezelfde woorden in kritiek en zijn het bemoeials die hun mening voor zich moeten houden als je er niet naar gevraagd hebt. Je eigen goede raad die je tot hen richt, blijf je goed bedoeld advies vinden die je respectvol in hun face smakt.

De maat medium van een bepaald merk geeft een boost aan zelfvertrouwen tot je de online BMI calculator raadpleegt, die je instant down to earth als een worm naar de vernietigende interpretatie van de uitkomst laat staren. En plots zie je datzelfde lijf en je resterende vetbandjes terug door een ander daglicht.

Je bedriegt iemand en vertelt het niet, omdat je die persoon niet nodeloos van streek wilt maken en met de gevoelens van die persoon rekening wilt houden. Maar als iemand jou de waarheid verzwijgt, dan kan jij die persoon niet langer vertrouwen.

Mensen zeggen je dat je best een mooie stem hebt als je zingt. Maar als je het initiatief neemt om vooraan in een micro liedjes te gaan zingen… vragen mensen zich af hoe je het in je hoofd haalt om te denken dat je goed genoeg bent. Dus denken we dat het inbeelding was en we toch niet kunnen zingen.

We zeggen dat we geen zelfvertrouwen hebben, maar vastberaden kijken we toch naar de wereld rondom ons en naar onszelf zoals wij het kiezen. Keer op keer vormen we meningen en beelden, dat is onze aard om ons “zijn” te vatten en mee om te gaan. Koppig en overtuigd van ons gelijk houden we ons vast aan iets dat helemaal niet vaststaat. Want iemand anders, die kan er helemaal iets anders van maken…

En toch moet je een eigen wereld creëren, door op jouw manier naar dingen te kijken en ze te interpreteren. Met de bagage en de mogelijkheden die jij hebt om ernaar te kijken. Je kan moeilijk in het “niets” leven. Het slechte nieuws is dat we af en toe kunnen schrikken omdat wat we dachten wat de waarheid was, helemaal kan verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het leuke nieuws is dat we onze wereld een beetje kunnen gaan voorstellen zoals we hem graag zouden willen. En het straffe is, dat die soms waarheid wordt. Toveren voor beginners… veel plezier!

Comment